ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ Η ΕΥΡΩΠΗ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ...ΑΝΑΠΗΡΗ!!!

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕΙ ΤΗ ΔΥΣΗ;

Ο πόλεμος και το δημόσιο χρέος συγχωνεύονται σε ένα φαύλο σπιράλ που θα καθορίσει ποια έθνη θα επιβιώσουν από την επερχόμενη νομισματική κρίση. 

Οι κυβερνήσεις μπήκαν στις συγκρούσεις στην Ουκρανία και το Ιράν, μαζί με την κλιμακούμενη αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας, που ήταν ήδη θαμμένη κάτω από το χρέος που συσσωρεύτηκε μέσα από δεκαετίες δημοσιονομικής ανικανότητας. 

Τώρα αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες, επιδοτούν τις εγχώριες βιομηχανίες, αναδιαρθρώνουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και δανείζονται ακόμη περισσότερα χρήματα για να προετοιμαστούν για συγκρούσεις που οι δικές τους εξωτερικές πολιτικές βοήθησαν να δημιουργηθούν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιαπωνία έχουν ήδη ακαθάριστο δημόσιο χρέος που υπερβαίνει ένα ολόκληρο έτος οικονομική

ς παραγωγής. 

Η Ρωσία έχει αποστραγγίσει μεγάλο μέρος του Εθνικού Ταμείου Πλούτου της για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις πάγωσαν περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε ρωσικά κρατικά περιουσιακά στοιχεία. 

Τα κράτη του Κόλπου αναγκάζονται να επεκτείνουν τις αμυντικές δαπάνες εν μέσω της σύγκρουσης με το Ιράν και η Ευρώπη έχει δεσμευτεί να αυξήσει τις δαπάνες που σχετίζονται με το ΝΑΤΟ στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035. 

Ο Τραμπ θέλει να αυξήσει τις ετήσιες αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ κατά 500 δισεκατομμύρια δολάρια για να φτάσει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, αλλά η Ουάσιγκτον δανείζεται ήδη απλώς για να πληρώσει τόκους για το χρέος που συσσώρευσε πριν ξεκινήσει αυτός ο τελευταίος γύρος πολέμων.

Αυτοί οι άνθρωποι μιλούν για στρατιωτικές δαπάνες σαν τα χρήματα να υλοποιούνται από το πουθενά χωρίς συνέπειες. Η κυβέρνηση δεν διαθέτει δικό της πλούτο. Κάθε πύραυλος, drone, πακέτο όπλων, πρόγραμμα ξένης βοήθειας και στρατιωτική ανάπτυξη πρέπει να χρηματοδοτείται μέσω φορολογίας, δανεισμού ή πληθωρισμού. 

Η φορολογία αποστραγγίζει την παραγωγική οικονομία, ο δανεισμός ανταγωνίζεται για το ιδιωτικό κεφάλαιο και ο πληθωρισμός κατάσχει σιωπηλά την αγοραστική δύναμη από όλους. 

Οι πολιτικοί επιλέγουν το χρέος επειδή αποκρύπτει το κόστος μέχρι μετά τις εκλογές, επιτρέποντάς τους να παίξουν τον αυτοκράτορα σήμερα, αφήνοντας τις μελλοντικές γενιές με τον λογαριασμό.

Η απόδοση του 10ετούς ομολόγου των ΗΠΑ έχει σχεδόν τριπλασιαστεί σε διάστημα πέντε ετών στο 4,3%, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον χρηματοδοτεί ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος με πολύ υψηλότερα επιτόκια. Αυτά είναι στοιχειώδη μαθηματικά που η πολιτική τάξη αρνείται να αντιμετωπίσει. 

Μια κυβέρνηση μπορεί να επιβιώσει με χρέος 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων όταν τα επιτόκια είναι κοντά στο μηδέν, αλλά η ίδια δημοσιονομική δομή καθίσταται αδύνατη όταν το χρέος πολλαπλασιάζεται και το κόστος δανεισμού ομαλοποιείται. 

Κάθε επιπλέον δολάριο που αφιερώνεται σε τόκους είναι ένα δολάριο που δεν μπορεί να διατηρήσει τις υποδομές, να μειώσει τους φόρους ή να υποστηρίξει την πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση δανείζεται περισσότερα για να καλύψει τους τόκους, αυξάνοντας το χρέος που δημιούργησε το πρόβλημα εξαρχής.

Η προσπάθεια διαχωρισμού των εθνικών οικονομιών από τους γεωπολιτικούς αντιπάλους θα επιβάλει άλλο ένα τεράστιο κόστος. Η Ευρώπη εγκατέλειψε τη φθηνή ρωσική ενέργεια και στη συνέχεια αναρωτήθηκε γιατί οι βιομηχανίες της έγιναν μη ανταγωνιστικές. 

Η Δύση θέλει να μειώσει την εξάρτηση από την κινεζική παραγωγή και τις σπάνιες γαίες, αλλά η ανοικοδόμηση αυτών των αλυσίδων εφοδιασμού θα απαιτήσει επιδοτήσεις, δασμούς, ελέγχους και χρόνια δαπανηρών επενδύσεων. 

Η θέση του Ιράν γύρω από τα Στενά του Ορμούζ δείχνει πόσο γρήγορα μια περιφερειακή σύγκρουση μπορεί να απειλήσει μια διαδρομή που προηγουμένως μετέφερε περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ημερήσιας προσφοράς πετρελαίου. 

Κάθε προσπάθεια δημιουργίας οικονομικής ασφάλειας μέσω πολιτικού εξαναγκασμού αυξάνει τις τιμές, μειώνει την αποτελεσματικότητα και απαιτεί ακόμη περισσότερο κρατικό δανεισμό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαρτώνται από το ξένο κεφάλαιο μετά από δεκαετίες ελλειμμάτων. Η αξία των ξένων επενδύσεων στην Αμερική υπερβαίνει τις αμερικανικές επενδύσεις στο εξωτερικό κατά περίπου 27 τρισεκατομμύρια δολάρια. 

Το προνόμιο του αποθεματικού νομίσματος της Ουάσιγκτον της επέτρεψε να χρηματοδοτήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις, εμπορικά ελλείμματα και εγχώριες δαπάνες σε κλίμακα που καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να αντέξει. 

Ωστόσο, οι κυρώσεις, η οπλοποίηση των συστημάτων πληρωμών και η κατάσχεση κρατικών περιουσιακών στοιχείων έχουν ενθαρρύνει τις ξένες κυβερνήσεις να μειώσουν την εξάρτησή τους από το δολάριο. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το δολάριο ως πολιτικό όπλο επ' αόριστον, ενώ υποθέτουν ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί το χρέος τους χωρίς αμφιβολία.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ακόμη πιο απελπιστική θέση επειδή έχει επιλέξει τον επανεξοπλισμό, ενώ η οικονομία της παραμένει στάσιμη, ο πληθυσμός της γερνάει και το κράτος πρόνοιας καταναλώνει την παραγωγική ικανότητα του ιδιωτικού τομέα. Η Γαλλία δεν μπορεί να μεταρρυθμίσει το συνταξιοδοτικό της σύστημα χωρίς πολιτικές αναταραχές. 

Η Γερμανία κατέστρεψε το ενεργειακό της πλεονέκτημα για να ικανοποιήσει τις Βρυξέλλες και τους ζηλωτές του κλίματος. Η Βρετανία πνίγεται στο χρέος ενώ προσποιείται ότι παραμένει μια αυτοκρατορική στρατιωτική δύναμη. 

Αυτές οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις υποσχέσεις που έχουν ήδη δώσει στους πολίτες τους, ωστόσο προσφέρουν εθελοντικά εκατοντάδες δισεκατομμύρια περισσότερα για μια γεωπολιτική αντιπαράθεση που δεν έχει σαφή στόχο ή έξοδο.

Ο Κύκλος του Πολέμου θα εντείνει τώρα την Κρίση Δημόσιου Χρέους επειδή αυτές δεν είναι ανεξάρτητες τάσεις. Ο πόλεμος αυξάνει τις δαπάνες και τον πληθωρισμό, ο πληθωρισμός ωθεί το κόστος δανεισμού υψηλότερα, τα υψηλότερα επιτόκια επιδεινώνουν το έλλειμμα και η επιδείνωση των οικονομικών αποδυναμώνει την ικανότητα του έθνους να διατηρήσει τον πόλεμο. 

Οι πολιτικοί απαντούν αυξάνοντας τους φόρους, επιβάλλοντας ελέγχους και απαιτώντας περαιτέρω θυσίες από το κοινό, ενώ αρνούνται να επανεξετάσουν τις δικές τους πολιτικές. Η κυβέρνηση γίνεται πιο αυταρχική καθώς η οικονομική της θέση επιδεινώνεται επειδή ο εξαναγκασμός αντικαθιστά την εμπιστοσύνη που έχει χάσει.

Τα έθνη που θα αναδυθούν ισχυρότερα δεν θα είναι απαραίτητα εκείνα που διαθέτουν τους μεγαλύτερους στρατούς σήμερα. 

Η εξουσία θα μεταναστεύσει προς τις κυβερνήσεις που είναι ικανές να χρηματοδοτήσουν τον εαυτό τους χωρίς να καταστρέψουν τα νομίσματά τους ή να συντρίψουν τις εγχώριες οικονομίες τους. 

Η Δύση μπαίνει σε αυτόν τον αγώνα με χρέος ρεκόρ, γήρανση του πληθυσμού, κατάρρευση της πολιτικής εμπιστοσύνης και ηγέτες που πιστεύουν ότι κάθε κρίση μπορεί να λυθεί με άλλη μια δημοπρασία ομολόγων. 

Προετοιμάζονται για ατελείωτο πόλεμο με χρήματα που δεν έχουν και το χρέος που απαιτείται για να διατηρήσουν την εξουσία τους θα γίνει τελικά η δύναμη που θα την καταστρέψει.

ΠΗΓΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ