ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ;
Του Μανώλη Κοττάκη
Όλα τα στρατηγικά δεδομένα που είχε στη διάθεσή του ο Ντόναλντ Τραμπ πριν από την κήρυξη του πολέμου στο Ιράν συνηγορούσαν για το αντίθετο: Οι μυστικές υπηρεσίες με απόρρητο σημείωμά τους, που διέρρευσε στον αμερικανικό Τύπο, προειδοποίησαν ότι η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος είναι εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.
Το φιλελεύθερο ρεύμα που υπάρχει στις τάξεις της ιρανικής κοινωνίας είναι μεν υπαρκτό, αλλά για την ώρα μειοψηφικό, οι μουλάδες είναι ακόμη και τώρα πλειοψηφία. Και σε κάθε περίπτωση, ένα νέο καθεστώς που θα εγκαθιδρυόταν έπειτα από ανατροπή του υπάρχοντος θα ήταν ως «ξενοκίνητο» περισσότερο αντιπαθές στην κοινωνία από το απερχόμενο.
Ο στρατός των ΗΠΑ επίσης προειδοποίησε με διαρροές ότι επιχειρησιακά το σχέδιο θα συναντήσει μεγάλες δυσκολίες. Το δε επιχείρημα ότι η επέμβαση γίνεται για την καταστροφή του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ ήταν ισχυρό μεν, ευάλωτο δε, καθώς, με βάση τις δημόσιες δηλώσεις που έγιναν πέρυσι από Αμερικανούς αξιωματούχους μετά τον πόλεμο των δώδεκα ημερών, το οπλοστάσιο αυτό… καταστράφηκε.
Εάν εξαιρέσει κανείς, λοιπόν, τη συμμαχία εσωτερικού χαρακτήρα που οικοδόμησε ο πρόεδρος Τραμπ στις ΗΠΑ με το κατά Αϊζενχάουερ «αμυντικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα» των ΗΠΑ και με το λόμπι της πανίσχυρης εβραϊκής κοινότητας που στο παρελθόν λοξοκοίταζε προς τους Δημοκρατικούς, εγείρεται με ένταση το ερώτημα: Με ποιον στόχο μπήκαν οι ΗΠΑ σε αυτόν τον πόλεμο;
Ποιος ο στόχος του πολέμου; «Το να διαλυθεί η ανθρωπότητα για να αποφύγει ποινικές περιπλοκές ένας πρωθυπουργός δεν είναι στόχος, πάντως» μας σχολίασε έγκυρη πηγή εκείθεν του Ατλαντικού, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της.
Τον πόλεμο αυτόν τον θέλουν σίγουρα δύο κράτη: το Ισραήλ και το Ιράν. Πιθανώς ολίγον και ο πρόεδρος Πούτιν, γιατί αναγκάζει τη Δύση να σκεφτεί την πιθανότητα μερικής άρσης των κυρώσεων κατά του ρωσικού πετρελαίου, καθώς και την πιθανότητα αύξησης των πωλήσεών του προς την Κίνα.
Το Ισραήλ τον θέλει γιατί αντιμετωπίζει μακροχρόνιο πρόβλημα ασφαλείας από το Ιράν και οι επιτυχίες των μυστικών του υπηρεσιών μέσα στην Τεχεράνη αλλά και έξω από αυτήν (εξολόθρευση του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Νασράλα, και ηγέτη της Χαμάς στην Τεχεράνη) το ενεθάρρυναν να συνεχίσει το σχέδιο εξόντωσης όλης της σκληροπυρηνικής ιρανικής ηγεσίας.
Το Ιράν γιατί μετά τον περυσινό πόλεμο των δώδεκα ημερών, στον οποίο υποχώρησε τακτικά, μοιάζει κάθε μέρα που περνά να έχει προετοιμαστεί συστηματικά για αυτήν την επίθεση του Ισραήλ με τη συναίνεση των ΗΠΑ. Διάχυσε με βομβαρδισμούς το κόστος του πολέμου σε όλες τις αραβικές χώρες που διέκοψαν την παραγωγή τους για να πιέσουν τις ΗΠΑ να λάβουν αποφάσεις.
Ο στρατός του, ακολουθώντας από το «μωσαϊκό δόγμα» των ακέφαλων ηγεσίας αυτόνομων ομάδων, σχεδιάστηκε για να προκαλεί κτυπήματα σε κενό εξουσίας, άνευ άνωθεν έγκρισης. Η νέα ηγεσία που ανεδείχθη είναι παράγωγο της προηγούμενης, κληρονόμος της και, αν πιστέψουμε τον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο, φανατικότερη από την απερχόμενη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρχισαν να διαφαίνονται δειλά δειλά τα πρώτα προβλήματα που προκύπτουν από τις διαφορετικές προσεγγίσεις και τις προτεραιότητες που έχουν σε αυτόν τον πόλεμο οι δύο σύμμαχοι: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Τραμπ και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ κ. Νετανιάχου .
Ο πρώτος βιάζεται να «νικήσει» και λογικά να βγει από το κάδρο το συντομότερο δυνατόν, πριν οι συνέπειες του πολέμου αγγίξουν την οικονομία των ΗΠΑ στο εσωτερικό της και πριν ακουμπήσουν και το κύρος του ίδιου.
Όσο περισσότερο μείνει τόσο θέτει σε διακινδύνευση το κεφάλαιο που σχημάτισε με τη σύλληψη του Μαδούρο, τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά, τις διαγραφόμενες εξελίξεις στην Κούβα και τη Γροιλανδία.
Η εντύπωση ότι η Αμερική επιστρέφει στιβαρή στο παιχνίδι της ισχύος και γίνεται ξανά σεβαστή αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να τιναχθεί στον αέρα, αν δεν καταφέρει να ανατρέψει ή να εξοντώσει εντός ημερών τη νέα σκληροπυρηνική ηγεσία του Ιράν.
Τον κατά Ρούμπιο «Δωδέκατο Ιμάμη» Χαμενεΐ. Εφόσον το επιτύχει, όλη η δόξα θα αποδοθεί στον πρόεδρο Τραμπ που αναδεικνύεται σε φυσικό ηγέτη της Δύσης απέναντι σε ανελεύθερα καθεστώτα, αριστερά, σοσιαλιστικά και ισλαμικά.
Εάν αποτύχει όμως, το βατερλό μέσα στους κόλπους της Δύσης αλλά και στον κόσμο ολόκληρο θα είναι καταστροφικό. Μια ηγεσία που λεονταρίζει και αποτυγχάνει στους στόχους της θα μικρύνει το εκτόπισμα των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα.
Κατά τούτο οι προσεχείς δέκα μέρες δεν είναι απλώς κρίσιμες για τον πόλεμο. Είναι κρίσιμες για το αποτύπωμα της υπερδύναμης στον πλανήτη. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Τραμπ θα απαιτηθεί να λάβει επώδυνες αποφάσεις, ακόμη και απέναντι στον σύμμαχό του, για χάρη του οποίου έχει ξοδέψει πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο.
Ο πολυετής μακρόσυρτος πόλεμος που επιδιώκουν, ως φαίνεται, από τις δηλώσεις τους οι Φρουροί της Επανάστασης δεν είναι ο κατάλληλος δρόμος για να επιστρέψει η Αμερική ξανά. Το αντίθετο. Μια τέτοια Αμερική θα θυμίσει Μπάιντεν: Θα σκοντάφτει κυριολεκτικά και μεταφορικά, και αυτό είναι το τελευταίο που επιθυμεί ο πρόεδρος Τραμπ.
Τόσα μαθήματα που έλαβε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στις χώρες της «Αραβικής Άνοιξης» πρέπει να λένε κάτι στην αμερικανική διπλωματία και αυτό είναι το εξής: Η στάθμιση της δημοκρατίας, της θρησκείας και της ζωής στην Ανατολή είναι διαφορετική από τη Δύση και αυτό δίδει πλεονέκτημα στα ανελεύθερα καθεστώτα που εμπλέκονται στον πόλεμο.
Στη Δύση η δημοκρατία έχει τεράστια αξία, στην Ανατολή έχει σχετική, αν όχι μηδαμινή. Το αντελήφθη ο Ρόμπερτ Κάπλαν και το γράφει στην «Επερχόμενη αναρχία»: «Μας ζητούσαν ψωμί και τους δίναμε ψήφο».
Στην Ανατολή η θρησκεία έχει μεγαλύτερη αξία από τη Δύση, γι’ αυτό και τα καθεστώτα με παραλλαγές (Ιράν, Τουρκία) στερεώνονται χάρη σε αυτήν. Η Ανατολή προβάλλει απέναντι στον κοσμικό φιλελευθερισμό το Ισλάμ, αλλού πιο μετριοπαθές και αλλού πιο ριζοσπαστικό, ως τη νέα αντιδυτική ιδεολογία.
Ως τον νέο «κομμουνισμό». Τα καθεστώτα αντέχουν γιατί έχουν αναγάγει το Κοράνι και τις ποικιλώνυμες ερμηνείες του σε «Νέο Κεφάλαιο» του Μαρξ. Ως το «ιερό κείμενο» των αδικημένων από την «παρηκμασμένη» Δύση.
Στην Ανατολή, τέλος, έχει άλλη αξία η ανθρώπινη ζωή. Στη Δύση η απώλεια της ανθρώπινης ζωής λογίζεται ως πολιτικός κόστος για τις κυβερνήσεις. Χάνεις ψήφους. Στην Ανατολή λογίζεται ως «δόξα» για τον «μάρτυρα» που αποθεώνεται από την κοινωνία. Κερδίζεις επιρροή.
Έναν τόσο ασύμμετρα αξιακά πόλεμο η Δύση μπορεί να τον κερδίσει μόνο με ανταρτοπόλεμο και βόμβες στα καταφύγια όπου κρύβονται οι μουλάδες και όχι με στρατεύματα στο πεδίο.
Αλλά πάλι το ερώτημα παραμένει: Πόλεμος για ποιον στόχο;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου