Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Γράφει η Φαίη Τζανετουλάκου
🔻Αφιερωμένο σε όσους και όσες εδώ απορούν ( αποχαυνωμένοι από τα ΜΜΕ ) που κάποιοι και κάποιες από εμάς αναρρηγούμε από το μεγαλείο ψυχής της αληθινής πολιτικής Αντίστασης🔻
Το κοριτσάκι στη φωτογραφία είναι το εγγονάκι του Χαμενεΐ.
Μαρτύρησε μαζί με την οικογένεια του από τα πυρά των γενοκτόνων και των παιδόφιλων που επιτέθηκαν στην αυτόνομη χώρα του για να λεηλατήσουν τον φυσικό της πλούτο και να ελέγξουν τη Δυτική Ασία, ως εφαλτήριο για τις μεγάλες βλέψεις που έχουν για όλη την υπόλοιπη ήπειρο.
Ο Χαμενεΐ θυσιάστηκε μαζί με την οικογένεια του, γιατί δεν ήθελε να κρυφτεί την ύστατη ώρα που οι πολίτες του δέχονταν τα πυρά των βαρβάρων, για να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον κόσμο σε αντίσταση και όχι να τον καθυποτάξει στους αποικιοκράτες.
Η θυσία του φέρει τη στόφα αρχαίας τραγωδίας.
Χωρίς να κρυφτεί, χωρίς να χρησιμοποιήσει σωσίες, χωρίς να παίξει με το ΑΙ, έκατσε εκεί, στο γραφείο του σχεδιάζοντας την άμυνα της χώρας του, ως άλλος Δαρείος, μαζί με τους στρατηγούς του και τους δικούς του αγαπημένους ανθρώπους.
Μία πυκνότητα ψυχωμένων πλασμάτων κόντρα στο πιο διαβρωτικό και απάνθρωπο σύστημα του κόσμου.
Μια υγιής παλλόμενη καρδιά κόντρα στον ψυχρόαιμο καπιταλισμό.
Τον δολοφόνησαν οι ίδιοι εγκληματίες που επιδιώκουν να εξαφανίσουν ότι υψηλότερο έχει πατήσει σε αυτά τα ασιατικά χώματα, τον Σινουάρ, τον Νασράλα, και όσους αντιστέκονται στην ομογενοποίηση των εγκεφάλων μας, σε όσους ελέγχουν το μυαλό μας.
Ο Χαμενεΐ υπήρξε ο Γιος της Αντίστασης.
Όπως ο Χομεϊνί.
Πήραν μια χώρα υποχείριο των Σάχηδων και της Αμερικής και την θέριεψαν.
Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την πολιτική ως μια διαπραγμάτευση για την εξουσία και σε εκείνους που την αντιλαμβάνονται ως μια υπαρξιακή μάχη για την αξιοπρέπεια.
Ο τρόπος σκέψης των πραγματικών επαναστατών, αυτός που εκφράζεται μέσα από τον λεγόμενο "Άξονα Αντίστασης", δεν είναι απλώς μια εναλλακτική ιδεολογία· είναι μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που η Δύση, με το εμπορευματοποιημένο πνεύμα της, αδυνατεί να συλλάβει.
Η ηθική και η ιεράρχηση των αξιών μετατοπίζεται από τον Ατομικισμό και την Επιβίωση στη Συλλογική Θυσία.
Στον δυτικό κόσμο, η ηθική συχνά μετριέται με όρους ατομικής απελευθέρωσης και επιλογών κατανάλωσης.
Στον αντίποδα, η επαναστατική σκέψη θέτει ως ύψιστη ηθική την αλληλεγγύη και την αυτοθυσία για το συλλογικό καλό.
Η ηθική στάση ζωής ορίζεται από τον αυτοσεβασμό μόνο που δεν είναι μια προσωπική υπόθεση, αλλά μια δημόσια δέσμευση.
Η υποστήριξη του Ιράν στην Παλαιστίνη δεν είναι μια γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά μια ηθική επιταγή, μια υποστήριξη των ελπίδων του παλαιστινιακού λαού και των προσπαθειών των ομάδων αντίστασης για το αναφαίρετο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση.
Είναι μια στάση ζωής απέναντι στην κατοχή και τη σιωνιστική επιθετικότητα, εγγεγραμμένη στη συλλογική συνείδηση.
Η δυτική κοινωνία προάγει την ατομική επιτυχία, συχνά ερήμην του κοινωνικού συνόλου. Πόσες φορές τυγχάνει να γινόμαστε δέκτες συμβουλών του πως να προσέχουμε τον εαυτό μας.
Η επαναστατική σκέψη, αντιθέτως, καλλιεργεί μια ισχυρή ενότητα, μια αίσθηση ότι το άτομο ολοκληρώνεται μόνο εντός της πατρίδας του και της ευρύτερης κοινότητας των αγωνιζόμενων λαών.
Αυτή η ενότητα δεν είναι στατική, ομφαλοσκοπική αλλά δυναμική· τροφοδοτείται από τον κοινό αγώνα ενάντια στην παγκόσμια αδικία αλλά και από ένα αίσθημα ηθικής πλήρωσης που δεν έχει ανάγκη να ολοκληρώνεται διαρκώς με την απόκτηση υλικών αγαθών.
Οι διαδηλωτές στη Δύση που φωνάζουν για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αλλά αγνοούν τις σκληρές κυρώσεις σε ένα κράτος που προασπίζει το δικαίωμα της ύπαρξης του για να επιβιώσει, χωρίς να έχει εκδηλώσει ιμπεριαλιστικές ή επεκτατικές προθέσεις, αποδεικνύουν ότι η δική τους "ενότητα" είναι επιλεκτική, μια κούφια αναπαράσταση του δικού τους φαντασιακού δίχως αντίληψη. Για τον επαναστάτη, η αλληλεγγύη είναι καθολική ή δεν είναι τίποτα.
Οι Δυτικοί δεν αντιλαμβάνονται έννοιες όπως πατρίδα και παράδοση, εκεί όπου αναπτύσσονται οι ρίζες της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.
Για τη Δύση, η παράδοση συχνά θεωρείται τροχοπέδη στην πρόοδο, και η υιοθέτηση ενός ομογενοποιημένου τρόπου ζωής με βάση την «καινοτομία» και την «ανάπτυξη» ως κατάκτηση ελευθερίας.
Για τον επαναστατικό τρόπο σκέψης, η παράδοση και η αγάπη για την κοινότητα η οποία ξεκινά από τους πιο τρυφερούς δεσμούς μέσα στην οικογένεια, είναι η πηγή της ανθεκτικότητας.
Οι φυλακισμένοι γιοί της Παλαιστίνης αν είναι τυχεροί και αποφυλακιστούν, πέφτουν και φιλούν τα πόδια των μανάδων τους. Και οι γυναίκες τους περιμένουν χρόνια ολόκληρα γιατί η αγάπη τους είναι πιο βαθιά ριζωμένη κι από τις ελιές.
Ασύλληπτα πράγματα για τη Δύση αυτά.
Το Ιράν, παρά τις σαρανταετίες πολέμου και κυρώσεων, έχει οικοδομήσει μια κουλτούρα αυτάρκειας ριζωμένη σε αυτή την ανθεκτικότητα, την αυτάρκεια και την ευρηματικότητα. Δεν στηρίζεται στις εισαγωγές και στην κουλτούρα της διαφήμισης.
Αλλά και η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι εθνικιστική εξύψωση, αλλά καθημερινή πράξη αντίστασης ενάντια στον ξένο ιμπεριαλισμό που θέλει να υπαγορεύσει τη μοίρα της.
Ο δυτικός καπιταλισμός υπόσχεται ανάπτυξη, αλλά παράγει την πιο σκληρή ανισότητα. Η επαναστατική σκέψη τοποθετεί στο επίκεντρο τους αγώνες της λαϊκής τάξης: των εργατών, των αγροτών, των φοιτητών.
Η αξιοπρέπεια της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αυτονομία της οικονομίας της και την αυτοδιάθεσή της από τα κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού που επιβάλλουν τι να καλλιεργούμε, τι να τρώμε, τι να φοράμε, πώς να σκεπτόμαστε.
Οι κυρώσεις δεν είναι ένα οικονομικό εργαλείο, αλλά μια μορφή πολέμου, μια νεο-αποικιακή στρατηγική ελέγχου των πόρων και τιμωρίας της κυριαρχίας.
Αυτό το ίδιο που διαδραματίζεται και στη Λατινική Αμερική με τη θηλειά στο λαιμό Βενεζουέλας και Κούβας.
Η απάντηση δεν είναι η υποταγή, αλλά η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και στην περίπτωση του Ιράν, της εθνικής του άμυνας, όπως τα προγράμματα βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών που αναπτύχθηκαν παρά την πίεση και τώρα απαντούν στον Αμερικανό-Ισραηλινό Ναζιστικό Άξονα επίθεσης.
Το Ιράν δεν είναι στη λίστα του Επστάιν γιατί καταδικάζει τη διαφθορά και αντιστέκεται στον Καπιταλισμό μετά βδελυγμίας. Η διαφθορά στη Δύση είναι συχνά θεσμοποιημένη, κρυμμένη πίσω από λόμπι και νόμιμες θεσμικές δωροδοκίες.
Στην επαναστατική σκέψη, η καταδίκη της διαφθοράς είναι ταυτόσημη με την καταδίκη της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης, η οποία απομυζά τον πλούτο του Παγκόσμιου Νότου είτε πρόκειται για φυσικούς πόρους είτε για ανθρώπινες συνειδήσεις, ειδικά των νέων ανθρώπων.
Ο πόλεμος εναντίον αυτής της κοσμοθεωρίας δεν είναι ένα διμερές επεισόδιο, αλλά εντάσσεται στη βαθύτερη λογική του παγκόσμιου πολεμικού καπιταλισμού.
Είναι ένα σύστημα όπου η «ασφάλεια» γίνεται το κύριο μέσο συσσώρευσης κεφαλαίου και ο φόβος το μεγαλύτερο όπλο προπαγάνδας.
Γιατί, λοιπόν, η Δύση δεν θα καταλάβει ποτέ αυτόν τον τρόπο σκέψης; Διότι απαιτεί να δει τον κόσμο όχι ως μια αγορά, όπου όλοι αγοραζόμαστε και πουλιώμαστε, αλλά ως ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στην καταπίεση της εξουσίας και την ιερότητα της απελευθέρωσης.
Απαιτεί να κατανοήσει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους, η ελευθερία δεν βρίσκεται στην κατανάλωση, αλλά στην αντίσταση εναντίον της.
Η Δύση έχει εγκλωβιστεί σε μια ψευδοηθική εργαλειοποιημένων πεποιθήσεων που είναι σε μεγάλο βαθμό μόνο για το φαίνεσθαι, ενώ η Αντίσταση έχει μια ουσιαστική ηθική ευθύνης που δύναται να στοιχίσει ακόμα και ζωές.
Γιατί ζωή δίχως αγώνα, δεν υφίσταται.
Και βέβαια η πλασματική αντίσταση του φαίνεσθαι, φαίνεται στο γεγονός, όπως σημειώνουν στοχαστές του αντιαποικιακού κινήματος, ότι η εστίαση στα δικαιώματα των γυναικών με όρους ενδυμασίας, για παράδειγμα, είναι μια βαθιά καπιταλιστική, ατομικιστική, white saviour, και οπισθοδρομική μέθοδος αξιολόγησης της απελευθέρωσης.
Η πραγματική πρόοδος μετριέται με την ανάπτυξη, την παιδεία και την εθνική κυριαρχία, εκεί όπου οι γυναίκες κατέχουν σημαίνοντες ρόλους ευθύνης.
Αυτοί είναι οι λόγοι που το πνεύμα της Αντίστασης θα παραμείνει για πάντα ξένο στη Δύση: γιατί μιλάει μια γλώσσα θυσίας και αξιοπρέπειας, την οποία ο δυτικός καταναλωτισμός έχει ξεχάσει.
Και αυτή η λήθη είναι η αδυναμία της Δύσης, και σύντομα θα αποδειχθεί η αχίλλειος πτέρνα της.
Φαίη Τζανετουλάκου
ΜΑΣ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου