ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ!!!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ: «ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ»

Των John και Nisha Whitehead

«Τα τέρατα στις ταινίες είμαστε εμείς, πάντα εμείς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο... Τα τέρατα είμαστε εμείς, τα επικίνδυνα μέρη μας. Το μέρος που θέλει να καταστρέψει. Το κομμάτι μας με τον εγκέφαλο των ερπετών. Το κομμάτι μας που είναι μοχθηρό και σκληρό. Τα εκφράζουμε στις ιστορίες μας ως αυτά τα τέρατα εκεί έξω». —Τζον Κάρπεντερ

Αυτή την εποχή του χρόνου, δεν λείπουν τα τέρατα για να μας τρομάξουν.

Το Χόλιγουντ μας έχει δώσει βρικόλακες, ζόμπι, τρελούς επιστήμονες, μασκοφόρους δολοφόνους και πλάσματα που αναδύονται από το σκοτάδι για να λεηλατήσουν τους ανυποψίαστους.

Αλλά ίσως το πιο τρομακτικό τέρας από όλα είναι η κυβέρνηση που έχει συνηθίσει τόσο πολύ να ασκεί εξαιρετική εξουσία που δεν μπορεί να φανταστεί ένα μέλλον στο οποίο αυτή η εξουσία θα μειωθεί.

Μπείτε στο σχέδιο Doomsday.

Φανταστείτε το: Το ηλεκτρικό δίκτυο πέφτει. Οι αλυσίδες εφοδιασμού καταρρέουν. Οι επικοινωνίες αποτυγχάνουν. Οι πόλεις βυθίζονται στο σκοτάδι. Οι απλοί Αμερικανοί μένουν να αγωνίζονται για φαγητό, νερό, φάρμακα και καταφύγιο.

Μην ανησυχείτε, όμως. Η κυβέρνηση έχει ένα σχέδιο για την επερχόμενη αποκάλυψη.

Δυστυχώς, το σχέδιο φαίνεται να έχει να κάνει περισσότερο με τη διατήρηση του αστυνομικού κράτους σε λειτουργία παρά με τη διατήρηση του αμερικανικού λαού ζωντανού.

Σε κάτι που ακούγεται σαν μια πλοκή βγαλμένη κατευθείαν από το Dr. Strangelove του Stanley Kubrick, το Πεντάγωνο αποκάλυψε μια πρωτοβουλία που έχει σχεδιαστεί για να διατηρήσει την πολεμική μηχανή σε λειτουργία ακόμα κι αν ένας καταστροφικός πόλεμος καταστρέψει τις πολιτικές υποδομές της χώρας.

Στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας που ονομάζεται FORTRESS, ο στρατός προετοιμάζει μεγάλες εγκαταστάσεις σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες για να λειτουργήσουν ανεξάρτητα για τουλάχιστον 90 ημέρες σε περίπτωση καταστροφικής διακοπής. Το σχέδιο περιλαμβάνει φορητούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, ανεξάρτητα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, αποθέματα καυσίμων και πυρομαχικών, εφεδρικά συστήματα επικοινωνιών και ρυθμίσεις για τα πολιτικά εργοστάσια να μεταβούν στην παραγωγή εν καιρώ πολέμου.

Το Πεντάγωνο το αποκαλεί αυτό ετοιμότητα.

Οι υπόλοιποι από εμάς θα μπορούσαμε εύλογα να αναρωτηθούμε: τι ωφελεί μια κυβέρνηση που μπορεί να επιβιώσει στο τέλος του κόσμου αν οι άνθρωποι για τους οποίους δημιουργήθηκε δεν μπορούν;

Αυτός είναι ο σκοτεινός παραλογισμός στην καρδιά του Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, της σάτιρας του Κιούμπρικ του 1964 για μια συλλογή στρατιωτικών διοικητών, πολιτικών και γραφειοκρατών που φέρνουν τον κόσμο στο χείλος του πυρηνικού αφανισμού, ενώ συγχαίρουν τους εαυτούς τους για τη στρατηγική τους ευφυΐα.

Καθώς ο πολιτισμός αντιμετωπίζει την εξαφάνιση, οι υπεύθυνοι αρχίζουν να συζητούν πώς ένα επιλεγμένο τμήμα του πληθυσμού θα μπορούσε να επιβιώσει υπόγεια σε ορυχεία, αναδύοντας τελικά για να ξαναχτίσει τον πολιτισμό.

Φυσικά, οι σχεδιαστές οραματίζονται τους εαυτούς τους ανάμεσα στους επιζώντες.

Η ομοιότητα με τη σημερινή εποχή είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Πράγματι, μερικές φορές φαίνεται σαν η κυβέρνηση Τραμπ να παρακολουθεί κάθε δυστοπική ταινία και εφιάλτη του Ψυχρού Πολέμου που έγινε ποτέ και να μπερδεύει τους κακούς με πρότυπα.

Το 1984 του Τζορτζ Όργουελ μας έδωσε ένα κράτος επιτήρησης που παρακολουθεί τα πάντα και τους πάντες. Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος του Άλντους Χάξλεϋ φαντάστηκε έναν πληθυσμό ρυθμισμένο στη συμμόρφωση. Το They Live του John Carpenter εξέθεσε μια κοινωνία που χειραγωγείται από κρυφές δυνάμεις, ενώ το Escape from New York οραματίστηκε μια Αμερική όπου ολόκληροι πληθυσμοί θα μπορούσαν να εγκαταλειφθούν στη φυλάκιση και τη φθορά.

Αυτά τα έργα υποτίθεται ότι χρησίμευαν ως προειδοποιήσεις.

Ωστόσο, ο μηχανισμός της κυβέρνησης μοιάζει όλο και περισσότερο με τις ίδιες τις δυστοπίες για τις οποίες προειδοποιούσαν: μαζική παρακολούθηση, στρατιωτικοποιημένη αστυνόμευση, αυτοματοποιημένα συστήματα ελέγχου, μια προεδρία που διεκδικεί συνεχώς διευρυνόμενη εξουσία και τώρα περίπλοκες προετοιμασίες για τη διατήρηση της λειτουργίας του στρατού σε περίπτωση κοινωνικής κατάρρευσης.

Φυσικά, οι κυβερνήσεις έχουν ευθύνη να προετοιμαστούν για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα υποστήριζε το αντίθετο. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της προετοιμασίας για την προστασία του έθνους και της προετοιμασίας για τη διατήρηση της εξουσίας εκείνων που το κυβερνούν.

Αυτή η διάκριση έχει σημασία, ειδικά όταν η ίδια κυβέρνηση που προετοιμάζεται για καταστροφικό πόλεμο βοηθά επίσης στη δημιουργία των συνθηκών υπό τις οποίες τέτοιοι πόλεμοι γίνονται όχι μόνο πιθανοί αλλά και επικείμενοι.

Για δεκαετίες, οι πρόεδροι και των δύο πολιτικών κομμάτων έχουν ακολουθήσει πολιτικές στρατιωτικής επέκτασης, ξένης επέμβασης, κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης και μόνιμης εθνικής έκτακτης ανάγκης. Το αποτέλεσμα ήταν ένα όλο και πιο στρατιωτικοποιημένο κράτος εθνικής ασφάλειας που λειτουργεί με λιγότερους ουσιαστικούς περιορισμούς και απαιτεί όλο και μεγαλύτερες θυσίες από τον αμερικανικό λαό.

Μας είπαν ότι αυτές οι εξαιρετικές εξουσίες είναι απαραίτητες για να μας κρατήσουν ασφαλείς.

Ωστόσο, η απάντηση της κυβέρνησης σχεδόν σε κάθε κρίση -πόλεμος, τρομοκρατία, εμφύλιες αναταραχές, οικονομική αστάθεια, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία- ήταν περισσότερη κυβερνητική εξουσία, περισσότερη στρατιωτική εμπλοκή, περισσότερη επιτήρηση και λιγότερη συνταγματική προστασία.

Τώρα το Πεντάγωνο σχεδιάζει έναν κόσμο στον οποίο η πολιτική υποδομή που συντηρεί τους απλούς Αμερικανούς μπορεί να μην λειτουργεί πλέον.

Τι γίνεται τότε;

Η απάντηση της κυβέρνησης, τουλάχιστον στην πρόσφατα ανακοινωθείσα πρωτοβουλία FORTRESS, είναι να διασφαλίσει ότι ο στρατός μπορεί να συνεχίσει να πολεμά.

Τι γίνεται όμως με εμάς τους υπόλοιπους;

Εάν το ηλεκτρικό δίκτυο καταρρεύσει, ποιος θα αποκαταστήσει την ηλεκτροδότηση στις κοινότητες των πολιτών; Εάν τα νοσοκομεία χάσουν ρεύμα, ποιος θα κρατήσει τους ασθενείς στη ζωή; Εάν τα τρόφιμα και τα φάρμακα σταματήσουν να κυκλοφορούν στη χώρα, ποιος θα ταΐσει τον πληθυσμό; Εάν οι επικοινωνίες αποτύχουν, πώς θα βρουν οι οικογένειες η μία την άλλη; Και αν οι πολιτικοί θεσμοί πάψουν να λειτουργούν, ποιος θα διασφαλίσει ότι η στρατιωτική εξουσία έκτακτης ανάγκης δεν θα γίνει μόνιμο υποκατάστατο της συνταγματικής κυβέρνησης;

Αυτό ακριβώς είναι το είδος του μέλλοντος που αναμένει το Πεντάγωνο.

Σκεφτείτε το ανατριχιαστικό εκπαιδευτικό βίντεο του Πενταγώνου, Megacities: Urban Future, the Emerging Complexity, που δημοσιοποιήθηκε το 2016.

Το βίντεο οραματίζεται έναν κόσμο εκτεταμένων αστικών κέντρων που κατακλύζονται από φτώχεια, ασθένειες, ανεργία, υπερπληθυσμό, αποτυχημένες υποδομές, περιβαλλοντικές καταστροφές και πολιτικές αναταραχές.

Είναι ένα ζοφερό πορτρέτο του κόσμου, όπως φοβούνται οι στρατιωτικοί σχεδιαστές ότι μπορεί να μοιάζει μέχρι το 2030. Σε αυτό το όραμα για το μέλλον, οι πόλεις γίνονται πεδία μάχης και οι πολίτες θεωρούνται εχθροί.

Όπως προειδοποιήσαμε πριν από σχεδόν μια δεκαετία, το όραμα του στρατού για το μέλλον εγείρει μια ανησυχητική πιθανότητα: ότι οι άνθρωποι που παγιδεύονται σε αποτυχημένες πόλεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν λιγότερο ως πολίτες που χρειάζονται προστασία παρά ως εμπόδια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Όπως προειδοποιεί το βίντεο, θα χρειαστεί να «αποστραγγιστούν οι βάλτοι». Μόνο σε αυτό το δυστοπικό μέλλον, «εμείς οι άνθρωποι» κινδυνεύουμε να γίνουμε κάτοικοι του βάλτου που ετοιμάζονται να καθαρίσουν οι στρατιωτικές δυνάμεις.

Αυτός είναι ένας επικίνδυνος τρόπος για οποιαδήποτε κυβέρνηση να βλέπει τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι προστατεύει.

Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για ένα έθνος του οποίου οι ιδρυτές απέρριψαν ρητά τον στρατιωτικό νόμο και θέσπισαν συνταγματικά προπύργια για να προφυλαχθεί από την άνοδο ενός αστυνομικού κράτους.

Ωστόσο, εδώ οδεύει η χώρα εδώ και χρόνια.

Γίναμε μάρτυρες της σταθερής στρατιωτικοποίησης της εγχώριας επιβολής του νόμου, της επέκτασης των δικτύων επιτήρησης, της ανάπτυξης στρατιωτικού εξοπλισμού στις αμερικανικές κοινότητες και των επανειλημμένων προσπαθειών να θολώσει η γραμμή μεταξύ αστυνόμευσης και πολέμου.

Υπό την κυβέρνηση Τραμπ, αυτά τα όρια έχουν δοκιμαστεί ακόμη περισσότερο μέσω εγχώριων στρατιωτικών αναπτύξεων, επιθετικής επιβολής της μετανάστευσης και εκτεταμένων αξιώσεων εκτελεστικής εξουσίας στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.

Το μήνυμα είναι όλο και πιο αλάνθαστο: ο στρατός παρουσιάζεται όλο και περισσότερο ως η λύση σε κάθε εγχώρια κρίση.

Ωστόσο, αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο οι τελευταίες προετοιμασίες του Πενταγώνου για την Ημέρα της Κρίσεως δεν μπορούν να εξεταστούν μεμονωμένα από τα μακροχρόνια σχέδια της κυβέρνησης για τη συνέχεια της κυβέρνησης.

Για δεκαετίες, οι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι διατήρησαν ρυθμίσεις που αποσκοπούν στη διατήρηση βασικών κυβερνητικών λειτουργιών κατά τη διάρκεια μιας καταστροφικής έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων ασφαλών εγκαταστάσεων, εναλλακτικών κέντρων διοίκησης, διαδικασιών διαδοχής και προστατευμένων συστημάτων επικοινωνιών.

Αυτές οι προετοιμασίες δύσκολα περιορίζονται σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Ακόμη και το αμφιλεγόμενο έργο του Τραμπ για την αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου περιλαμβάνει σχέδια για οχυρωμένες υπόγειες εγκαταστάσεις, καταφύγια βομβών, ασφαλείς επικοινωνίες και ιατρικές εγκαταστάσεις, φαινομενικά για να διασφαλιστεί ότι η προεδρία μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί κατά τη διάρκεια μιας εθνικής έκτακτης ανάγκης.

Η κυβέρνηση κάνει περίπλοκες προετοιμασίες για να διατηρήσει την ηγεσία και τις στρατιωτικές της δυνατότητες σε περίπτωση καταστροφής.

Μερικά από αυτά τα μέτρα είναι πρακτικά: μια λειτουργική κυβέρνηση είναι απαραίτητη για τον συντονισμό των επιχειρήσεων διάσωσης, τη διατήρηση της τάξης και την ανοικοδόμηση μετά από καταστροφή. Αλλά η συνέχεια του κυβερνητικού σχεδιασμού εγείρει επίσης ένα συνταγματικό ερώτημα που πολύ συχνά παραβλέπεται: τι ακριβώς διατηρείται;

Το Σύνταγμα εγκαθιδρύει μια κυβέρνηση περιορισμένες, διαιρεμένες εξουσίες, υπόλογη στον λαό και περιορισμένη από το νόμο.

Η διατήρηση αυτής της κυβέρνησης σημαίνει περισσότερα από τη διασφάλιση ότι ο πρόεδρος μπορεί να εκδίδει εντολές, οι στρατιωτικοί διοικητές μπορούν να επικοινωνούν και οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν. Σημαίνει διατήρηση των ελέγχων και των ισορροπιών που εμποδίζουν την εξουσία να γίνει απόλυτη. Σημαίνει διατήρηση του Κογκρέσου, των δικαστηρίων, της δίκαιης διαδικασίας, της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας του Τύπου και του δικαιώματος του λαού να αμφισβητεί τις κυβερνητικές καταχρήσεις.

Σημαίνει να διασφαλίσουμε ότι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα γίνει δικαιολογία για να απαλλαγούμε από τους ίδιους τους συνταγματικούς περιορισμούς που διακρίνουν μια δημοκρατία από μια δικτατορία.

Διαφορετικά, η συνέχεια της κυβέρνησης γίνεται κάτι περισσότερο από τη συνέχεια της εξουσίας.

Αυτός ο κίνδυνος δεν είναι καθόλου θεωρητικός.

Η κυβέρνηση έχει ήδη ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος του τελευταίου τετάρτου του αιώνα εξομαλύνοντας τις εξουσίες που κάποτε θεωρούνταν εξαιρετικές. Για παράδειγμα, οι επιθέσεις της 9/11 οδήγησαν στον Patriot Act, παρακολούθηση χωρίς ένταλμα, μυστικά δικαστήρια, επ' αόριστον κράτηση, διευρυμένη εκτελεστική εξουσία και έναν εκτεταμένο μηχανισμό εσωτερικής ασφάλειας.

Η έκτακτη ανάγκη υποτίθεται ότι ήταν προσωρινή. Αντίθετα, τα μηχανήματα που δημιουργήθηκαν ως απάντηση σε αυτή την έκτακτη ανάγκη έγιναν μόνιμο στοιχείο της αμερικανικής ζωής.

Διαδοχικοί πρόεδροι κληρονόμησαν αυτές τις εξουσίες, τις υπερασπίστηκαν και τις επέκτειναν. Το ίδιο μοτίβο έχει επαναληφθεί και με άλλες κρίσεις, νόμιμες και κατασκευασμένες.

Αυτό που ξεκινά ως έκτακτο μέτρο γίνεται ο κανόνας. Αυτό που δικαιολογείται ως προσωρινό γίνεται μόνιμο. Αυτό που εισάγεται ως προστασία έναντι του κινδύνου γίνεται ένα άλλο μέσο κυβερνητικού ελέγχου.

Το κοινό καλείται να εμπιστευτεί την κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει αυτές τις έκτακτες εξουσίες με υπευθυνότητα. Ωστόσο, το Σύνταγμα δεν γράφτηκε με την υπόθεση ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία θα μπορούσαν πάντα να είναι αξιόπιστοι. Γράφτηκε επειδή δεν μπορούν να τους εμπιστευτούν.

Αυτό είναι το μάθημα που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, φαίνονται αποφασισμένοι να αγνοήσουν.

Οι ιδρυτές κατάλαβαν ότι η συγκεντρωμένη εξουσία είναι επικίνδυνη ακόμη και όταν ασκείται από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Κατάλαβαν επίσης ότι η στρατιωτική ισχύς, εκτός εάν περιοριζόταν αυστηρά, θα μπορούσε να γίνει όργανο εγχώριας τυραννίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πολιτικός έλεγχος του στρατού, η διάκριση των εξουσιών, η δίκαιη διαδικασία και οι προστασίες που κατοχυρώνονται στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων δεν είναι ενοχλήσεις που πρέπει να απορρίπτονται κάθε φορά που η κυβέρνηση κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Είναι διασφαλίσεις έναντι των καταχρήσεων που καθιστούν δυνατές οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ωστόσο, τι συμβαίνει με αυτές τις διασφαλίσεις στο είδος του καταστροφικού σεναρίου για το οποίο προετοιμάζεται το Πεντάγωνο; Όταν η υποδομή έχει καταρρεύσει. Οι επικοινωνίες έχουν διαταραχθεί σοβαρά. Οι πολιτικές υπηρεσίες είναι συγκλονισμένες. 

Τα δικαστήρια ενδέχεται να μην είναι σε θέση να λειτουργήσουν κανονικά. Το Κογκρέσο μπορεί να δυσκολευτεί να συγκληθεί. Οι τοπικές κυβερνήσεις ενδέχεται να μην διαθέτουν τους πόρους για την κάλυψη βασικών αναγκών. Εν τω μεταξύ, ο στρατός διατηρεί ανεξάρτητη εξουσία, επικοινωνίες, προμήθειες και επιχειρησιακή διοίκηση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ποιος παίρνει τις αποφάσεις;

Ποιος καθορίζει ποιες κοινότητες λαμβάνουν βοήθεια, ποιες περιοχές είναι ασφαλείς, ποιες μετακινήσεις περιορίζονται και ποιες εντολές πρέπει να τηρούνται; Ποιος αποφασίζει πότε θα τελειώσει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Και ποιος έχει τη δύναμη να πει όχι;

Όσο μεγαλύτερη είναι η κρίση, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πειρασμός να εγκαταλείψουμε τα συνταγματικά όρια στο όνομα της επιβίωσης. Και όσο περισσότερη εξουσία αποκτά η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια μιας έκτακτης ανάγκης, τόσο λιγότερο πρόθυμη τείνει να είναι να παραδώσει αυτή την εξουσία στη συνέχεια.

Η κυβέρνηση έχει αναλωθεί τόσο πολύ στη διατήρηση της εξουσίας της που μπορεί να σχεδιάσει σχεδόν τα πάντα εκτός από τη δική της λογοδοσία και αυτοσυγκράτηση.

Αυτό είναι που κάνει τον καταστροφολογικό σχεδιασμό του Πενταγώνου τόσο ανησυχητικό.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο στρατός θέλει να κρατήσει τα φώτα αναμμένα κατά τη διάρκεια μιας εθνικής καταστροφής. Το πρόβλημα είναι τι συμβαίνει όταν η διατήρηση της λειτουργίας του πολεμικού μηχανισμού γίνεται το κυρίαρχο μέτρο της εθνικής επιβίωσης.

Ένα έθνος είναι κάτι πολύ περισσότερο από τις στρατιωτικές του εγκαταστάσεις, τα κέντρα διοίκησης, τα οπλικά του συστήματα ή την πολιτική του ηγεσία. Ένα έθνος είναι ο λαός του. Είναι οι οικογένειες, οι γειτονιές, οι κοινότητες, τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα νοσοκομεία και οι αμέτρητοι θεσμοί της κοινωνίας των πολιτών που καθιστούν δυνατή την ελευθερία.

Είναι επίσης οι συνταγματικές αρχές που εμποδίζουν εκείνους στους οποίους έχει ανατεθεί η εξουσία να γίνουν κύριοι εκείνων που διορίστηκαν να υπηρετούν.

Χωρίς αυτά τα πράγματα, μπορεί να υπάρχει ακόμα κυβέρνηση. Μπορεί να υπάρχει ακόμα στρατός. Μπορεί ακόμη και να υπάρχει ένας πρόεδρος που εκδίδει εντολές από κάποιο οχυρωμένο κέντρο διοίκησης. Αλλά λίγα θα απομείνουν από τη δημοκρατία που το Σύνταγμα προοριζόταν να εγκαθιδρύσει.

Πού μας αφήνει λοιπόν αυτό;

Ο Πρόεδρος Τραμπ και η ιδιοτελής κυβέρνησή του των γερακιών του πολέμου έχουν σπαταλήσει τόσους πολλούς από τους πόρους μας, την καλή μας θέληση στην παγκόσμια σκηνή και τον ρόλο μας ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Τώρα, αφού μας ώθησαν στο αποκαλυπτικό χείλος της καταστροφής, χτίζουν καταφύγια για να σώσουν τον λαιμό τους, ενώ εμείς οι υπόλοιποι αφηνόμαστε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας.

Φτάνει πια.

«Εμείς οι άνθρωποι» θα πρέπει να απαιτούμε μια κυβέρνηση που εργάζεται για την πρόληψη της καταστροφής, προστατεύει τη ζωή των αμάχων, σέβεται τα συνταγματικά όρια και θυμάται ότι η συνέχιση της ύπαρξής της δεν είναι αυτοσκοπός. Και αν δεν βαδίσουν σύμφωνα με τις προσδοκίες μας, πετάξτε τους όλους έξω.

Γιατί όπως ξεκαθαρίζω στο βιβλίο μου Battlefield America: The War on the American People και στο φανταστικό του αντίστοιχο The Erik Blair Diaries, ο κίνδυνος έρχεται όταν η κυβέρνηση ξεχνά ότι υπάρχει για να υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.

Μια κυβέρνηση που επιβιώνει εγκαταλείποντας τον λαό και το Σύνταγμα δεν έχει σώσει τη χώρα.

Απλώς σώθηκε.

Το Σύνταγμα δεν γράφτηκε για να διασφαλίσει ότι η κυβέρνηση θα επιβίωνε με οποιοδήποτε κόστος.

Γράφτηκε για να διασφαλίσει ότι η ελευθερία θα επιβίωνε από μια τυραννική κυβέρνηση.

WC: 2163

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ JOHN W. WHITEHEAD

Ο συνταγματικός δικηγόρος και συγγραφέας John W. Whitehead είναι ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Rutherford. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι το μπεστ σέλερ Battlefield America: The War on the American People, το βραβευμένο A Government of Wolves: The Emerging American Αστυνομικό Κράτος, και ένα ντεμπούτο δυστοπικό μυθιστόρημα φαντασίας, Τα Ημερολόγια του Έρικ Μπλερ. 

Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Whitehead στο staff@rutherford.org. Η Nisha Whitehead είναι η Εκτελεστική Διευθύντρια του Ινστιτούτου Rutherford. Πληροφορίες για το Ινστιτούτο Ράδερφορντ είναι διαθέσιμες στη διεύθυνση www.rutherford.org.

Οδηγίες δημοσίευσης / Άδεια ανατύπωσης

Τα εβδομαδιαία σχόλια του John W. Whitehead είναι διαθέσιμα για δημοσίευση σε εφημερίδες και διαδικτυακές εκδόσεις χωρίς χρέωση. Παρακαλώ Επικοινωνήστε μαζί staff@rutherford.org για να λάβετε άδεια επανεκτύπωσης.

ΠΗΓΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ