ΑΠΟ ΤΟ 2001 ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΙΤ (ΡΟΘΤΣΙΛΝΤ) ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟΥ: «ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΤΕ 7 ΧΩΡΕΣ… ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΙΡΑΝ»
ΒΙΝΤΕΟ
Αυτό το διεισδυτικό άρθρο του ερευνητή του CRG, Robert J. Burrowes, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2025.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2001 περίπου, μόλις δέκα ημέρες μετά την καταστροφή των κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 11 Σεπτεμβρίου, ο πρόσφατα αποστρατευμένος στρατηγός του Αμερικανικού Στρατού Γουέσλι Κλαρκ επισκεπτόταν το Πεντάγωνο για συναντήσεις με τον Υπουργό Ράμσφελντ και τον Αναπληρωτή Υπουργό Γούλφοβιτς, όταν δέχθηκε επίθεση από έναν άλλο στρατηγό τον οποίο είχε προηγουμένως διοικήσει.
Αυτός ο Στρατηγός ενημέρωσε τον Στρατηγό Κλαρκ ότι οι ΗΠΑ επρόκειτο να επιτεθούν σε επτά χώρες σε πέντε χρόνια.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, μια παρόμοια συνάντηση μεταξύ των ίδιων αξιωματικών οδήγησε στην εμπιστευτική επίδειξη στον Στρατηγό Κλαρκ ενός σημειώματος από το γραφείο του Υπουργού Άμυνας νωρίτερα την ίδια ημέρα.
Δίνοντας στον Κλαρκ το υπόμνημα, ο αξιωματικός ανέφερε
«Αυτό είναι ένα υπόμνημα που περιγράφει πώς θα εξοντώσουμε 7 χώρες σε 5 χρόνια, ξεκινώντας από το Ιράκ, και στη συνέχεια τη Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και, καταλήγοντας, το Ιράν». Δείτε το «Σχέδια των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή» .
Βίντεο: Σχέδια για τη Μέση Ανατολή. Στρατηγός του Αμερικανικού Στρατού Γουέσλι Κλαρκ
Αυτή η έκδοση του βίντεο του Hamza, με ημερομηνία 24/2/2016, διαφέρει από την αρχική έκδοση που κυκλοφόρησε το Democracy Now. Καταγράφει τις 7 χώρες.
Ενεργοποιήστε την αυτόματη μετάφραση
κάνοντας κλικ:
Στο πρώτο κάτω δεξιά εικονίδιο
(Υποτίτλοι ή Subtitles)
Μετά στο δεύτερο (ρυθμίσεις)
Επιλέγετε
Υπότιτλοι ή Subtitles (κλικ) και στην συνέχεια
Αυτόματη
μετάφραση ή Auto translate (κλικ),
Ελληνικά ή Greek (κλικ).
Όπως καταγράφει πλέον η ιστορία, με αξιοσημείωτη εξαίρεση την τελευταία χώρα σε αυτήν τη λίστα - το Ιράν - καθεμία από αυτές τις χώρες (μαζί με το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη) έχει καταστραφεί, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, από στρατιωτική βία που ασκήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά από κοινού με το ΝΑΤΟ ή/και άλλους συμμάχους τους, ή/και το Ισραήλ. Περιττό να πούμε ότι δεν υπήρξε καμία λογοδοσία για αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου.
Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να «εξαλείψουν 7 χώρες»;
Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες (και το Ισραήλ) εξακολουθούν να θέλουν να «εξουδετερώσουν» το Ιράν;
Κατανόηση της σύγκρουσης
Κατά την αντιμετώπιση συγκρούσεων σε αυτό το επίπεδο, είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε τη «διαμόρφωση της σύγκρουσης» ως προκαταρκτικό βήμα για την αντιμετώπιση βασικών στοιχείων της σύγκρουσης. Αυτή η κατανόηση θα απαιτήσει έρευνα, ακρόαση των εμπλεκόμενων μερών που είναι προσβάσιμα και ανοιχτό μυαλό σε πηγές τρίτων.
Άλλωστε, αν κάποιος δεν κατανοεί τη σύγκρουση – τα κύρια και δευτερεύοντα μέρη σε αυτήν ( τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν «αόρατα» μέρη που προκαλούν συγκρούσεις από το παρασκήνιο ), τα βασικά και δευτερεύοντα ζητήματα που διακυβεύονται, τη σημασία (πνευματικά, συμπεριφορικά, ουσιαστικά) καθενός από αυτά τα ζητήματα για τα διάφορα μέρη της σύγκρουσης, καθώς και γιατί αυτά τα ζητήματα είναι σημαντικά – δεν είναι πραγματικά δυνατό να επιτευχθεί μια γνήσια επίλυση της σύγκρουσης (μια επίλυση στην οποία κάθε μέρος της σύγκρουσης θα αισθάνεται ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα, ώστε να διαρκέσει στο χρόνο).
Υπάρχει όμως μια βαθύτερη διάσταση στη σύγκρουση που συνήθως παραβλέπεται: Το «συναισθηματικό προφίλ» των βασικών μερών. Στην πιο ακραία μορφή του, αυτό περιλαμβάνει την ψυχική υγεία, ή μη, των αντιμαχόμενων μερών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των μερών που λειτουργούν από το παρασκήνιο. Για μια εξήγηση που υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία των συναισθημάτων για τη σύγκρουση, βλ. «Απόρριψη Αγάπης: Η Ψυχολογία του Υλισμού, της Βίας και του Πολέμου» .
Τονίζω τη συναισθηματική συνιστώσα της σύγκρουσης όχι μόνο επειδή είναι κεντρικής σημασίας, αλλά επειδή διευκολύνει την αντίληψη ότι εάν ένα ή περισσότερα εμπλεκόμενα μέρη έχουν υποστεί συναισθηματική βλάβη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (ή ακόμα και τρέλα), τότε η επίλυση της σύγκρουσης μπορεί να απαιτήσει περισσότερα από τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται συνήθως.
Σύγκρουση στη Δυτική Ασία
Θέλω λοιπόν να ξεκινήσω την «ανάλυση» της σύγκρουσης που ξέσπασε πρόσφατα όταν το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025 – βλέπε «Το Ισραήλ επιτίθεται στο Ιράν» – ακολουθούμενη από την επίθεση των ΗΠΑ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις στις 22 Ιουνίου – βλέπε «Τραμπ: «Εξαλείψαμε» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τώρα, την «ειρήνη» – και την αμέσως επόμενη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Βλέπε «Το Ιράν επιβεβαιώνει την κατάπαυση του πυρός με το Ισραήλ» .
Πριν προχωρήσω, θέλω να τονίσω ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα στοιχεία σε αυτή τη σύγκρουση από όσα μπορούν να «αναλυθούν» σε αυτό το ένα άρθρο.
Και να σημειωθεί απλώς ότι τόσο η ισραηλινή επίθεση στο Ιράν όσο και η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν ήταν παράνομες βάσει του διεθνούς δικαίου.
Όμως, όπως και με τις προηγούμενες στρατιωτικές επιθέσεις σε χώρες της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής τον 21ο αιώνα , όταν το διεθνές δίκαιο έχει παραβιαστεί, δεν έχουν υπάρξει ουσιαστικές νομικές συνέπειες για αυτές τις παραβάσεις. Ούτε πρόκειται να υπάρξουν.
Δεν υπάρχει μυστήριο σχετικά με το γιατί συμβαίνει αυτό, ακόμη και αν πολλοί αναλυτές που εξετάζουν αυτές τις συγκρούσεις, σημαντικός αριθμός «απλών» ανθρώπων, ακόμη και ορισμένοι εθνικοί ηγέτες, πιστεύουν ότι πρέπει να συμβεί. Για να κατανοήσουμε το γιατί, είναι απαραίτητο μόνο να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο κόσμος.
Χωρίς αυτή την κατανόηση, πολλές αυταπάτες θα εξαπλωθούν εύκολα και θα επιταχυνθούν από τα κυβερνητικά και εταιρικά μέσα ενημέρωσης σε όλες τις ενδιαφερόμενες κοινότητες. Και τεράστιες προσπάθειες θα σπαταληθούν σε πρωτοβουλίες σχετικά με τη σύγκρουση που δεν μπορούν να οδηγήσουν πουθενά.
Πώς λειτουργεί λοιπόν ο κόσμος;
Όπως έχω εξηγήσει πολλές φορές στο παρελθόν, όλες οι σημαντικές πολιτικές και οικονομικές δομές και διαδικασίες δημιουργήθηκαν από την Παγκόσμια Ελίτ τους περασμένους αιώνες χρησιμοποιώντας το εκτεταμένο δίκτυο συνεργατών, μετώπων, πρακτόρων και υπαλλήλων της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι βαθιά ενσωματωμένοι σε αυτό που πολλοί αποκαλούν «Βαθύ Κράτος»: το βασικό προσωπικό των υπηρεσιών πληροφοριών, γραφειοκρατικό, στρατιωτικό, τεχνοκρατικό και λομπίστες που επιμένει σε χώρες ανεξάρτητα από την (αιρετή ή μη) κυβέρνηση της εκάστοτε εποχής και τον εκλογικό κύκλο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ασκείται μεγάλος έλεγχος μέσω του τραπεζικού συστήματος που λειτουργεί διεθνώς και εντός κάθε χώρας. Μπορείτε να διαβάσετε μια περιγραφή αυτού στο Ιστορική Ανάλυση της Παγκόσμιας Ελίτ: Λεηλατώντας την Παγκόσμια Οικονομία Μέχρι να «Δεν Θα Κατέχετε Τίποτα».
Τα κεντρικά πρόσωπα αυτής της Παγκόσμιας Ελίτ είναι τα μέλη της οικογένειας Ρότσιλντ, τα οποία λειτουργούν στο κέντρο αυτής της Ελίτ από τα τέλη του 18ου αιώνα και ασκούν συγκλονιστικό έλεγχο σε πολλές βασικές πτυχές της παγκόσμιας οικονομίας, ξεκινώντας από τις τράπεζες, την ενέργεια, τα όπλα, την εξόρυξη, τις υποδομές (συμπεριλαμβανομένων των σιδηροδρόμων), τα μέσα ενημέρωσης και τη βιοτεχνολογία.
Ο εκτιμώμενος πλούτος τους υπερβαίνει τα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, επισκιάζοντας τις «περιουσίες» που κατέχουν αυτά τα «πλούσια άτομα» - όπως ο Μπιλ Γκέιτς, ο Τζεφ Μπέζος και ο Έλον Μασκ - που προωθούνται παραπλανητικά ως οι «πλουσιότεροι» από τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης. Βλέπε Big Oil & Their Bankers in the Persic Gulf σελ. 487-8.
Από την αρχή της βασιλείας τους, οι Ρότσιλντ έχουν αποκτήσει ένα τεράστιο παγκόσμιο δίκτυο περιουσιακών στοιχείων που παράγουν εισόδημα επενδύοντας, σοφά και συχνά παράνομα, σε μια εκπληκτική ποικιλία και αριθμό επιχειρήσεων, αφήνοντας συνήθως ένα άλλο όνομα εμφανές σε κάθε νεοαποκτηθέν περιουσιακό στοιχείο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αποκτήθηκαν ή εν μέρει αποκτήθηκαν ως αποτέλεσμα της διάσωσης μιας εταιρείας από την πτώχευση.
Με αυτόν τον τρόπο, η ιδιοκτησία και ο έλεγχός τους αποκρύπτονται, έτσι ώστε, για παράδειγμα, άλλες εξέχουσες οικογένειες που είναι γνωστό ότι είναι υπερβολικά πλούσιες, όπως οι Μόργκαν και οι Ροκφέλερ, να αποτελούν βιτρίνα για τους Ρότσιλντ, αλλά όχι ευρέως αναγνωρισμένες ως τέτοιες.
Βλέπε Κρυμμένη Ιστορία: Οι Μυστικές Προελεύσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου σελ. 222. και
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, δύο βιομηχανίες που κυριαρχούν οι Ρότσιλντ είναι οι τράπεζες και η βιομηχανία όπλων .
Και είναι καλά τεκμηριωμένο ότι οι Ρότσιλντ έχουν βοηθήσει στη χρηματοδότηση και των δύο πλευρών στους περισσότερους πολέμους από τους Ναπολεόντειους πολέμους στις αρχές του 19ου αιώνα .
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Ρότσιλντ επωφελούνται από τις πωλήσεις όπλων στα περισσότερα ή σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη σε όλους τους πολέμους, καθώς και από τα δάνεια για την αγορά των όπλων και τα δάνεια για την πληρωμή της ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο. Και πάλι, μπορείτε να διαβάσετε μια περιγραφή αυτού στο Ιστορική Ανάλυση της Παγκόσμιας Ελίτ: Λεηλατώντας την Παγκόσμια Οικονομία Μέχρι να «Δεν Θα Κατέχετε Τίποτα».
Εικόνα: Ο Φέργκιουσον απευθύνεται στη Συμμαχία για Υπεύθυνη Ιθαγένεια, Λονδίνο, 2023 (CC0)
Έτσι, όπως έχει σημειώσει ο Niall Ferguson , επίσημος βιογράφος των Rothschild: μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα , οι άμεσες επενδύσεις των Rothschild σε μεγάλες «εταιρείες εξοπλισμών» (τώρα πιο γνωστές ως εταιρείες όπλων) και συναφείς βιομηχανίες ήταν σημαντικές. Σημείωσε με ειλικρίνεια: «Αν ο ιμπεριαλισμός των τελών του δέκατου ένατου αιώνα είχε το «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμά» του, οι Rothschild ήταν αναμφισβήτητα μέρος αυτού». Βλέπε The House of Rothschild – Τόμος 2 – The World's Banker, 1849-1998 , σελ. 579.
Πέρα από αυτό, φυσικά, ο αποτελεσματικός έλεγχος των Ρότσιλντ σε βασικούς παγκόσμιους θεσμούς -συμπεριλαμβανομένης της Πόλης του Λονδίνου, της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της Τράπεζας της Αγγλίας και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ- και σε πολλές κρίσιμες βιομηχανίες, για να μην αναφέρουμε τις περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις, της έδινε ήδη τεράστια δύναμη να αναδιαμορφώσει την παγκόσμια τάξη ώστε να ταιριάζει στους σκοπούς της πριν από την έλευση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Σκεφτείτε τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην εξαιρετικά λεπτομερή έρευνά του σε τρία σημαντικά ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα - την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, την άνοδο του Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ και την άνοδο του Χίτλερ - ο καθηγητής Άντονι Σάτον προσδιόρισε την έδρα της πολιτικής εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες όχι όπως την εξουσιοδοτούσε το Σύνταγμα των ΗΠΑ, αλλά «το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο στη Νέα Υόρκη: τους ιδιώτες διεθνείς τραπεζίτες, πιο συγκεκριμένα τους χρηματοπιστωτικούς οίκους της JP Morgan, την ελεγχόμενη από τους Ροκφέλερ Chase Manhattan Bank, και παλαιότερα (πριν από τη συγχώνευση της Manhattan Bank τους με την πρώην Chase Bank), τους Warburgs».
«Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, το Ομοσπονδιακό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, και ιδιαίτερα η Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης (η οποία βρίσκεται εκτός ελέγχου του Κογκρέσου, δεν ελέγχεται και δεν ελέγχεται, με την εξουσία να τυπώνει χρήματα και να δημιουργεί πιστώσεις κατά βούληση), ασκούσε ουσιαστικά μονοπώλιο στην κατεύθυνση της αμερικανικής οικονομίας.
Στις εξωτερικές υποθέσεις, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, επιφανειακά ένα αθώο φόρουμ για ακαδημαϊκούς, επιχειρηματίες και πολιτικούς, περιέχει στο περίβλημά του, ίσως άγνωστο σε πολλά από τα μέλη του, ένα κέντρο εξουσίας που καθορίζει μονομερώς την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ο κύριος στόχος αυτής της υποβόσκουσας - και προφανώς ανατρεπτικής - εξωτερικής πολιτικής είναι η απόκτηση αγορών και οικονομικής ισχύος (κερδών, αν θέλετε), για μια μικρή ομάδα γιγάντιων πολυεθνικών υπό τον ουσιαστικό έλεγχο μερικών τραπεζικών επενδυτικών οίκων και οικογενειών που ελέγχουν». Βλέπε Wall Street and The Rise of Hitler , σελ. 125-126.
Φυσικά, ο έλεγχος των εθνικών κυβερνήσεων και των βασικών εθνικών θεσμών από ισχυρούς, αν και κρυφούς, δρώντες ισχύει εδώ και καιρό και εκτείνεται πολύ πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως εξήγησε ο διακεκριμένος ιστορικός καθηγητής Carroll Quigley στο κλασικό του έργο που δημοσιεύτηκε το 1966. Βλέπε Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time , σελ. 5-6.
«[Οι] δυνάμεις του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού είχαν έναν άλλο μακροπρόθεσμο στόχο, τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος οικονομικού ελέγχου σε ιδιωτικά χέρια, ικανού να κυριαρχήσει στο πολιτικό σύστημα κάθε χώρας και στην οικονομία του κόσμου στο σύνολό του. Αυτό το σύστημα επρόκειτο να ελέγχεται με φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, οι οποίες θα ενεργούσαν σε συνεννόηση με μυστικές συμφωνίες που θα επιτυγχάνονταν σε συχνές ιδιωτικές συναντήσεις και συνέδρια.
Η κορυφή του συστήματος επρόκειτο να είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία της Ελβετίας, μια ιδιωτική τράπεζα που ανήκε και ελέγχεται από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, οι οποίες ήταν οι ίδιες ιδιωτικές εταιρείες...»
«Δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αυτοί οι επικεφαλής των κύριων κεντρικών τραπεζών του κόσμου ήταν οι ίδιοι ουσιαστικές δυνάμεις στον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό τομέα. Δεν ήταν. Αντίθετα, ήταν οι τεχνικοί και οι πράκτορες των κυρίαρχων επενδυτικών τραπεζιτών των χωρών τους, οι οποίοι τους είχαν αναδείξει και ήταν απόλυτα ικανοί να τους καταρρίψουν.
Οι ουσιαστικές χρηματοοικονομικές δυνάμεις του κόσμου βρίσκονταν στα χέρια αυτών των επενδυτικών τραπεζιτών (που ονομάζονται επίσης «διεθνείς» ή «εμπορικοί» τραπεζίτες) οι οποίοι παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό στο παρασκήνιο των δικών τους μη ενσωματωμένων ιδιωτικών τραπεζών.
Αυτές σχημάτιζαν ένα σύστημα διεθνούς συνεργασίας και εθνικής κυριαρχίας που ήταν πιο ιδιωτικό, πιο ισχυρό και πιο μυστικό από αυτό των πρακτόρων τους στις κεντρικές τράπεζες.»
Το Παρόν
Αν μεταβούμε στο παρόν, ο αναλυτής Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς κάνει μια παρατήρηση και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα:
«Σκεφτείτε τη σπατάλη πόρων και κύρους της Αμερικής κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Τρισοσεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και της Σομαλίας με μηδενικό κέρδος. Κανείς, εκτός από τα στρατιωτικά/στρατιωτικά κέρδη για την ασφάλεια στον πόλεμο, δεν κέρδισε τίποτα από αυτούς τους πολέμους. Δεν υπήρξε τρομοκρατική απειλή. Η Ουάσιγκτον δεν έφερε σε κανέναν δημοκρατία, μόνο καταστροφή».
«Σκεφτείτε την καταστροφή που έφερε η Ουάσινγκτον σε ολόκληρες χώρες χωρίς κανένα σκοπό παρά μόνο η παράλογη ιδέα του Ισραήλ για ένα Μεγάλο Ισραήλ. Τα εκατομμύρια νεκρών, μόνιμα ακρωτηριασμένων και εκτοπισμένων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους με τη συντήρησή τους. ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΗΘΗΚΕ;» Βλέπε «Το Σχέδιο του Προέδρου Τραμπ για τη Μέση Ανατολή» .
«Ποιος ωφελήθηκε;» είναι πράγματι το ερώτημα. Όπως σημειώνει ο Ρόμπερτς, δεν ήταν οι ΗΠΑ ή ο λαός τους. Και δεν ήταν ούτε οι λαοί άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Ισραήλ ή στις χώρες του ΝΑΤΟ. Και σίγουρα δεν ήταν οι άνθρωποι στις χώρες που καταστράφηκαν.
Είναι λοιπόν σαφές ότι είναι καιρός να μετατοπιστεί η προσοχή από εκείνους που προφανώς πυροδοτούν αυτή τη σύγκρουση - όπως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ , οι οποίοι έχουν πολλά να κερδίσουν παρουσιάζοντας ότι την πυροδοτούν - σε εκείνα τα μέρη που την πυροδοτούν στην πραγματικότητα. Αυτό μπορεί να γίνει απλώς ρωτώντας: «Έχουν ωφεληθεί προσωπικά ο Νετανιάχου και ο Τραμπ από την κοινή ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν;»
Στην περίπτωση του Νετανιάχου, και παρά την καλά τεκμηριωμένη διαφθορά του, υπήρξε πιστός υπηρέτης της σιωνιστικής ελίτ επί δεκαετίες, ενεργώντας συστηματικά για την εφαρμογή του προγράμματός τους σε όλη τη Δυτική Ασία. Και οι πιστοί υπηρέτες, που επιλέγονται για τον ρόλο τους, υπερασπίζονται, όποια και αν είναι τα προβλήματά τους.
Εικόνα: Η Miriam Adelson στην Ετήσια Σύνοδο Κορυφής Ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Εβραϊκού Συνασπισμού για το 2023 στο Venetian Convention & Expo Center στο Λας Βέγκας της Νεβάδα. (Πηγή: Gage Skidmore / CC BY-SA 2.0)
Όπως αναγνώρισε ένα άρθρο στην Jerusalem Post , η Miriam Adelson «και ο εκλιπών σύζυγός της, Sheldon, θεωρούνταν ως βασιλείς, μαριονέτες ή απλώς μια άλλη ομάδα δισεκατομμυριούχων που προσπαθούσαν να διαμορφώσουν την ισραηλινή πολιτική κατ' εικόνα τους.
Ο τεράστιος πλούτος τους, η επιρροή τους τόσο στο Ισραήλ όσο και στις ΗΠΑ και - ίσως πάνω απ' όλα - η ατελείωτη υποστήριξή τους προς τον Benjamin Netanyahu τους έκαναν διχαστικές προσωπικότητες». « Έριξαν εκατοντάδες εκατομμύρια στην πολιτική επιβίωση του Netanyahu ... Αποδεικνύεται ότι όταν έχεις τους πόρους και την πρόσβαση της Miriam Adelson, δεν επηρεάζεις απλώς την πολιτική - την ξαναγράφεις». Βλέπε «Δρ. Miriam Adelson, οι σύγχρονοι Ισραηλινοί Rothschild την έχουν τελικά αναγνωρίσει» .
Και τι γίνεται με τον Τραμπ; Είναι κι αυτός απλώς μαριονέτα κάποιου;
Τον Απρίλιο του 1990 «ο Τραμπ έβαλε ένα τολμηρό στοίχημα στο Ατλάντικ Σίτι όταν άνοιξε εκεί ένα τρίτο καζίνο - το κολοσσιαίο Ταζ Μαχάλ... Ακόμα πιο επικίνδυνο: Χρηματοδότησε το έργο με 675 εκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα υψηλού κινδύνου με επιτόκιο 14%. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Τραμπ αγωνιζόταν να πραγματοποιήσει τις τεράστιες πληρωμές ομολόγων, καθώς το Ατλάντικ Σίτι κατέρρεε».
Σύμφωνα με μια επιχειρηματική τακτική που χρησιμοποιούν εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια, μέσω ενός πράκτορα (Wilbur Ross), οι Ρότσιλντ προσέφεραν στον Τραμπ «μια προσχεδιασμένη συμφωνία πτώχευσης: Ο Τραμπ θα παραχωρούσε το 50% του μεριδίου του στο Taj, αλλά θα λάμβανε καλύτερους όρους χρέους και θα παρέμενε στον έλεγχο». Ως αποτέλεσμα, «ο Ντόναλντ επέστρεψε στην αγορά: Τελικά έκανε παρόμοιες συμφωνίες για τα άλλα προβληματικά του ακίνητα». Βλέπε «Βγάζοντας τον Ντόναλντ από το χρέος: Οι 25χρονοι δεσμοί που συνδέουν τον Τραμπ και τον Γουίλμπουρ Ρος» .
Όπως συμβαίνει με όλες αυτές τις συμφωνίες με τους Ρότσιλντ, ο Τραμπ συνεχίζει να αποπληρώνει το «αιώνιο χρέος» του. Στις μέρες μας, ένας τρόπος με τον οποίο το κάνει αυτό είναι αξιοποιώντας την εξουσία της προεδρικής του θέσης για να εξυπηρετήσει τους αποκλίνοντες σκοπούς τους, ως μέρος της εκδίκησης.
Έτσι, για παράδειγμα, ενώ εξαπατούσε την ιρανική ηγεσία ότι διαπραγματευόταν μαζί τους, τα επακόλουθα στοιχεία δείχνουν ότι ο Τραμπ ολοκλήρωνε σχέδια για επίθεση στις τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν - και για να επισπεύσει γεγονότα που θα οδηγούσαν σε αλλαγή καθεστώτος - μέσω μιας έντονης εκστρατείας βομβαρδισμών. Βλέπε «Η Κρυφή Ατζέντα πίσω από την Επίθεση του Τραμπ στο Ιράν» .
Επιπλέον, όπως συζητήθηκε από τον καθηγητή Michel Chossudovsky και τον Drago Bosnic , ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν την άποψη ότι αυτή η απεργία ήταν «πολιτικό θέατρο».
Αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν τα γεγονότα ότι θα χρειάζονταν τουλάχιστον μήνες για να σχεδιαστεί και να οργανωθεί η επίθεση και, το πιο σημαντικό, η ζημιά από την απελευθέρωση ραδιενέργειας, εάν η επίθεση ήταν πλήρως επιτυχημένη, θα ήταν πιο καταστροφική από ό,τι συνέβη μετά τις καταστροφές στο Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα.
Αυτό υποδηλώνει ότι το πραγματικό κίνητρο ήταν, πράγματι, η αλλαγή καθεστώτος. Ποιο θα ήταν, λοιπόν, το πλεονέκτημα της επιτάχυνσης της αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν;
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, οποιαδήποτε εξέταση της ιστορίας των Ρότσιλντ πρέπει να οδηγήσει στην επίγνωση ότι επισπεύδουν πολέμους για να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη όπου είναι απαραίτητο και για να καταλάβουν τον έλεγχο των πόρων, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν λάβουν. Και η κληρονομιά της απόκτησης του ελέγχου τέτοιων πόρων - συμπεριλαμβανομένων των ορυκτών πόρων όπως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, ο χρυσός, τα διαμάντια, τα ρουμπίνια... ανάλογα με το πλαίσιο - είναι καλά τεκμηριωμένη.
Έτσι, ακριβώς όπως ο πόλεμος για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα, μεταξύ άλλων ευκαιριών, θα ανοίξει την πρόσβαση για τους Ρότσιλντ να αποκομίσουν τεράστιο κέρδος εκμεταλλευόμενοι τους γιγάντιους πόρους φυσικού αερίου Λεβιάθαν στη Μεσόγειο Θάλασσα στα ανοικτά των ακτών της Γάζας - βλέπε «Η Γεωπολιτική της Ελίτ Τρέλας, Μέρος 2: Η Δημιουργία της Eretz Yisrael για την Αναμόρφωση της Παγκόσμιας Τάξης» - η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα ανοίξει την πιθανότητα οι Ρότσιλντ να αποκαταστήσουν τον βασικό τους ρόλο στην ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Ιράν, τον οποίο έχασαν μετά την ιρανική επανάσταση το 1979, όταν κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία όλων των ξένων πετρελαϊκών εταιρειών που δραστηριοποιούνταν στο Ιράν. Βλέπε «Εθνικοποίηση Πετρελαίου του Ιράν: Ένας Θρίαμβος επί του Δυτικού Ιμπεριαλισμού» .
Θα άνοιγε επίσης το ενδεχόμενο το Ιράν να παραδώσει μέρος ή τον πλήρη έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν, η οποία δεν είναι μέλος της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών που ελέγχεται από τους Ρότσιλντ .
Ποιος, λοιπόν, ωφελείται από αυτόν τον πόλεμο (δεδομένης της μακράς λίστας ανθρώπων που δεν ωφελούνται); Όπως συμβαίνει τα τελευταία 200 χρόνια, οι Ρότσιλντ (και άλλες οικογένειες της Ελίτ) σίγουρα ωφελούνται. Και το ίδιο κάνουν και οι πράκτορές τους, ξεκινώντας, σε αυτήν την περίπτωση, από τον Νετανιάχου και τον Τραμπ.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτός ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει και μπορεί να γίνει πυρηνικός. Αρκετοί σχολιαστές - συμπεριλαμβανομένων των Mike Whitney και Scott Ritter - το έχουν επισημάνει αυτό.
Βλέπω:
«Να η απόδειξη ότι το Ισραήλ έχασε τον πόλεμο (και σημάδια ότι η σύγκρουση πρόκειται να ξαναρχίσει)» και
Αντίσταση στον πόλεμο
Για περισσότερα από 100 χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ενταχθεί σε αντιπολεμικές ομάδες διαφόρων ειδών. Και για περισσότερα από 100 χρόνια, ορισμένα μέλη ορισμένων από αυτές τις ομάδες έχουν συμμετάσχει σε μια σειρά δραστηριοτήτων για να δείξουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο, είτε ως θεσμό είτε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο.
Ωστόσο, το αντιπολεμικό κίνημα ήταν μοναδικά αναποτελεσματικό στην επίδρασή του στον τερματισμό του πολέμου ως θεσμού. Δεν έχει καμία ολοκληρωμένη ανάλυση του θεσμού του πολέμου (ούτε καμία ολοκληρωμένη ανάλυση της βίας, της οποίας ο πόλεμος είναι μόνο ένα υποσύνολο) ούτε, ακόμη και εντός των ορίων των διαφόρων περιορισμένων αναλύσεών του (όπως οι φεμινιστικές και σοσιαλιστικές κριτικές), μια ολοκληρωμένη στρατηγική για τον τερματισμό του πολέμου.
Για μια πληρέστερη κριτική του αντιπολεμικού κινήματος και μια εξήγηση για το τι είναι απαραίτητο για τον τερματισμό του πολέμου, βλ. «Οργή κατά της Μηχανής του Πολέμου: Τι Οργή;».
Αν θέλετε να κατανοήσετε την προέλευση της βίας που παράγει ένα ευρύ φάσμα αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου, βλ. «Γιατί Βία;» και «Ψυχολογία Ατρόμητης και Ψυχολογία Φόβου: Αρχές και Πρακτική» .
Ομοίως, το αντιπολεμικό κίνημα δεν έχει καμία κοινή κριτική για κανέναν συγκεκριμένο πόλεμο που να είναι έστω και έστω επαρκής, ούτε καμία στρατηγική για τον τερματισμό οποιουδήποτε συγκεκριμένου πολέμου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη Δυτική Ασία, όπου αρκετοί - κάποιοι «θερμοί», κάποιοι «ψυχροί» - διεξάγονται αυτή τη στιγμή.
Έτσι, χωρίς μια ακριβή κατανόηση της διαμόρφωσης οποιουδήποτε πολέμου, συμπεριλαμβανομένου αυτού του πολέμου, δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί η σύγκρουση που τον διέπει. Και οι προσπάθειες για τον τερματισμό της θα κατευθυνθούν παραπλανητικά σε ενέργειες που είναι στρατηγικά άχρηστες, όπως διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ή δημόσιες δηλώσεις που απευθύνονται σε πράκτορες της Ελίτ, στην προκειμένη περίπτωση, κυβερνήσεις ή διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών. Βλέπε «Διεθνείς Ημέρες Δράσης κατά του Πολέμου κατά του Ιράν» και «Επείγουσα Έκκληση για Δράση σχετικά με την Παράνομη Στρατιωτική Επιθετικότητα του Ισραηλινού Καθεστώτος κατά του Ιράν» .
Σε κάθε περίπτωση, φυσικά, κανένα κράτος ή ομάδα κρατών, ή οι διεθνείς οργανισμοί τους, δεν μπορούν ή δεν θα επιχειρήσουν να θεωρήσουν τους Ρότσιλντ και άλλες οικογένειες της Ελίτ υπόλογους. Αυτές οι οικογένειες λειτουργούν πέρα από το κράτος δικαίου και πέρα από κάθε είδους περιορισμούς.
Έτσι, αν θέλουμε να έχουμε οποιαδήποτε πιθανότητα να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο ή τον ίδιο τον πόλεμο, όσοι από εμάς αυτοπροσδιοριζόμαστε ως «συνηθισμένοι» πρέπει να αντιμετωπίσουμε εμείς αυτοί οι δράστες της Ελίτ και τους πράκτορές τους.
Και μπορούμε να το κάνουμε αυτό αποτελεσματικά αν αναλάβουμε την πρόκληση χρησιμοποιώντας ορθή στρατηγική. Μπορείτε να διαβάσετε μια λίστα με στρατηγικούς στόχους για τον τερματισμό των πολέμων κάνοντας κύλιση προς τα κάτω σε αυτήν τη σελίδα στην ενότητα «Στρατηγικοί στόχοι που θα ήταν κατάλληλοι σε έναν μη βίαιο αγώνα για τον τερματισμό του πολέμου» και να αποκτήσετε πρόσβαση στις υπόλοιπες λεπτομέρειες μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την επίτευξη αυτού του στόχου σε άλλο σημείο αυτού του ιστότοπου.
Η δύναμη για να τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο και κάθε πόλεμο είναι στα χέρια μας. Θα τη χρησιμοποιήσουμε;
*
Κάντε κλικ στο κουμπί κοινοποίησης παρακάτω για να στείλετε/προωθήσετε αυτό το άρθρο μέσω email. Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο X και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram . Μη διστάσετε να αναδημοσιεύσετε άρθρα της Global Research με την κατάλληλη αναφορά.
Ο Robert J. Burrowes έχει μια δια βίου δέσμευση στην κατανόηση και τον τερματισμό της ανθρώπινης βίας. Έχει κάνει εκτεταμένη έρευνα από το 1966 σε μια προσπάθεια να κατανοήσει γιατί οι άνθρωποι είναι βίαιοι και είναι ακτιβιστής μη βίας από το 1981. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Γιατί βία;». Η διεύθυνση email του είναι flametree@riseup.net και ο ιστότοπός του βρίσκεται εδώ .
Είναι τακτικός συνεργάτης του Global Research.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου