Η ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΑΡΩΝΕΙ ΘΕΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟ-ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗ
Καμία αμφιβολία δεν μπορεί πλέον να υπάρξει πως η ανθρωπότητα έχει εισέλθει, ήδη από την αυγή του αιώνα που διανύουμε, σε μια περίοδο διογκούμενης χαοτικής αστάθειας.
Το φαινόμενο διαπερνά κάθε έκφανση του συλλογικού και προσωπικού μας βίου, με τη διεθνή πολιτική να δεσπόζει ως το πλέον ανησυχητικό πεδίο εκδήλωσής του.
Οι ταχύτητες με τις οποίες αποσαθρώνεται το Διεθνές Δίκαιο κόβουν την ανάσα. Ο ρόλος του ΟΗΕ και των λοιπών διεθνών οργανισμών εκπίπτει ολοένα και περισσότερο σε ένα σχεδόν διακοσμητικό περίβλημα. Οι Αρχές που επί δεκαετίες όριζαν το πλαίσιο των σχέσεων ανάμεσα στα κράτη έχουν καταντήσει σκονισμένα απομεινάρια μιας άλλης εποχής.
Και μόνο η επίκλησή τους αρκεί για να προκαλέσει τον κυνισμό των ισχυρών, καθώς οι σημερινοί ηγέτες δεν αισθάνονται καν την ανάγκη να τηρήσουν τα προσχήματα που κάποτε προστάτευαν το κύρος και τα συμφέροντά τους. Όλα έχουν αφεθεί σ’ έναν παραλογισμό δίχως φραγμούς, σ’ ένα τοπίο όπου ο καθένας κινείται όπως τον βολεύει και όποιον πάρει η δίνη.
Μέσα σ’ αυτόν τον ρυθμό είναι αναγκασμένοι να παρασύρονται και οι υπόλοιποι, κράτη, κοινωνίες, πρόσωπα. Έτσι κι αλλιώς αποδυναμωμένοι, φθαρμένοι και εσωτερικά αποστεωμένοι, δηλώνουν την υποταγή τους με ολοένα λιγότερες εστίες αντίστασης και με ολοένα ασθενέστερα αντανακλαστικά.
Στον πυρήνα αυτής της εξέλιξης βρίσκεται η αποθέωση της εξουσίας ως αυτοσκοπού. Σε κάθε εκδοχή της, σε κάθε μορφή της, απελευθερωμένη από αναστολές, από φραγμούς, από κάθε αίσθηση μέτρου.
Πρόκειται για το θλιβερό παραγόμενο της ψευδαίσθησης ότι ο άνθρωπος μπορεί να αναγορευθεί σε απόλυτο κυρίαρχο, ότι δύναται να πράττει τα πάντα, πως όλα του ανήκουν εφόσον διαθέτει τη δύναμη να τα επιβάλει, ακόμη κι όταν αυτή η πορεία τον σπρώχνει με μαθηματική βεβαιότητα προς την απογύμνωση της ίδιας του της ανθρωπιάς.
Εκεί ακριβώς στεκόμαστε σήμερα, μπροστά στις πύλες της κολάσεως, χωρίς να κατορθώνουμε να διακρίνουμε καθαρά το βάθος της απειλής, διότι, όπως συνηθίζεται να λέγεται, ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντοτε με τις καλύτερες προθέσεις.
Έτσι ακριβώς έχουμε παγιδευτεί σχεδόν αδιόρατα μέσα σ’ ένα προσωποπαγές σύμπαν, που ξεκινά από το σαλόνι του σπιτιού μας και καταλήγει στις επαφές και στις ψηφιακές μας ανταλλαγές στα κοινωνικά δίκτυα.
Και μέσα σ’ αυτήν την υπνωτισμένη κατάσταση, έρχεται με έναν τρόπο σχεδόν οξύμωρο να λειτουργήσει ως σήμα αφύπνισης η ίδια η κόλαση που μας περικυκλώνει.
Διότι, όταν ούτε οι εικόνες που μεταδίδονται ζωντανά, σαν ανατριχιαστικά αποσπάσματα κατευθείαν από τα καζάνια της κολάσεως, όταν ούτε η θέα των πολεμικών επιχειρήσεων των ημερών δεν αρκεί για να σε ταρακουνήσει, τότε τα περιθώρια σωτηρίας στενεύουν δραματικά.
Κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθείς ειδήσεις, αναλύσεις, ντοκιμαντέρ για όσα συνταράσσουν τον κόσμο. Προσπαθείς να εξηγήσεις τι ακριβώς συμβαίνει, από πού ξεκινά, πού οδηγεί και με ποιον τρόπο εισβάλλει και στη δική σου ζωή.
Και τότε επιστρέφουν επίμονα στη μνήμη η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι αφηγήσεις των μεγαλύτερων της οικογένειας, εκείνες που κάποτε σου προκαλούσαν ανυπόφορη ανία στα κυριακάτικα τραπέζια. Μαζί τους επιστρέφουν και τα απολύτως σύγχρονα, η τιμή της βενζίνης, οι τιμές στο σούπερ μάρκετ, όλα όσα σε συναντούν καθημερινά όταν και όσο σου επιτρέπεται να τα πλησιάζεις.
Και τότε, σχεδόν σαν αποκάλυψη, καταλαβαίνεις πως η γνώση παραμένει ο ασφαλέστερος και μακράν ο ουσιαστικότερος δρόμος για να αντιληφθείς την πραγματικότητα και να προφυλαχθείς μέσα σε αυτήν.
Σε τούτη τη διαδρομή αποδεικνύονται πολύτιμοι οι αληθινοί γνώστες που ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν, εκείνοι που μιλούν απλά, με τεκμήρια, με νηφαλιότητα, χωρίς φανατισμούς, χωρίς να αφήνουν τις εξαρτήσεις τους να νοθεύουν όσα λένε.
Και κάπως έτσι γεννιούνται αναπόφευκτα και οι πικροί συνειρμοί.
Γιατί όσοι γνωρίζουν δεν μιλούν πάντοτε με καθαρότητα; Γιατί τα σχολεία μας δεν καλλιεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση τον νου και την κρίση; Γιατί η δημόσια εκπαίδευση καταρρέει; Γιατί τέτοιες εκπομπές σπανίζουν στην τηλεόραση; Γιατί δεν μας έμαθαν να συνδεόμαστε με τα βιβλία και με την άσκηση της σκέψης;
Και τελικά, ποιοι είναι εκείνοι που φαντάζονται πως θα εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους προνομιακή θέση ακόμη και στον Παράδεισο;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου