ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ 1984 ΤΟΥ ΟΡΓΟΥΕΛ;
Από τον Μπερτ Ολιβιέ Σε ορισμένους αναγνώστες μπορεί να φαίνεται σαν ρητορική ερώτηση να ρωτήσουν αν η αφήγηση του δυστοπικού μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ, Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα (ή 1984), που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Βρετανία το 1949, έχει με κάποιο τρόπο φύγει από τις σελίδες της και έχει εγκατασταθεί, σαν ένα δυσοίωνο μίασμα, πάνω από το περίγραμμα της κοινωνικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, μια πιο προσεκτική εξέταση – που σημαίνει αποφυγή συμβιβασμένων mainstream ειδησεογραφικών πρακτορείων – αποκαλύπτει μια ανησυχητική κατάσταση πραγμάτων.
Όπου κι αν κοιτάξουμε στις δυτικές χώρες, από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη μέχρι την Αμερική (ακόμα και την Ινδία, της οποίας το «οργουελιανό σύστημα ψηφιακής ταυτότητας» επαινέθηκε αφειδώς από τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ πρόσφατα), αυτό που συναντά το μάτι είναι ένα σύνολο κοινωνικών συνθηκών που παρουσιάζουν διαφορετικά στάδια ακριβώς του μη φανταστικού πλέον ολοκληρωτικού κράτους που περιέγραψε ο Όργουελ το 1984.
Περιττό να τονίσουμε ότι αυτό αποτελεί μια προειδοποίηση ενάντια στον ολοκληρωτισμό με την αμετανόητη χειραγώγηση της πληροφορίας και τη μαζική παρακολούθηση.
Δεν είμαι σε καμία περίπτωση ο πρώτος άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τα δυσοίωνα περιγράμματα του εφιαλτικού οράματος του Όργουελ να διαμορφώνονται μπροστά στα μάτια μας. Το 2023 το έκανε και ο Jack Watson, όταν έγραψε (μεταξύ άλλων):
Το έγκλημα σκέψης είναι μια άλλη από τις εικασίες του Όργουελ που έχει γίνει πραγματικότητα. Όταν διάβασα για πρώτη φορά το 1984, δεν θα πίστευα ποτέ ότι αυτή η επινοημένη λέξη θα λαμβανόταν σοβαρά υπόψη. Κανείς δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να ρωτήσει τι σκέφτεστε.
Προφανώς, κανείς δεν μπορεί να διαβάσει το μυαλό σου και σίγουρα δεν θα μπορούσες να συλληφθείς απλώς και μόνο επειδή σκέφτεσαι; Ωστόσο, έκανα μεγάλο λάθος. Μια γυναίκα συνελήφθη πρόσφατα επειδή προσευχόταν σιωπηλά στο κεφάλι της και, παραδόξως, ζητήθηκε από τους εισαγγελείς να παράσχουν στοιχεία για το «έγκλημα σκέψης» της.
Περιττό να πούμε ότι δεν είχαν κανένα. Αλλά το να γνωρίζουμε ότι τώρα μπορούμε να κατηγορηθούμε, ουσιαστικά, ότι κάνουμε λάθος σκέψεις είναι μια ανησυχητική εξέλιξη. Η ελευθερία του λόγου απειλείται ήδη, αλλά αυτό υπερβαίνει την ελευθερία του λόγου. Πρόκειται για την ελεύθερη σκέψη.
Ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να σκέφτεται ό,τι θέλει και δεν πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένος ή αναγκασμένος να εκφράζει ορισμένες πεποιθήσεις ή να κάνει μόνο ορισμένες σκέψεις.
Οι περισσότεροι άνθρωποι θα γνώριζαν ότι ο ολοκληρωτισμός δεν είναι ένα επιθυμητό κοινωνικό ή πολιτικό σύνολο περιστάσεων. Ακόμη και η λέξη ακούγεται δυσοίωνη, αλλά αυτό είναι πιθανώς μόνο για όσους γνωρίζουν ήδη τι σημαίνει. Έχω γράψει γι' αυτό στο παρελθόν, σε διαφορετικά πλαίσια, αλλά τώρα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Θα πρέπει να θυμηθούμε τι έγραψε ο Όργουελ σε αυτό το παράξενα προειδοποιητικό μυθιστόρημα.
Λαμβάνοντας υπόψη τις ταχέως αναπτυσσόμενες και εντεινόμενες, ηλεκτρονικά διαμεσολαβούμενες στρατηγικές επιτήρησης που εφαρμόζονται παγκοσμίως – αναμφίβολα με στόχο να ενσταλάξουν στους πολίτες μια υποσυνείδητη επίγνωση ότι η ιδιωτικότητα γίνεται γρήγορα μια μακρινή ανάμνηση – το ακόλουθο απόσπασμα από το κείμενο του Όργουελ φαίνεται ανησυχητικά προφητικό, λαμβάνοντας υπόψη την εποχή που γράφτηκε (1984, Free Planet e-book, σελ. 5):
Πίσω από την πλάτη του Ουίνστον, η φωνή από την τηλεοθόνη εξακολουθούσε να φλυαρεί για τον χυτοσίδηρο και την υπερεκπλήρωση του Ένατου Τριετούς Σχεδίου.
Η τηλεοθόνη λάμβανε και μετέδιδε ταυτόχρονα. Κάθε ήχος που έβγαζε ο Ουίνστον, πάνω από το επίπεδο ενός πολύ χαμηλού ψιθύρου, θα γινόταν αντιληπτός από αυτόν, επιπλέον, όσο παρέμενε εντός του οπτικού πεδίου που πρόσταζε η μεταλλική πλάκα, μπορούσε να τον δει και να τον ακούσει.
Φυσικά δεν υπήρχε τρόπος να ξέρεις αν σε παρακολουθούσαν ανά πάσα στιγμή. Το πόσο συχνά, ή σε ποιο σύστημα, η Αστυνομία Σκέψης συνδεόταν σε οποιοδήποτε μεμονωμένο καλώδιο ήταν εικασίες.
Ήταν ακόμη κατανοητό ότι παρακολουθούσαν τους πάντες όλη την ώρα. Αλλά σε κάθε περίπτωση μπορούσαν να συνδέσουν το καλώδιο σας όποτε ήθελαν. Έπρεπε να ζήσεις –έζησες, από συνήθεια που έγινε ένστικτο– με την υπόθεση ότι κάθε ήχος που έβγαζες ακουγόταν και, εκτός από το σκοτάδι, κάθε κίνηση εξεταζόταν εξονυχιστικά.
Πριν παρουσιάσουμε συναρπαστικές περιπτώσεις των σύγχρονων, πραγματικών ισοδύναμων επιτήρησης της «τηλεοθόνης» του 1984, οι οποίες έχουν γίνει αρκετά «κανονικές» ώστε να γίνουν αποδεκτές χωρίς πολλά με τη μορφή διαμαρτυρίας, και για να φρεσκάρουμε περαιτέρω τη μνήμη σας, εδώ είναι η Hannah Arendt, στο The Origins of Totalitarianism (Νέα έκδοση, Harcourt, Brace Jovanovich 1979, σελ. 438):
Η απόλυτη κυριαρχία, η οποία προσπαθεί να οργανώσει την άπειρη πολλαπλότητα και διαφοροποίηση των ανθρώπινων όντων σαν να ήταν όλη η ανθρωπότητα μόνο ένα άτομο, είναι δυνατή μόνο εάν κάθε άτομο μπορεί να αναχθεί σε μια αμετάβλητη ταυτότητα αντιδράσεων, έτσι ώστε κάθε μία από αυτές τις δέσμες αντιδράσεων να μπορεί να ανταλλάσσεται τυχαία με οποιαδήποτε άλλη.
Το πρόβλημα είναι να κατασκευάσουμε κάτι που δεν υπάρχει, δηλαδή, ένα είδος ανθρώπινου είδους που μοιάζει με άλλα ζωικά είδη του οποίου η μόνη «ελευθερία» θα συνίστατο στη «διατήρηση του είδους».
Όπως θα έλεγε ο Ιταλός στοχαστής Giorgio Agamben: ο ολοκληρωτισμός υποβιβάζει κάθε μοναδικό ανθρώπινο ον σε «γυμνή ζωή», τίποτα περισσότερο, και αφού υποβληθούν στις τεχνικές του που μουδιάζουν το μυαλό για κάποιο χρονικό διάστημα, οι άνθρωποι αρχίζουν να ενεργούν ανάλογα, σαν να μην έχουν την ικανότητα να εκδηλώσουν τη γενέτειρά τους (μοναδική, μοναδική γέννηση) και την πολλαπλότητά τους (το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί και αναντικατάστατοι).
Το τελικό χτύπημα στην ανθρωπιά μας έρχεται όταν δίνεται η χαριστική βολή του ολοκληρωτικού καθεστώτος (Arendt 1979, παραθέτοντας τον David Rousseton για τις συνθήκες στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σελ. 451):
Το επόμενο αποφασιστικό βήμα στην προετοιμασία των ζωντανών πτωμάτων είναι η δολοφονία του ηθικού προσώπου στον άνθρωπο. Αυτό γίνεται κυρίως καθιστώντας το μαρτύριο, για πρώτη φορά στην ιστορία, αδύνατο: «Πόσοι άνθρωποι εδώ εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μια διαμαρτυρία έχει έστω και ιστορική σημασία; Αυτός ο σκεπτικισμός είναι το πραγματικό αριστούργημα των SS. Το μεγάλο τους επίτευγμα.
Έχουν διαφθείρει κάθε ανθρώπινη αλληλεγγύη. Εδώ η νύχτα έχει πέσει στο μέλλον. Όταν δεν υπάρχουν μάρτυρες, δεν μπορεί να υπάρξει μαρτυρία. Το να δείξουμε πότε ο θάνατος δεν μπορεί πλέον να αναβληθεί είναι μια προσπάθεια να δώσουμε στο θάνατο ένα νόημα, να δράσουμε πέρα από τον δικό μας θάνατο. Για να είναι επιτυχής, μια χειρονομία πρέπει να έχει κοινωνικό νόημα...»
Η έρευνα της σημερινής κοινωνικής σκηνής παγκοσμίως σε αυτό το πλαίσιο δίνει ενδιαφέροντα, αν και ανησυχητικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, η Niamh Harris αναφέρει ότι η Γερμανίδα ευρωβουλευτής Christine Anderson και ο Βρετανός πολιτικός Nigel Farage έχουν προειδοποιήσει ότι οι παγκοσμιοποιητές προσπαθούν μανιωδώς να δημιουργήσουν ένα πλήρως ανεπτυγμένο κράτος επιτήρησης «πριν ξυπνήσουν πάρα πολλοί άνθρωποι» σε αυτήν την κατάσταση πραγμάτων.
Ο Άντερσον – του οποίου η προειδοποίηση επαναλαμβάνεται από τον Φάρατζ – επισημαίνει την ειρωνεία ότι οι άνθρωποι ξυπνούν ακριβώς επειδή οι προσπάθειες της παγκοσμιοποίησης να επισπεύσουν την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού κράτους επιτήρησης επιταχύνονται και γίνονται εμφανείς.
Ως εκ τούτου, όσο περισσότερο εντείνεται η διαδικασία, τόσο πιο δυνατές γίνονται οι επικριτικές φωνές (και είναι πιθανό να υπάρξουν διαμαρτυρίες) και αντίστοιχα, τόσο πιο ανήσυχοι γίνονται οι νεοφασίστες, να κλείσουν το δίχτυ γύρω από τους πολίτες του κόσμου. Προειδοποιεί ότι:
«Η ψηφιακή ταυτότητα δεν είναι για να είναι πιο εύκολη η ζωή σου. Είναι έτσι ώστε η κυβέρνηση να έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω σου».
«Το ψηφιακό νόμισμα [είναι] η αφρόκρεμα όλων των μηχανισμών ελέγχου... Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί την επόμενη φορά που θα αρνηθείτε να κάνετε ένα εμβόλιο mRNA; Με το πάτημα ενός διακόπτη, απλώς ακυρώνουν τον λογαριασμό σας. Δεν μπορείτε πλέον να αγοράσετε τρόφιμα. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια».
Δεδομένων αυτών των προειδοποιήσεων, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αφορά την πρόσφατη προσπάθεια του γνωστού παγκοσμιοποιητή Τόνι Μπλερ να κατευνάσει τους φόβους των ανθρώπων σχετικά με τα ψηφιακά συστήματα ταυτότητας.
Περιττό να επισημάνουμε ότι ο έπαινος του για το σύστημα (λόγω των «εκπληκτικών πλεονεκτημάτων» του), σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη και την ικανότητα αναγνώρισης προσώπου, είναι εξαιρετικά ανειλικρινής, όπως είναι εμφανές από τα λόγια του (που παρατίθεται από το Wide Awake Media στο X):
«Η αναγνώριση προσώπου μπορεί πλέον να εντοπίσει υπόπτους σε πραγματικό χρόνο από ζωντανό βίντεο... [Βοηθά] στον γρήγορο εντοπισμό υπόπτων σε πολυσύχναστα μέρη όπως σιδηροδρομικούς σταθμούς και εκδηλώσεις». «Η τεχνητή νοημοσύνη θα προχωρήσει ακόμη περισσότερο—εντοπίζοντας μοτίβα εγκληματικότητας, καθοδηγώντας τις περιπολίες και εξορθολογίζοντας τις αποφάσεις... Εδώ είναι που η τεχνολογία, όπως η ψηφιακή ταυτότητα, γίνεται κρίσιμη».
Το λακωνικό σχόλιο του Wide Awake Media για τα λόγια του Μπλερ (αναφερόμενος στις ήδη δυστοπικές πρακτικές παρακολούθησης στο Ηνωμένο Βασίλειο) τα λέει όλα: «Φανταστείτε αυτό το είδος συστήματος στα χέρια μιας κυβέρνησης που φυλακίζει ανθρώπους για μιμίδια και αστεία».
Δεν χρειάζεται ιδιοφυΐα για να κατανοήσει κανείς ότι αυτά τα παραδείγματα προσπαθειών προώθησης της ολοκληρωτικής ατζέντας της πλήρους επιτήρησης, σε συνδυασμό με αναπόφευκτους μηχανισμούς ελέγχου όπως τα CBDC, έχουν τις ρίζες τους στη δομική δυναμική της (όχι πλέον φανταστικής) κοινωνίας του Μεγάλου Αδελφού, όπως περιγράφηκε υποβλητικά από τον Όργουελ πριν από περισσότερα από 75 χρόνια.
Εκτός από το ότι – δεδομένης της έλευσης της κοινωνίας των δικτύων των ηλεκτρονικά διαμεσολαβούμενων ενεργειών και συμπεριφορών – αυτή η επιτήρηση και ο έλεγχος βρίσκονται σε ένα επίπεδο αποτελεσματικότητας και διεισδυτικότητας που ο Μεγάλος Αδελφός θα μπορούσε μόνο να ονειρευτεί.
Αυτό είναι ολοφάνερο όταν κάποιος μελετά εκθέσεις όπως αυτή, η οποία προειδοποιεί για το γεγονός ότι, στη Βρετανία σήμερα, η τεχνολογία παρακολούθησης επιτρέπει στις νεοφασιστικές αρχές να εντοπίζουν, να συλλαμβάνουν και να φυλακίζουν άτομα για τα λεγόμενα «εγκλήματα» που απηχούν τα εγκλήματα σκέψης του 1984 του Όργουελ, εκτός από το ότι, συγκριτικά, φαίνονται ασήμαντα στον νιοστό βαθμό. Όπως αναφέρει το εν λόγω άρθρο,
Μετά από μια σειρά συλλήψεων υψηλού προφίλ για εγκλήματα που σχετίζονται με την ομιλία, η Βρετανία θεωρείται μέχρι τον Λευκό Οίκο ως ένα βασίλειο της τυραννίας δύο επιπέδων, όπου οι συντάκτες λανθασμένων tweets μπορούν να περιμένουν να περάσουν περισσότερο χρόνο στη φυλακή από ό,τι οι σεξουαλικοί εχθροί και οι παιδεραστές και τα οποία οι σχολιαστές και οι κωμικοί θα πρέπει να αποφεύγουν - για να μην μεταφερθούν κατευθείαν από τις αφίξεις σε ένα κελί κράτησης έχοντας προσβάλει τις αριστερές ορθοδοξίες.
Η Lucy Connolly, μητέρα και παιδαγωγός που καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 31 μηνών για «υποκίνηση φυλετικού μίσους» για ένα μόνο (γρήγορα διαγραμμένο) tweet που δημοσιεύτηκε στον απόηχο των δολοφονιών στο Southport, είναι μόνο ένας από τους πολλούς Βρετανούς που η πολιτεία έχει κυνηγήσει για τέτοια εγκλήματα τα τελευταία χρόνια.
Η βρετανική αστυνομία πραγματοποιεί επί του παρόντος 30 συλλήψεις την ημέρα για αδικήματα διαδικτυακής ομιλίας, με πολλά από αυτά να αντιμετωπίζονται πολύ πιο σοβαρά από τα βίαια, σεξουαλικά ή κτητικά εγκλήματα. Ο Connolly ήταν μία από τις 44 καταδίκες για «υποκίνηση φυλετικού μίσους» πέρυσι...
Εκείνοι, όπως ο Τόνι Μπλερ, που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την παρακολούθηση ως «ωφέλιμη», φτάνουν ακόμη και στο σημείο να χρησιμοποιούν την ορολογία του Όργουελ για να κατευνάσουν τους φόβους του κοινού που θα ήταν αποδέκτης μιας τέτοιας περίφημης «προστασίας». Σε αυτό το πνεύμα, το 2022 ο απερχόμενος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς, αναφέρθηκε ότι ισχυρίστηκε ότι:
Οι Αμερικανοί θα μάθουν να αγαπούν το κινεζικού τύπου κράτος επιτήρησης, σύμφωνα με τον Δημοκρατικό δήμαρχο της Νέας Υόρκης Έρικ Άνταμς, ο οποίος απάντησε στην κριτική για την αύξηση της χρήσης της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου δηλώνοντας: «Ο Μεγάλος Αδελφός σας προστατεύει!».
Ο Άνταμς έκανε τα ανησυχητικά σχόλια ως απάντηση σε εκλεγμένους αξιωματούχους που εξέφρασαν ανησυχίες ότι η χρήση τέτοιας τεχνολογίας μετατρέπει την κοινωνία σε ένα αυταρχικό κράτος επιτήρησης.
Ωστόσο, δεν ενθουσιάστηκαν όλοι με τη διαβεβαίωση του δημάρχου:
Ο Albert Fox Cahn, επικεφαλής του Surveillance Technology Oversight Project, απάντησε προειδοποιώντας ότι η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο για να πατάξει «κάθε πτυχή της διαφωνίας» στην πόλη.
«Αυτές είναι τεχνολογίες που θα ήταν ανατριχιαστικές στα χέρια οποιουδήποτε. Αλλά το να δώσεις σε μια υπηρεσία με τόσο τρομακτικό ιστορικό κατάχρησης παρακολούθησης ακόμη περισσότερη εξουσία, σε μια εποχή που αντιμετωπίζουν φθίνουσα εποπτεία, είναι μια συνταγή καταστροφής», είπε.
Μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι πολίτες που αγαπούν την ελευθερία παντού είναι η άκριτη αποδοχή από πολλούς –αν και σε καμία περίπτωση όλους– ανθρώπους, ότι η συνεχώς μεταβαλλόμενη τεχνολογία είναι κατά κάποιο τρόπο αυτοδικαιούμενη.
Δεν είναι, όπως επιβεβαιώνει ένα απλό πείραμα σκέψης. Αν κάποιος σας το πει αυτό, σε σύγκριση με τα 18 τουου-πρόδρομος της Γαλλικής Επανάστασης, σήμερα υπάρχει μια πολύ πιο αποτελεσματική, «ηλεκτρονική γκιλοτίνα» διαθέσιμη, η οποία τερματίζει τη ζωή ενός ατόμου γρήγορα, ανθρώπινα και ανώδυνα και θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού με ευθανασία σε άτομα άνω των 60 ετών, θα συμφωνείτε;
Φυσικά και όχι. Πρώτον, οι ηλικιωμένοι έχουν το ίδιο δικαίωμα στη ζωή με οποιονδήποτε άλλον, και πολλά από τα πιο παραγωγικά και ευχάριστα χρόνια κάποιου έρχονται μετά τα 60. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για την αποδοχή ή τη δικαιολόγηση της νέας τεχνολογίας ως «ωφέλιμης», απλώς και μόνο επειδή υποτίθεται ότι είναι «πιο αποτελεσματική».
Ωστόσο, όλοι οι παγκοσμιοποιητές φαίνεται να πιστεύουν ότι, για να πείσουν τα «πρόβατα» να μπουν στο μαντρί της ψηφιακής φυλάκισης, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να δοξάσουν την τεχνολογία που εμπλέκεται – λέγοντας ψέματα μέσα από τα δόντια τους, φυσικά.
Αλλά για να μην ξεχνώ, σύμφωνα με το εγχειρίδιο του 1984, το οποίο όλοι και όλοι οι παγκοσμιοποιητές νεοφασίστες φαίνεται να έχουν υιοθετήσει (πιστεύοντας ανόητα ότι κανείς δεν θα το προσέξει), όλα όσα έχουμε διδαχθεί στον κόσμο που προηγήθηκαν της προσπάθειας να εγκαθιδρύσουν την περίφημη Νέα Παγκόσμια Τάξη τους, έχουν αντιστραφεί, έτσι ώστε το «ψέμα» (ψέμα) έχει γίνει πλέον «αλήθεια».
Αν αυτό ακούγεται τραβηγμένο, ρίξτε μια ματιά στις ανειλικρινείς δηλώσεις των παγκοσμιοποιητών μέσα από το φακό του 1984 (σελ. 6):
Το Υπουργείο Αλήθειας –Minitrue, στο Newspeak– ήταν εκπληκτικά διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο στον ορίζοντα.
Ήταν μια τεράστια πυραμιδική κατασκευή από αστραφτερό λευκό σκυρόδεμα, που υψωνόταν, από ταράτσα σε ταράτσα, 300 μέτρα στον αέρα. Από εκεί που στεκόταν ο Ουίνστον ήταν απλώς δυνατό να διαβάσει, διαλεγμένα στο λευκό του πρόσωπο με κομψά γράμματα, τα τρία συνθήματα του Κόμματος:
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ
Η ΆΓΝΟΙΑ ΕΊΝΑΙ ΔΎΝΑΜΗ
Το σημερινό «Newspeak» κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, όπως ανακαλύπτει εύκολα όποιος συχνάζει στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης.
Ως εκ τούτου, εάν εκείνοι ανάμεσά μας που αγαπούν τις ελευθερίες μας επιθυμούν να τις διατηρήσουν, καλύτερα να είμαστε σε εγρήγορση για όλες τις συνεχιζόμενες προσπάθειες επιβολής τερματικών περιορισμών, ή θα έπρεπε να πω, μόνιμου τερματισμού, σε αυτούς, όλα στο όνομα υποτιθέμενων «οφελών, ασφάλειας και ευκολίας».
Αν δεν το κάνουμε, θα έχουμε μόνο τους εαυτούς μας να κατηγορήσουμε αν νομοθέτες διαφόρων αποχρώσεων καταφέρουν να μας τα επιβάλουν κρυφά.
Συγγραφέας
Μπερτ Ολιβιέ
Ο Bert Olivier εργάζεται στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Free State. Ο Bert κάνει έρευνα στην Ψυχανάλυση, τον μεταδομισμό, την οικολογική φιλοσοφία και τη φιλοσοφία της τεχνολογίας, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, την αρχιτεκτονική και την αισθητική. Το τρέχον έργο του είναι «Κατανόηση του υποκειμένου σε σχέση με την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου