ΗΠΑ: ΝΕΑΡΟΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
Τους αποκαλούν στις ΗΠΑ «Orthobros», έναν όρο που συνδυάζει το «Ortho», καθώς εγκαταλείπουν κατά κανόνα μια Προτεσταντική Εκκλησία ή τον Καθολικισμό για να στραφούν στην Ορθοδοξία, και το «bros», από τη φιλική προσφώνηση «bro», επειδή το φαινόμενο συνδέεται με μια συγκεκριμένη δημογραφική ομάδα, κυρίως νεαρών ανδρών.
Ο όρος διαβάζεται με έμφαση είτε στο πρώτο συνθετικό, αναδεικνύοντας τη μεταστροφή δόγματος, είτε στο δεύτερο, φωτίζοντας την ένταξη της Ορθοδοξίας σε μια νεανική ανδρική ταυτότητα που συνδέεται με αυτό που περιγράφεται ως «bro culture», έναν κώδικα συμπεριφοράς και αντιλήψεων που χαρακτηρίζει μια μεγάλη μερίδα νέων ανδρών, οι οποίοι, υπό τη διαρκή κοινωνική πίεση φεμινιστικών και «woke» ιδεολογικών ρευμάτων, αναζητούν διέξοδο μέσω της ενίσχυσης της αρρενωπότητας.
Σε κάθε περίπτωση, η μετα-πανδημική ενίσχυση της παρουσίας της Ορθοδοξίας στις ΗΠΑ καταγράφεται ως αξιοσημείωτη εξέλιξη, καθώς εμφανίζεται ως νέο φαινόμενο και ταυτόχρονα επιχειρείται να ερμηνευθεί εκτός πολιτικού πλαισίου, με τον όρο «Orthobros» να έχει ήδη εισέλθει στη δημόσια συζήτηση και στον Τύπο.
Στο παρελθόν, αντίστοιχες μετακινήσεις εντός του χριστιανικού κόσμου ερμηνεύονταν κυρίως με πολιτικούς όρους.
Στη Λατινική Αμερική, όπου κυριαρχεί ο Ρωμαιοκαθολικισμός, είχε καταγραφεί εδώ και χρόνια μετατόπιση προς τον Προτεσταντισμό και ιδιαίτερα προς τις «Ευαγγελικές Εκκλησίες», με ερμηνείες που συνέδεαν το φαινόμενο με τη φθορά του Καθολικισμού λόγω της ιστορικής του σχέσης με δικτατορικά καθεστώτα και επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα, οδηγώντας κυρίως φτωχότερα στρώματα προς θρησκευτικές κοινότητες με εντονότερη κοινωνική παρουσία.
Στις ΗΠΑ, κατά την περίοδο 1980-2000, οι «Ευαγγελικές Εκκλησίες» προσέλκυσαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, υποστηρίζοντας δυναμικά μια συντηρητική κοινωνική ατζέντα, με αιχμή ζητήματα όπως οι αμβλώσεις και η παραδοσιακή οικογένεια, ενισχύοντας συνολικά τον ρόλο της θρησκείας ως θεσμού.
Μετά το 2000, αυτή η τάση ενίσχυσε και τον Καθολικισμό, καθώς σημαντικές προσωπικότητες του συντηρητικού δημόσιου λόγου, μεταξύ αυτών και ανώτατοι δικαστές, προέρχονταν από αυτόν.
Ωστόσο, ενώ τα φαινόμενα αυτά ερμηνεύονταν με σαφή πολιτικά κριτήρια, η πρόσφατη άνοδος της Ορθοδοξίας δεν εντάσσεται σε αντίστοιχο πλαίσιο, με αποτέλεσμα ο όρος «Orthobros» να αποτυπώνει κυρίως μια θρησκευτική και ταυτοτική δυναμική.
Σύμφωνα με αναλύσεις που δίνουν έμφαση στο στοιχείο «bro», οι θρησκευτικές αναζητήσεις συχνά εκκινούν από ομάδες που βιώνουν πίεση, και στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτό αποδίδεται σε νεαρούς άνδρες στις ΗΠΑ, οι οποίοι σε ένα περιβάλλον έντονων ιδεολογικών μετατοπίσεων αναζητούν σταθερά σημεία αναφοράς.
Κατά την περίοδο της πανδημίας, όταν η απομόνωση στις αμερικανικές προαστιακές περιοχές εντάθηκε και η ανάγκη για νοηματοδότηση ενισχύθηκε, η επαφή με την Ορθοδοξία άρχισε να διαδίδεται και, μέσω των μηχανισμών της «bro culture», να αποκτά χαρακτηριστικά ευρύτερου ρεύματος.
Η ελκυστικότητα της Ορθοδοξίας αποδίδεται σε στοιχεία που συνδέονται με την αίσθηση σταθερότητας και συνέχειας, καθώς προβάλλεται ως πίστη με σαφή όρια, με λειτουργική και γλωσσική συνέχεια και χωρίς προσαρμογές που αποσκοπούν στην ευρύτερη αποδοχή.
Το λειτουργικό της, με την έντονη αισθητική παρουσία των εικόνων, τη συμμετοχή των πιστών σε κοινές πρακτικές και τη διαφοροποίηση της ιερατικής παρουσίας, προσδίδει μια εμπειρική και αισθητική διάσταση που καταγράφεται ως ιδιαίτερα ισχυρή.
Οι αναφορές αυτές, όπως αποτυπώνονται στον αμερικανικό Τύπο, αναδεικνύουν χαρακτηριστικά όπως η βεβαιότητα, η αρρενωπότητα και η αισθητική πληρότητα, ενώ επισημαίνεται ότι η Ορθοδοξία διαθέτει στοιχεία που ανταποκρίνονται σε ένα νεανικό και μετανεωτερικό ακροατήριο, με το λειτουργικό της να συγκροτεί σημαντικό πλεονέκτημα.
Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι για ένα ακροατήριο εξοικειωμένο με την εικόνα, την πληροφορία και τον σχετικισμό, η σημασία της Ορθοδοξίας συνδέεται και με τον τρόπο με τον οποίο διατυπώνει τις απαντήσεις της.
Σε ένα περιβάλλον όπου η σύγχρονη κοσμολογία και οι φιλοσοφικές προσεγγίσεις του ηθικού σχετικισμού διαμορφώνουν τη σκέψη, οι μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις καλούνται να τοποθετηθούν απέναντι σε απαιτητικά ερωτήματα.
Η Ορθοδοξία εμφανίζεται να διατηρεί ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα, καθώς η αποφατική της θεολογία αφήνει τα έσχατα ζητήματα στο πεδίο του άρρητου, ως έκφραση θεολογικής συνέπειας.
Για ένα νεανικό κοινό που κινείται ανάμεσα στην αμφιβολία και την αναζήτηση συμβολισμών και μυστικιστικών προσεγγίσεων, η έλξη προς την Ορθοδοξία αποκτά και διανοητική διάσταση, καθώς σχετίζεται με την ικανότητά της να καθορίζει τα όρια μεταξύ λόγου και σιωπής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου