ΜΗΝΥΜΑ ΚΟΛΑΦΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ:«Η ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΕ ΧΑΡΤΙ»!
Ο ΥΕΘΑ κάνει ταξίδια κι επισκέψεις βλέποντας …έκθαμβος μη επανδρωμένα οχήματα που ελληνικές εταιρείες θα μπορούσαν πολύ άνετα να κατασκευάσουν και να προμηθεύσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις…
Ενίοτε παίρνει μαζί του και τον πρωθυπουργό με τον οποίο δεν πρέπει να «είναι και στα μαχαίρια», όπως διαδίδεται…Χθες πήγαν μαζί στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων για να φωτογραφηθούν με αφορμή ένα σεμινάριο που γίνεται στη Σχολή…Σεμινάριο περί καινοτομίας…
Εύχαρεις και οι δυο τους φαίνεται ότι δεν θέλουν να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις … Ένα μήνυμα στελέχους από πολεμικό πλοίο περιγράφει την πραγματικότητα και αναδεικνύει πως βλέπει το προσωπικό την κατάσταση …
Δεν έχει σημασία να αναφέρουμε το πλοίο από το οποίο ήρθε το μήνυμα. Κι αυτό ,γιατί είναι γνωστό ότι πολιτική και στρατιωτική ηγεσία δεν ενδιαφέρθηκαν ΠΟΤΕ για όσα κατά καιρούς καταγγέλονται ,αλλά ΠΑΝΤΑ «καίγονται» να μάθουν »ποιος μίλησε» και «χαλάει» τα κυβερνητικά παραμύθια.
Το μήνυμα:
«Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε σενάριο. Και δυστυχώς, στο Πολεμικό Ναυτικό, αυτές οι στιγμές φαίνεται πως έχουν γίνει καθημερινότητα.
Το πλοίο μας , ύστερα από πολύμηνη παραμονή για επισκευές στον Ναύσταθμο Κρήτης, δεν παρουσιάζει την εικόνα πλοίου που επιστρέφει αναβαθμισμένο, έτοιμο και αξιοπρεπές.
Αντίθετα, σύμφωνα με σοβαρές καταγγελίες, παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης: άθλιες συνθήκες διαβίωσης, σοβαρές ελλείψεις, συστήματα που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και προσωπικό που καλείται να κάνει το αδύνατο να μοιάζει κανονικότητα.
Και μέσα σε όλα αυτά, το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η κατάσταση του πλοίου. Είναι η απαίτηση από το πλήρωμα να περάσει ελέγχους μαχητικής ικανότητας σαν να βρίσκεται σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Δηλαδή, από τη μία πλευρά ένα πλοίο εμφανώς παρατημένο, χωρίς την απαραίτητη τεχνική υποστήριξη, χωρίς τα αναγκαία ανταλλακτικά και χωρίς ουσιαστική αποκατάσταση κρίσιμων προβλημάτων.
Από την άλλη, υπηρεσίες και μηχανισμοί που συνεχίζουν να ζητούν “ετοιμότητα”, “διαδικασίες”, “αξιολογήσεις” και “αποτελέσματα”, λες και το προσωπικό μπορεί με φιλότιμο να αντικαταστήσει υλικά, τεχνική μέριμνα, χρηματοδότηση και πολιτική βούληση.
Το φιλότιμο των στελεχών έχει όρια. Και όταν αυτά τα όρια ξεπερνιούνται, δεν μιλάμε πλέον για υπηρεσιακή πίεση. Μιλάμε για κοροϊδία.
Η γνωστή λογική του “βγάλ’ το όπως μπορείς” έχει διαλύσει ανθρώπους και μέσα. Τα στελέχη καλούνται να υπηρετήσουν σε συνθήκες που δεν τιμούν ούτε το πλοίο, ούτε το Ναυτικό, ούτε την αποστολή τους.
Καλούνται να συντηρήσουν την εικόνα μιας δήθεν ετοιμότητας, ενώ στην πραγματικότητα παλεύουν με την εγκατάλειψη, την έλλειψη μέσων και την αδιαφορία όσων προτιμούν να βλέπουν αναφορές αντί για την πραγματική κατάσταση.
Και εδώ προκύπτει το μεγάλο ερώτημα:
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ένα πλοίο δεν έχει αυτά που χρειάζεται, αλλά εξακολουθεί να πιέζεται να παρουσιαστεί ως μάχιμο;
Γιατί η μαχητική ικανότητα δεν είναι υπογραφή σε χαρτί. Δεν είναι κουτάκι σε έντυπο ελέγχου. Δεν είναι θεατρική παράσταση για να κλείσει μια εκκρεμότητα. Είναι πραγματική δυνατότητα εκτέλεσης αποστολής.
Και όταν ένα πλήρωμα καλείται να καλύψει με ιδρώτα, άγχος και προσωπική υπέρβαση κενά που δεν του αναλογούν, τότε το πρόβλημα δεν είναι το πλήρωμα. Το πρόβλημα είναι το σύστημα που το πιέζει.
Το πλοίο μας δεν είναι απλώς μια μεμονωμένη περίπτωση. Είναι σύμπτωμα. Είναι η εικόνα ενός Ναυτικού που στηρίζεται όλο και περισσότερο στην αυτοθυσία των στελεχών και όλο και λιγότερο σε πραγματική μέριμνα, υποστήριξη και σχεδιασμό.
Όταν ένα πλοίο επιστρέφει από μακρά περίοδο επισκευών και παραμένει σε τέτοια κατάσταση, δεν φταίει ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας. Δεν φταίει ο υπαξιωματικός. Δεν φταίει ο τεχνικός. Δεν φταίει ο αξιωματικός που τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Φταίει η νοοτροπία που θεωρεί φυσιολογικό να απαιτείς αποτέλεσμα χωρίς μέσα.
Φταίει η υπηρεσιακή τύφλωση που βλέπει “στόχους” αλλά όχι ανθρώπους.
Φταίει η κουλτούρα του “να περάσει ο έλεγχος” αντί του “να είναι πραγματικά έτοιμο το πλοίο”.
Και κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθεί καθαρά:
Δεν γίνεται να βαφτίζουμε την εγκατάλειψη “ετοιμότητα”. Δεν γίνεται να ζητάμε από το πλήρωμα να κάνει θαύματα πάνω σε ένα πλοίο που η ίδια η υπηρεσία έχει αφήσει χωρίς τα απαραίτητα. Δεν γίνεται να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από υπηρεσιακές διατυπώσεις.
Το Πολεμικό Ναυτικό αξίζει περισσότερη αλήθεια από αυτή που χωράει σε έναν υπηρεσιακό φάκελο.
Γιατί όταν η εικόνα ενός πολεμικού πλοίου γίνεται εικόνα εγκατάλειψης, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου