ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Ο Ισραηλινός Dan Ben Yishai γράφει:
Άνοιξη 1886: «Οι αδελφοί μας από τη Ρωσία, που δεν γνώριζαν ούτε κατανοούσαν απολύτως τίποτα για τη φύση της ελευθερίας, ξαφνικά βγήκαν από το σκοτάδι στο φως και, ως εκ τούτου, ήπιαν το ποτήρι της ελευθερίας μέχρι να μεθύσουν.
Δεν θεωρούν τους φελαχίν (הפלאחים — Άραβες αγρότες) ως ανθρώπινα όντα· αντίθετα, τους χτυπούν και τους μαστιγώνουν με ραβδιά για κάθε ασήμαντο θέμα.
Και πολλοί από αυτούς τους αμαθείς στην Πετάχ Τίκβα αναζητούν προφάσεις εναντίον των Αράβων γειτόνων τους, αρπάζοντας τα ζώα τους, ακόμη και όταν τα ζώα δεν έχουν εισέλθει στα χωράφια τους, αλλά απλώς βρίσκονται κοντά σε αυτά.»
- Ελιέζερ Ροκάχ (παλιός Εβραίος άποικος, δημοσιογράφος και αγρότης ακτιβιστής που συνδέεται με την Πρώτη Αλιά.
Συμμετείχε στις προσπάθειες για την ίδρυση και ανάπτυξη εβραϊκών αγροτικών κοινοτήτων στην Οθωμανική Παλαιστίνη), σε επιστολή προς τον Ζάλμαν Νταβίντ Λεβόντιν (παλιός σιωνιστής πρωτοπόρος, τραπεζίτης και ένας από τους ιδρυτές του Ρισόν Λε Ζιόν το 1882, ο οποίος διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της επιτροπής του οικισμού.
Αργότερα έγινε σημαντική προσωπικότητα στα σιωνιστικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συμβάλλοντας στην ίδρυση της Anglo-Palestine Company, η οποία αποτέλεσε σημαντικό πρόδρομο της σημερινής Τράπεζας Leumi).
Καλοκαίρι 1890: «Θυμάσαι πόσο μας φοβόντουσαν τα πρώτα χρόνια! Έτρεμαν όταν στέκονταν μπροστά μας, και κανείς δεν τολμούσε να προφέρει ούτε μια αγενή λέξη.
Ο Άραβας έπρεπε να γνωρίζει ότι ο Εβραίος ήταν ένας χαουάτζα (חואג’ה – τιμητικός τίτλος που σημαίνει κύριος, εξέχουσα προσωπικότητα ή αφέντης), τον οποίο έπρεπε να αντιμετωπίζει με απόλυτο σεβασμό· διαφορετικά, θα υφίστατο την πλήρη αυστηρότητα του νόμου.
Τώρα όμως δεν μπορεί κανείς ούτε καν να χτυπήσει έναν Άραβα.» (Καθώς η διοίκηση του Ρότσιλντ το είχε απαγορεύσει.)
- Ένας ανώνυμος κάτοικος του Ρισόν Λε-Ζιόν, μιλώντας στον Χαΐμ Χισίν (γιατρός, συγγραφέας και μέλος του πρώιμου κινήματος Μπιλού, ο οποίος μετανάστευσε στην Οθωμανική Παλαιστίνη το 1882. Τα ημερολόγιά του και τα γραπτά του αποτελούν σημαντικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι για την Πρώτη Αλιά και τις πρώτες εβραϊκές αποικίες).
«Η Αλήθεια από την Ερέτζ Ισραήλ», 1891: «Ήταν σκλάβοι στη γη της εξορίας τους, και ξαφνικά βρέθηκαν μέσα σε απεριόριστη ελευθερία, μια άγρια ελευθερία… Αυτή η ξαφνική αλλαγή γέννησε στις καρδιές τους μια τάση προς τον δεσποτισμό, όπως συμβαίνει πάντα όταν ένας σκλάβος γίνεται ηγεμόνας.
Συμπεριφέρονται στους Άραβες με εχθρότητα και σκληρότητα, καταπατούν άδικα τα όριά τους, τους χτυπούν ντροπιαστικά χωρίς επαρκή λόγο, και μάλιστα καυχιούνται γι’ αυτό. Και δεν υπάρχει κανείς να σταθεί στο χάσμα και να βάλει τέλος σε αυτή την αξιοθρήνητη και επικίνδυνη τάση.»
- Ο Αχάντ Χα’αμ (אחד העם, «Ένας από τον Λαό», ήταν το ψευδώνυμο του Άσερ Ζβί Χιρς Γκίνσμπεργκ (1856–1927), ενός Εβραίου δοκιμιογράφου εβραϊκής γλώσσας, γεννημένου στη Ρωσία, και ενός από τους πιο επιδραστικούς πρώιμους σιωνιστές διανοούμενους).
1907: «Η στάση περιφρόνησης, και μερικές φορές αλαζονείας και σκληρότητας, με την οποία αντιμετωπίζουμε τους φελάχιν (Άραβες αγρότες)… Δεν χρειάζεται και δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίζουμε με τον τρόπο που οι λαοί της Ευρώπης αντιμετωπίζουν τους λαούς που συνάντησαν στις νέες αποικίες τους.»
- Μόσε Σμιλάνσκι (πρωτοπόρος του σιωνισμού, αγρότης, συγγραφέας και εξέχουσα προσωπικότητα του εβραϊκού κινήματος αγροτικών οικισμών.
Έγραψε εκτενώς για τις αραβο-εβραϊκές σχέσεις και υποστήριξε τη συνύπαρξη και τη συνεννόηση με τους Παλαιστίνιους Άραβες), σε ένα άρθρο που απαντούσε στον Ιτζάκ Επστάιν (σιονιστής εκπαιδευτικός της Πρώτης Αλιά και πρωτοπόρος της εβραϊκής γλώσσας, ο οποίος έγινε ένας από τους πρώτους εσωτερικούς επικριτές της σιονιστικής πολιτικής απέναντι στους Παλαιστίνιους Άραβες.
Το του έργο «Το Κρυφό Ερώτημα» προειδοποιούσε ότι ο εβραϊκός οικισμός δεν μπορούσε, ούτε ηθικά ούτε πρακτικά, να αγνοήσει τον αραβικό πληθυσμό που ήδη ζούσε και καλλιεργούσε τη γη).
1911: «Οι αδελφοί μας συμπεριφέρονται σαν να είναι αφέντες· η γροθιά και το υψωμένο χέρι είναι πάντα έτοιμα… Φαίνεται σαν να προσπαθούν, σε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, να εμπνέουν φόβο στους γείτονές τους…
Πείτε ό,τι θέλετε: αν υπάρχει στον κόσμο αυτό το ωραίο πράγμα που ονομάζεται αντισημιτισμός, τότε κι εμείς, όταν έχουμε τη δύναμη και έχουμε αποκτήσει το προνόμιο, έχουμε επίσης αναπτύξει λίγο αντι-γκοϊσμό… Μήπως αυτό είναι ένα αμετάβλητο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης — ότι ο διωκόμενος, όπου μπορεί, γίνεται ο διώκτης;»
— Ντέιβιντ Φρίσμαν (επιφανής συγγραφέας στα εβραϊκά και στα γίντις, ποιητής, μεταφραστής, λογοτεχνικός κριτικός και δημοσιογράφος. Σημαντική προσωπικότητα στην αναβίωση της σύγχρονης εβραϊκής λογοτεχνίας, συχνά ασκούσε δριμεία κριτική στη σύγχρονη εβραϊκή κοινωνία και στις εθνικιστικές ορθοδοξίες).
1913: «Μια σοβινιστική στάση απέναντι στους Άραβες, η οποία δεν είναι μόνο αντιδραστική αλλά και παράλογη, σε μια εποχή που είμαστε μια αδύναμη μειονότητα.»
— Ιτζάκ Μπεν-Ζβί (ηγέτης των Εργατικών Σιωνιστών που αργότερα έγινε ο δεύτερος πρόεδρος του Ισραήλ από το 1952 έως το 1963. Ήταν ιδρυτής του Poale Zion στην Παλαιστίνη και σημαντική προσωπικότητα του προ-κρατικού σιωνιστικού κινήματος).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου