ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΝ ΑΝΕΤΑ ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ: ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΈΛΕΓΧΟΣ
Το ερώτημα που πρέπει να θέσουν οι σοβαροί αναλυτές δεν είναι «γιατί επεκτείνονται οι κυβερνήσεις;». Αυτό είναι αυτονόητο, ένα δομικό χαρακτηριστικό κάθε γραφειοκρατίας.
Το κατάλληλο ερώτημα είναι «γιατί το επιτρέπουν οι πληθυσμοί;».
Η απάντηση απαιτεί την κατανόηση του μηχανισμού προπαγάνδας που τα δυτικά κράτη έχουν χτίσει, τελειοποιήσει και τώρα λειτουργούν σε βιομηχανική κλίμακα.
Η σύγχρονη αρχιτεκτονική της διαχείρισης της συναίνεσης χρονολογείται από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Επιτροπή Δημόσιας Πληροφόρησης του Woodrow Wilson, που διευθύνεται από τον George Creel, έδειξε ότι ένας πληθυσμός θα μπορούσε να κινητοποιηθεί για οποιονδήποτε σκοπό - συμπεριλαμβανομένου ενός πολέμου που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να πολεμήσουν - μέσω του συστηματικού ελέγχου των πληροφοριών, της κατασκευής εικόνων του εχθρού και της οπλοποίησης της κοινωνικής πίεσης.
Ο Edward Bernays, ανιψιός του Φρόιντ και εφευρέτης των σύγχρονων δημοσίων σχέσεων, άντλησε το ρητό μάθημα: οι τεχνικές της προπαγάνδας εν καιρώ πολέμου θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε καιρό ειρήνης, συνεχώς, για τη διαχείριση δημοκρατικών πληθυσμών στους οποίους είχε δοθεί η επίσημη εμφάνιση της αυτοδιοίκησης.
Ο Bernays έγραψε το 1928: «Η συνειδητή και έξυπνη χειραγώγηση των οργανωμένων συνηθειών και απόψεων των μαζών είναι ένα σημαντικό στοιχείο στη δημοκρατική κοινωνία». Το εννοούσε επιδοκιμαστικά. Οι μάζες, κατά την άποψή του, χρειάζονταν διαχείριση. Το μόνο ερώτημα ήταν ποιος θα έκανε τη διαχείριση.
Ο Walter Lippmann, ένα απεχθές μικρό παράσιτο που ήταν επίσης ο πιο σημαντικός πολιτικός δημοσιογράφος της εποχής και σύμβουλος των προέδρων, συμφώνησε. Στην «Κοινή Γνώμη» (1922), υποστήριξε ότι η πολυπλοκότητα της σύγχρονης κοινωνίας υπερέβαινε τη γνωστική ικανότητα των απλών πολιτών.
Η λύση ήταν μια τάξη ειδικών - μια «εξειδικευμένη τάξη της οποίας τα προσωπικά ενδιαφέροντα φτάνουν πέρα από την τοποθεσία» - που θα επεξεργαζόταν την πραγματικότητα και θα παρουσίαζε στο κοινό μια διαχειρίσιμη, απλοποιημένη εκδοχή της.
Η δημοκρατία θα διατηρηθεί ως τελετή. Η διακυβέρνηση θα διεξάγεται από διαχειριστές απομονωμένους από δημοκρατικές πιέσεις.
Αυτό δεν ήταν συνωμοσία. Ήταν, στο μυαλό των δημιουργών του, πρακτική κοινωνική μηχανική για τη σύγχρονη εποχή. Η συνωμοσία ήρθε αργότερα, όταν ο μηχανισμός αιχμαλωτίστηκε από συμφέροντα με συγκεκριμένες ατζέντες - και όταν αυτές οι ατζέντες απέκλιναν απότομα από την ευημερία των διαχειριζόμενων πληθυσμών.
Η πιστωτική επέκταση ως κοινωνικός έλεγχος
Ο μηχανισμός προπαγάνδας από μόνος του είναι ανεπαρκής για τη διατήρηση των συμμορφούμενων πληθυσμών. Οι άνθρωποι που αγωνίζονται οικονομικά έχουν λίγα να χάσουν και πολλά να κερδίσουν από την αντίσταση.
Ο δεύτερος πυλώνας της σύγχρονης κοινωνικής διαχείρισης είναι επομένως υλικός: κρατήστε τον πληθυσμό αρκετά άνετο ώστε η συμμόρφωση να φαίνεται λογική.
Η πιστωτική επέκταση της εποχής μετά το Bretton Woods εξυπηρέτησε αυτή τη λειτουργία με εξαιρετική αποτελεσματικότητα.
Το σοκ του Νίξον του 1971 - το κλείσιμο του παραθύρου του χρυσού, η τελική αποκοπή του χρήματος από κάθε φυσικό περιορισμό - δεν εξαθλίωσε αμέσως τους απλούς ανθρώπους.
Αντίθετα, δημιούργησε κάτι πιο ύπουλο: την ψευδαίσθηση της ευημερίας, που χρηματοδοτείται από το χρέος, διανέμεται μέσω του πληθωρισμού των τιμών των περιουσιακών στοιχείων και διατηρείται από όλο και χαμηλότερα επιτόκια.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μέσοι πραγματικοί μισθοί παρέμειναν στάσιμοι μετά το 1971. Η οικονομική πίτα δεν σταμάτησε να αυξάνεται, αλλά το μερίδιο που συσσωρεύτηκε στην εργασία συρρικνώθηκε απότομα σε σχέση με το κεφάλαιο.
Η αποζημίωση ήταν η πιστωτική κάρτα, η γραμμή ιδίων κεφαλαίων, το φοιτητικό δάνειο, η 30ετής υποθήκη σε ένα περιουσιακό στοιχείο που διογκώνεται διαρκώς από τη νομισματική επέκταση που συμπίεζε τους πραγματικούς μισθούς εξαρχής.
Οι άνθρωποι ένιωθαν πλουσιότεροι επειδή τα σπίτια τους άξιζαν περισσότερο. Δεν ένιωθαν πλουσιότεροι επειδή ήταν πιο παραγωγικοί ή αποζημιώνονταν καλύτερα.
Η διάκριση έχει τεράστια σημασία.
Το ένα δημιουργεί γνήσιο κεφάλαιο. Το άλλο δημιουργεί ένα χρηματοδοτούμενο από το χρέος ομοίωμα κεφαλαίου που πρέπει τελικά να συμβιβαστεί.
Η πολιτική συνέπεια ήταν ακριβώς αυτό που θα είχε προβλέψει ο Hyman Minsky: η χρηματοπιστωτική σταθερότητα γέννησε την όρεξη για ρίσκο, η όρεξη για ρίσκο γέννησε τη μόχλευση, η μόχλευση εξέθρεψε την ευθραυστότητα.
Αλλά κυρίως, η ευθραυστότητα επικεντρώθηκε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα - όχι στην αισθητή εμπειρία των συνηθισμένων νοικοκυριών. Όσο οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων αυξάνονταν, οι άνθρωποι ένιωθαν καλά. Δεν έκαναν ερωτήσεις. Ο συνδυασμός άνεσης υλικών και διαχείρισης υλικών εξουδετέρωσε την παρόρμηση για αντίσταση.
Οι άνετοι άνθρωποι δεν επαναστατούν. Η ιδιοφυΐα του σύγχρονου συστήματος είναι ότι έχει κάνει το χρέος να μοιάζει με πλούτο και την εξάρτηση να μοιάζει με ασφάλεια.
Σημείωση του συντάκτη: Ένα σύστημα που βασίζεται στην προπαγάνδα, το χρέος και την κατασκευασμένη άνεση μπορεί να φαίνεται σταθερό - μέχρι να σπάσει η ψευδαίσθηση.
Όταν η εμπιστοσύνη στο δολάριο αρχίζει να ραγίζει, οι κυβερνήσεις μπορεί να κινηθούν γρήγορα για να προστατεύσουν το σύστημα εις βάρος σας μέσω του πληθωρισμού, των ελέγχων κεφαλαίων και των περιορισμών στις αποταμιεύσεις και την οικονομική σας ελευθερία.
Μέχρι τότε, πολλές από τις καλύτερες επιλογές του σήμερα μπορεί να έχουν ήδη φύγει.
Αυτός ο δωρεάν οδηγός αποκαλύπτει τρεις κινήσεις που μπορείτε να κάνετε τώρα για να προστατεύσετε τον πλούτο σας και να προετοιμαστείτε πριν η κρίση γίνει εμφανής σε όλους τους άλλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου