ΜΑΥΡΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Του Μανώλη Κοττάκη
Tα δεδομένα στο κυπριακό πρόβλημα είναι τα εξής:
Πρώτον, ο πρόεδρος Ερντογάν έχει διαμηνύσει στον διεθνή παράγοντα αλλά και σε Έλληνες συνομιλητές του ότι προϋπόθεση για την επίλυση των Ελληνοτουρκικών είναι η προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού, καθώς διαφορετικά «όλα είναι στον αέρα».
Κατά τον Τούρκο πρόεδρο όλα τα θέματα είναι αλληλένδετα. Από το εύρος των χωρικών υδάτων και της ΑΟΖ στην Κύπρο των δύο κρατών θα κριθούν τα θέματα της ανατολικής Μεσογείου και του Καστελορίζου, του FIR ολόκληρης της περιοχής, της ενεργειακής συνεργασίας, της ηλεκτρικής διασύνδεσης της νήσου κ.ά.
Θυμίζουμε ότι το καλώδιο προς τη Μεγαλόνησο οι γείτονες το μπλόκαραν στα -κατ’ αυτούς αμφισβητούμενα- νερά μας στην Κάσο. Θυμίζουμε ότι στην Άγκυρα ο πρόεδρος Ερντογάν κάλεσε τον πρωθυπουργό με τη φράση «πάμε να τελειώσουμε τη δουλειά!». Αλλά στην Αθήνα δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να τον ρωτήσει «ποια είναι αυτή η δουλειά;».
Δεύτερον, προϋπόθεση λύσης του Κυπριακού κατά τον Τούρκο πρόεδρο είναι η συνομοσπονδία και τα δύο κράτη. Ο Ερντογάν θεωρεί ότι το 2004 τον «κοροϊδέψαμε», γιατί, ενώ εκείνος ανέτρεψε τον Ραούφ Ντενκτάς και έδωσε γραμμή για το «Ναι» στο δημοψήφισμα, Αθήνα και Λευκωσία πήγαν στο «Όχι».
Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα σίγουρα δεν κορόιδεψε κανέναν, αν και δεν ήταν υποχρέωσή της να κάνει ό,τι ήθελαν οι Τούρκοι. Το εθνικό συμφέρον ήταν αυτό που προείχε. Η Κύπρος μπήκε μόνη της στην Ε.Ε. εξαιτίας του «Όχι», απέφυγε τον Τούρκο συνεταίρο.
Παρά ταύτα ο Ερντογάν δεν έχει καλή εικόνα: Ο Κώστας Καραμανλής ενημέρωσε δύο φορές τον πρόεδρο Μπους, μία μέσα στον Λευκό Οίκο και μία τηλεφωνικώς, ότι το Σχέδιο Ανάν δεν «περνάει» γιατί δεν αρέσει στην κυπριακή κοινή γνώμη. Και δεν περνούσε γιατί:
–Όπως ομολόγησε ο… Άγγλος (τι πρωτότυπο!) συντάκτης του Σχεδίου Ανάν, λόρδος Χάνεϊ, το κείμενο που ετέθη προς έγκριση στο δημοψήφισμα ήταν αρκούντως φιλοτουρκικό,
– οι μυστικές υπηρεσίες της Κύπρου είχαν «πιάσει» τηλεγραφήματα του τέως Αμερικανού πρεσβευτή που έλεγε στους ανωτέρους του ότι στόχος του Σχεδίου Ανάν ήταν η απενοχοποίηση της Τουρκίας για τον «Αττίλα» (πλασαριζόταν ως το «καλό παιδί» που πάσχιζε για την επανένωση το 2004) και όχι η αποδοχή, η υλοποίηση και η εφαρμογή του.
Τώρα, αν είχαν υποσχεθεί τυχόν τα ανάποδα στον Ερντογάν ο Κώστας Σημίτης και ο Γλαύκος Κληρίδης το 2003 (λύση πακέτο, δηλαδή, με Ανάν και ταυτόχρονη ένταξη του νέου κράτους της Κύπρου στην Ε.Ε. με ταυτόχρονη κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας), αυτό δεν αφορούσε ούτε τον Κώστα Καραμανλή ούτε τον Τάσσο Παπαδόπουλο.
Τρίτον, η χθεσινή «ανατίναξη» των διαπραγματεύσεων από τους Τούρκους μετά την κάθοδο Γκουτέρες στο νησί έχει ως απώτερο στόχο την άμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους από τη διεθνή κοινότητα μέσω κύματος αναγνωρίσεων.
Δεν είναι απίθανο το θέμα αυτό να συζητήθηκε στη διμερή συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν στην Άγκυρα. Ο Πέτρος Μολυβιάτης έφυγε από αυτή τη ζωή με αυτό το άγχος. Μήπως οι ΗΠΑ αναγνωρίσουν το ψευδοκράτος ύστερα από ένα ναυάγιο που θα το «ρίξουν» οι σύμμαχοι σε εμάς.
Τέταρτον, για την Ελλάδα το θέμα της συνταγματικής και της εδαφικής πτυχής είναι κατά βάση Κυπριακό, εκτός από ένα θέμα: εάν ο Τουρκοκύπριος πρόεδρος της χαλαρής συνομοσπονδίας (ή ομοσπονδίας όπως ζητάμε εμείς), που θα αναλαμβάνει καθήκοντα εκ περιτροπής με Ελληνοκύπριο ανά έτος, θα έχει δικαίωμα εγέρσεως βέτο κάθε φορά που παρίσταται στις Συνόδους Κορυφής της Ε.Ε.
Για την Ελλάδα είναι κόκκινη γραμμή να μην έχει. Κανονικά πρέπει να είναι κόκκινη γραμμή και για τα λοιπά ευρωπαϊκά κράτη καθώς έτσι μπαίνει από το παράθυρο, απευθείας, χωρίς αξιολόγηση η Τουρκία στην Ε.Ε.! Εν πάση περιπτώσει, εμείς τι κάνουμε είναι το θέμα.
Πέμπτον, η τουρκική «Γαλάζια Πατρίδα», που θα είναι βαρύ επικοινωνιακό και πολιτικό φορτίο για κάθε ελληνική κυβέρνηση, εφόσον ψηφιστεί είναι στρατηγικό όχημα για τη μεγάλη διαπραγμάτευση «πακέτο» που θέλει ο Ερντογάν.
Η δική μας «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός και τα πάρκα. Δική μας πανίσχυρη «Γαλάζια Πατρίδα» είναι η κυρωθείσα από όλα σχεδόν τα έθνη του κόσμου σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Η ελληνική διπλωματία (Σταυρόπουλος, Οικονομίδης, Χαλκιόπουλος) πέτυχε το 1982 υπερήφανη διπλωματική νίκη στο «Μοντέγκο Μπαίη» της Τζαμάικα το 1982, όταν η Διάσκεψη αποδέχθηκε την ελληνική θέση ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα.
Και απέρριψε ταυτοχρόνως την τουρκική. Αν οι Τούρκοι ομολογούν σε «κλειστές τράπεζες» ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» και ο σχετικός νόμος εκπονούνται γιατί οι γείτονες δεν έχουν γραπτούς κανόνες δικαίου να μας τους αντιπαραβάλουν σε μια διεθνή διαπραγμάτευση επίλυσης των διαφορών μας, τότε αυτό το δόγμα είναι η αναδρομική ομολογία ήττας της τουρκικής διπλωματίας από την ελληνική στο «Μοντέγκο Μπαίη».
Έκτον, πολλοί προεξοφλούν ότι και αυτός ο γύρος του Κυπριακού είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, όπως και οι άλλοι.
Δεδομένου, όμως, ότι αυτή η διευθέτηση στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο συνδέεται με τη νέα μελλοντική αρχιτεκτονική όλης της περιοχής καθώς ο Τραμπ ορίζει την Τουρκία ως έπαρχο Ανατολίας, Μεσογείου και Μαύρης Θαλάσσης, θα ήμουν εξαιρετικά σκεπτικός αν τα πράγματα θα έχουν την ίδια φορά και σε αυτήν την πίστα.
Να το δούμε.
Έβδομον και τελευταίον: Αν τυχόν είναι σε εξέλιξη μακρές διαπραγματεύσεις για την επίλυση εθνικών θεμάτων, ο λόγος εξαιρετικής εθνικής σημασίας ως αιτία πρόωρης προσφυγής στις κάλπες εκλείπει προσωρινά για το φθινόπωρο. Για αργότερα, ίσως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου