ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΓΑΖΑ ΝΤΟΥΜΠΑΙ, ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΝΤΟΥΜΠΑΙ ΓΑΖΑ…
Του Strange Attractor
Κάποτε, στην προηγούμενη θητεία του, τον Ντόναλντ Τραμπ τον έλεγαν ειρηνιστή. Κι αυτό διότι ήταν ίσως ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που δεν είχε ξεκινήσει κανέναν πόλεμο!
Σε αντίθεση με τον Νομπελίστα Ειρήνης(!) Ομπάμα, που διέλυσε τη Μέση Ανατολή, και τη Βόρεια Αφρική…
Όλοι λοιπόν πίστεψαν σε έναν άνθρωπο που θα έβαζε τάξη στον κόσμο με μια συμφωνία, ένα τηλεφώνημα και, γιατί όχι, με ένα tweet παραπάνω (γι’ αυτό τον επανέφεραν στον Λευκό Οίκο), άσχετα αν οι «ειρηνικές» πολιτικές του δεν βόλευαν το περίφημο στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο που μας κυβερνάει αφού…
Σήμερα όμως, ο Ντόναλντ μοιάζει περισσότερο με παιδί σε παιδική χαρά, χωρίς γονική επιτήρηση… μόνο που αντί για κουβαδάκια, παίζει με πυραύλους.
Ο άνθρωπος που παρουσιαζόταν ως «αντισυστημικός ειρηνοποιός» έχει καταλήξει να ανοίγει πολεμικά μέτωπα σαν να συλλέγει… αυτοκόλλητα ομάδων. «Έχω αυτό, θέλω κι εκείνο». Και κάπου εκεί, ο πλανήτης γίνεται άλμπουμ, και οι χώρες ομάδες του μπέιζμπολ…
Και η μεγάλη ειρωνεία; Εκεί που μας έλεγε πως θα κάνει τη Γάζα Ντουμπάι, κατάφερε να κάνει το Ντουμπάι Γάζα… κι είναι ακόμη νωρίς.
Και όλα αυτά φάσκοντας και αντιφάσκοντας συνεχώς, σε βαθμό που ούτε οι κολλητοί του σύμβουλοι και φίλοι δεν μπορούν πλέον να παρακολουθήσουν την «τρέλα» του, με αρκετούς να τον έχουν εγκαταλείψει.
Φαντάζομαι τι σκέφτονται κάποιοι παραδοσιακοί διπλωμάτες… μάλλον την πρόωρη συνταξιοδότηση, χώρια οι διεθνολόγοι και οι καθηγητές διεθνούς δικαίου, μιας και οι διεθνείς σχέσεις και το διεθνές δίκαιο επί Ντόναλντ απασχολούν μόνο αυτούς, και τους φοιτητές τους.
Αυτός όμως εκεί… να λέει και να ξελέει.
Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι αλλάζει γνώμη. Αυτό το κάνουν όλοι οι πολιτικοί, όπως αλλάζουμε εμείς κανάλι όταν πέφτουμε πάνω σε διαφημίσεις. Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα με την οποία το κάνει.
Το πρωί ανακοινώνει χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν, το μεσημέρι διαβεβαιώνει ότι «ο πόλεμος θα τελειώσει αύριο», και το βράδυ μιλά για ειρηνευτικές συνομιλίες , την ώρα που κάπου πέφτουν βόμβες και πύραυλοι κατόπιν διαταγών του! Αν αυτό δεν είναι multitasking, τότε τι είναι; Ούτε ο Ναπολέων να ήταν, που έπαιζε σκάκι με δέκα αντιπάλους ταυτόχρονα…
Είναι σαν εκείνον τον φίλο μου τον Μήτσο, πρώην πασόκο και νυν κυριακικό, που λέει «από Δευτέρα δίαιτα», ενώ τρώει δυο δυο τα σουβλάκια, με μπόλικο τζατζίκι. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για θερμίδες, αλλά για γεωπολιτική. Οι θερμίδες τουλάχιστον δεν εκρήγνυνται…
Η όλη κατάσταση θυμίζει λίγο τηλεοπτικό σόου. «Σήμερα στο επεισόδιο: Θα γίνει πόλεμος ή όχι; Μείνετε συντονισμένοι!» Και κάπου εκεί, ο παρουσιαστής αλλάζει γνώμη on air. Γιατί όχι; Η συνέπεια είναι για τους βαρετούς.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αστάθεια δεν έχει μόνο κωμική διάσταση. Είναι και τρομακτική.
Όταν ένας ηγέτης φάσκει και αντιφάσκει με τέτοια άνεση, οι υπόλοιποι δεν ξέρουν αν πρέπει να ετοιμάσουν τραπέζι διαπραγματεύσεων ή… καταφύγιο. Είναι σαν να παίζεις σκάκι με κάποιον που αλλάζει τους κανόνες κάθε πέντε λεπτά, και ενίοτε σου πετάει το ταμπλό στο κεφάλι.
Και κάπου εδώ μπαίνει το στοιχείο του «μικρού μοχθηρού παιδιού». Όχι απαραίτητα από κακία, αλλά από εκείνη την επικίνδυνη αίσθηση ότι όλα είναι παιχνίδι.
«Ας δούμε τι θα γίνει αν πατήσω αυτό το κουμπί». Μόνο που δεν πρόκειται για τηλεχειριστήριο. Και δεν υπάρχει reset…
Η εγγενής αλαζονεία προσθέτει τη δική της πινελιά. Όταν πιστεύεις ότι μπορείς να λύσεις τα πάντα μόνος σου, δεν χρειάζεσαι ούτε συμβούλους, ούτε στρατηγική. Εξάλλου, εσύ είσαι πιο έξυπνος, και πιο ειδικός από τους «ειδικούς», και η μετριοφροσύνη είναι για τους μετρίους… ή τουλάχιστον αυτό νομίζει ο Ντόναλντ.
Ένα ένστικτο, μια έμπνευση της στιγμής και… πάμε κι όπου βγει. Κάτι σαν «παγκόσμιος σταθμάρχης» δηλαδή, με όλους εμάς μέσα σε τρένα που είναι έτοιμα να συγκρουστούν το ένα με το άλλο.
Αν πετύχει η διαδρομή, είσαι ιδιοφυΐα. Αν όχι, από κει πάν’ κι οι άλλοι. Πάντα φταίνε οι άλλοι.
Και μέσα σε όλο αυτό το δυστοπικό σκηνικό, ο δυτικός κόσμος, που επί δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας έχει «μαλθακώσει», έχει κιοτέψει δηλαδή, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα σαν τρομαγμένος θεατής σε θρίλερ. Μόνο που ο ίδιος είναι το ανυποψίαστο θύμα μέσα στο ντους, και δεν υπάρχει happy end.
Η ιδέα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου δεν είναι πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια πιθανότητα που ξεπροβάλλει κάθε φορά που ο Ντόναλντ αποφασίζει να αλλάξει στάση… πριν καν τελειώσει την προηγούμενη πρόταση.
Πώς καταντήσαμε λοιπόν έτσι; Παιχνίδια στα χέρια ενός μικρού παιδιού… ανεύθυνου και μοχθηρού;
Πώς αφήσαμε να γίνει αυτό; Να καθορίζει τις τύχες μας το «θηρίο» του 666 (το έχω ακούσει και αυτό, και πλέον δεν γελάω, όλα είναι πιθανά εδώ που φτάσαμε).
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η επιθετικότητα, αλλά η ασυνέπεια. Γιατί με έναν προβλέψιμο «κακό» άρχοντα, ξέρεις τι να περιμένεις. Με έναν απρόβλεπτο «αυτοκράτορα» όμως, απλώς ελπίζεις ότι σήμερα θα ξυπνήσει με καλή διάθεση (λέτε ο πλανήτης να εξαρτάται από την αντίδραση της Μελάνια απέναντι στις ορέξεις του συζύγου της τα βράδια;).
Και βέβαια όσο εμείς γελάμε, γιατί, ας το παραδεχτούμε, υπάρχει και μια δόση μαύρου χιούμορ σε όλα αυτά κάπου στο βάθος (που όλο και μικραίνει), υπάρχει πραγματική ανησυχία, αν όχι τρόμος.
Και όχι μόνο για τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειες των ταλαντεύσεων του Τραμπ, αλλά και για τις στρατιωτικές, που απειλούν πλέον τους πάντες και τα πάντα. Τόσο τους συνηθισμένους σε αυτά μεσανατολίτες, όσο και τους καλομαθημένους δυτικοευρωπαίους.
Γιατί όταν το παιχνίδι παίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν υπάρχουν θεατές. Όλοι είμαστε μέσα στο γήπεδο.
Και το χειρότερο; Ο διαιτητής μάλλον έχει χαθεί (ή τα έχει χαμένα).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου