ΕΛΛΑΔΑ – ΙΣΡΑΗΛ: ΝΕΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ - ΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
Η συγκρότηση νέας κοινοβουλευτικής ομάδας υποστήριξης του Ισραήλ παρουσιάστηκε ως διπλωματική επιτυχία.
Πίσω από τους πανηγυρισμούς, όμως, ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική διαφάνεια, την πολιτική επιρροή και την ανεξαρτησία των Ελλήνων βουλευτών.
Μια κριτική ανάγνωση του δημοσιεύματος του JNS αποκαλύπτει όσα δεν απαντούν οι επίσημες δηλώσεις.
Υπάρχουν δημοσιεύματα που δεν χρειάζεται να παραποιήσει κανείς ούτε μία λέξη για να αναδείξει την πολιτική τους σημασία. Αρκεί να τα διαβάσει προσεκτικά, να σταθεί στις διατυπώσεις τους και, κυρίως, να θέσει τα ερωτήματα που οι συντάκτες τους επέλεξαν να μην απαντήσουν.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το δημοσίευμα του ισραηλινού ειδησεογραφικού οργανισμού JNS, της 14ης Οκτωβρίου 2026, το οποίο αναφέρεται στη δημιουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Συμμάχων του Ισραήλ, γνωστής ως Israel Allies Caucus, στην ελληνική Βουλή.
Η είδηση παρουσιάζεται μέσα σε ένα κλίμα διπλωματικής ευφορίας. Ιστορική συνεργασία, κοινές αξίες, ενεργειακή ασφάλεια, στρατηγική συμμαχία, αντιμετώπιση περιφερειακών κινδύνων. Όλα τοποθετημένα με τέτοιον τρόπο ώστε η δημιουργία της συγκεκριμένης ομάδας να εμφανίζεται ως ένα σχεδόν αυτονόητο βήμα για τη χώρα μας.
Μόνο που η δημοσιογραφία δεν υπάρχει για να αναπαράγει πανηγυρικές ανακοινώσεις. Υπάρχει και για να εξετάζει τι κρύβεται πίσω από τις ωραίες λέξεις.
Και στην προκειμένη περίπτωση το πρώτο ερώτημα είναι απλό: Για ποιον λόγο χρειάζεται να δημιουργηθεί στην ελληνική Βουλή μια νέα ομάδα με αντικείμενο την υποστήριξη του Ισραήλ, όταν υπάρχει ήδη θεσμοθετημένη κοινοβουλευτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών;
Η Ελλάδα και το Ισραήλ διατηρούν επί δεκαετίες διπλωματικές σχέσεις, στρατιωτική συνεργασία, οικονομικές συμφωνίες και κοινές πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Βουλή των Ελλήνων διαθέτει επίσης επίσημη Κοινοβουλευτική Ομάδα Φιλίας Ελλάδας–Ισραήλ.
Τι ακριβώς έρχεται να προσθέσει η Israel Allies Caucus;
Είναι ένα ακόμη εργαλείο κοινοβουλευτικής διπλωματίας ή πρόκειται για έναν διαφορετικό μηχανισμό πολιτικής δικτύωσης, με πρωταρχικό προσανατολισμό την προώθηση των ισραηλινών θέσεων;
Η διαφορά δεν είναι ούτε τυπική ούτε ασήμαντη.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια σχέση αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ εκπροσώπων δύο κρατών. Στη δεύτερη, έχουμε ένα διεθνές δίκτυο που επιδιώκει να οργανώνει την υποστήριξη προς ένα συγκεκριμένο κράτος μέσα σε εθνικά κοινοβούλια.
Και αυτή η διαφορά πρέπει να εξηγηθεί δημόσια.
Το ίδιο το JNS παραδέχεται ότι η νέα ελληνική ομάδα εντάσσεται σε ένα δίκτυο σχεδόν 70 αντίστοιχων κοινοβουλευτικών ομάδων, με περισσότερους από 1.700 νομοθέτες, υπό την αιγίδα του Israel Allies Foundation, οργανισμού με έδρα την Ουάσινγκτον.
Πρόκειται, επομένως, για μια διεθνώς οργανωμένη πρωτοβουλία με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Όχι απλώς για μια αυθόρμητη συνάντηση βουλευτών που αποφάσισαν να καλλιεργήσουν τη φιλία των δύο λαών.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι συμβαίνει κάτι παράνομο ή ότι οι συμμετέχοντες βουλευτές ενεργούν αντίθετα προς τα ελληνικά συμφέροντα. Σημαίνει, όμως, ότι οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιοι συμμετέχουν, με ποιους όρους, με ποια διαδικασία και με ποιο πλαίσιο δεσμεύσεων.
Γιατί ο Έλληνας βουλευτής δεν εκλέγεται για να εκπροσωπεί το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή οποιοδήποτε άλλο κράτος. Εκλέγεται για να εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό.
Η συνεργασία με ξένες χώρες είναι θεμιτή και πολλές φορές αναγκαία. Η κοινοβουλευτική λογοδοσία, όμως, δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά σε καμία συμμαχία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος που το δημοσίευμα προσπερνά.
Στις 12 Οκτωβρίου, μία ημέρα πριν από την επίσημη εκδήλωση έναρξης της ομάδας, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη με εκπροσώπους του Israel Allies Foundation, κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές και άλλα πρόσωπα.
Η ερευνητική δημοσιογραφική ομάδα Reporters United δημοσιοποίησε στοιχεία από τη συνάντηση, αναφέροντας την παρουσία υπουργών της Νέας Δημοκρατίας, του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και εκπροσώπων διαφορετικών πολιτικών χώρων.
Το ζήτημα που αναδείχθηκε δεν ήταν απλώς ποιοι πέρασαν την πόρτα της Αθηναϊκής Λέσχης. Ήταν η έλλειψη πλήρους δημόσιας ενημέρωσης για τη σύνθεση και τη λειτουργία της νέας ομάδας.
Ακόμη και στις 19 Οκτωβρίου, η αντιπαράθεση γύρω από τη συγκεκριμένη συνάντηση συνεχιζόταν, με τους Reporters United να θέτουν δημόσια ερωτήματα προς τον υπουργό Άδωνι Γεωργιάδη για τους συμμετέχοντες και τη διαφάνεια της διαδικασίας.
Προσέξτε την αντίφαση.
Από τη μία πλευρά, η δημιουργία της Israel Allies Caucus προβάλλεται διεθνώς ως ιστορικό γεγονός, το οποίο συμβάλλει στην ειρήνη και στην ασφάλεια της Μεσογείου.
Από την άλλη, παραμένουν ερωτήματα για την πλήρη σύνθεση του σχήματος και το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του.
Εάν πρόκειται για μια τόσο σημαντική και επωφελή πρωτοβουλία, γιατί να μη δημοσιοποιηθούν όλα τα σχετικά στοιχεία;
Ποιοι βουλευτές είναι μέλη; Ποιος συνέταξε τους κανόνες λειτουργίας; Υπάρχει ιδρυτικό κείμενο; Υπάρχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις; Ποιος καθορίζει τη θεματολογία των συναντήσεων; Ποια είναι η σχέση της ομάδας με τον Κανονισμό της Βουλής;
Και τελικά, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτή τη νέα πρωτοβουλία και στην επίσημη Κοινοβουλευτική Ομάδα Φιλίας Ελλάδας–Ισραήλ;
Δεν αρκεί να ανακοινώνεται μια συγκρότηση. Χρειάζεται να εξηγείται και το περιεχόμενό της.
Το δημοσίευμα του JNS επιχειρεί επίσης να συνδέσει τη δημιουργία της ομάδας με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, παρουσιάζοντας τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ως αντίβαρο στην Τουρκία.
Εδώ ακριβώς χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.
Η Τουρκία αποτελεί πραγματική γεωπολιτική πρόκληση για την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι αναθεωρητικές διεκδικήσεις της Άγκυρας, το Κυπριακό, οι διαφορές στο Αιγαίο και οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι φανταστικά προβλήματα.
Αλλά από πότε η ύπαρξη της τουρκικής απειλής αποτελεί λόγο άκριτης αποδοχής οποιασδήποτε διεθνούς πρωτοβουλίας εμφανίζεται ως αντίβαρο στην Άγκυρα;
Οι συμμαχίες πρέπει να αξιολογούνται με βάση το πραγματικό όφελος για την πατρίδα. Όχι με βάση τα επικοινωνιακά συνθήματα όσων τις προωθούν.
Τι συγκεκριμένα κερδίζει η Ελλάδα από τη συγκρότηση αυτού του νέου κοινοβουλευτικού δικτύου;
Ποια είναι η προστιθέμενη αξία του στην υπεράσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων;
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πολιτική δέσμευση υπέρ των ελληνικών θέσεων ή απλώς δημιουργείται ένας ακόμη μηχανισμός υποστήριξης της ισραηλινής διπλωματίας;
Η Ελλάδα οφείλει να επιδιώκει ισχυρές συμμαχίες. Όμως η ισχυρή συμμαχία δεν σημαίνει ότι τα συμφέροντα των μερών συμπίπτουν πάντοτε και σε όλα.
Ούτε ότι οι Έλληνες πολιτικοί οφείλουν να υιοθετούν χωρίς επιφυλάξεις τις πολιτικές επιλογές μιας άλλης κυβέρνησης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη, όπως μεταφέρεται από το JNS, για τη σύνδεση των νομοθετών με τις θρησκευτικές κοινότητες και τη μετατροπή της πίστης σε πολιτική δράση.
Εδώ δεν μιλάμε πλέον αποκλειστικά για αμυντική συνεργασία ή ενεργειακά συμφέροντα. Εισέρχεται στο πολιτικό πεδίο η θρησκευτική διάσταση.
Το Israel Allies Foundation έχει αναπτύξει τη δραστηριότητά του γύρω από τη λεγόμενη «διπλωματία της πίστης», επιδιώκοντας να κινητοποιήσει θρησκευτικές κοινότητες και πολιτικούς εκπροσώπους υπέρ του Ισραήλ.
Ασφαλώς η θρησκευτική πίστη μπορεί να εμπνέει προσωπικές στάσεις και πολιτικές αντιλήψεις. Δεν μπορεί, όμως, να αποτελεί από μόνη της επαρκή δικαιολογία για συγκεκριμένες επιλογές εξωτερικής πολιτικής.
Η Ορθόδοξη παράδοση της Ελλάδας δεν αποτελεί διαπραγματευτικό χαρτί κανενός διεθνούς οργανισμού. Ούτε μπορεί η θρησκευτική συγγένεια ή η αναφορά σε κοινές βιβλικές παραδόσεις να αντικαθιστά την ανάγκη ανεξάρτητης εθνικής στρατηγικής.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η επιλεκτική παρουσίαση των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.
Το JNS συνδέει την περίοδο των περιφερειακών πολέμων με την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Πρόκειται για μια επίθεση με βαρύτατες ανθρώπινες συνέπειες, η οποία δικαιολογημένα προκάλεσε διεθνή καταδίκη.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ιστορία της περιοχής ξεκίνησε εκείνη την ημέρα.
Δεν μπορούν να παραγράφονται δεκαετίες σύγκρουσης, η κατοχή παλαιστινιακών εδαφών, το ζήτημα των εποικισμών, τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού και η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα.
Η υπεράσπιση της ασφάλειας του Ισραήλ δεν συνεπάγεται την υποχρέωση σιωπής απέναντι σε πράξεις της ισραηλινής κυβέρνησης που προκαλούν σοβαρά ζητήματα διεθνούς δικαίου.
Μια ανεξάρτητη Ελλάδα πρέπει να μπορεί να συνεργάζεται με το Ισραήλ, αλλά και να ασκεί κριτική στις επιλογές του. Όπως ακριβώς πρέπει να μπορεί να συνεργάζεται με κάθε άλλο κράτος χωρίς να εκχωρεί το δικαίωμα της δικής της πολιτικής κρίσης.
Αντίστοιχα ερωτήματα προκύπτουν και από τη συγκρότηση ανάλογης ομάδας στην Κύπρο.
Η πρωτοβουλία εκεί προκάλεσε αντιδράσεις, μεταξύ άλλων από το ΑΚΕΛ, το οποίο έθεσε το ζήτημα της μετατροπής της κυπριακής Βουλής σε χώρο προώθησης συμφερόντων του Ισραήλ.
Η αντίδραση αυτή δεν αποδεικνύει ότι η συγκεκριμένη συνεργασία είναι επιζήμια. Αποδεικνύει, όμως, ότι το θέμα δεν αντιμετωπίζεται παντού ως αυτονόητη διπλωματική επιτυχία.
Και πολύ σωστά η συζήτηση δεν περιορίζεται στις φωτογραφίες και στις δηλώσεις.
Γιατί η Κύπρος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, ενώ η Ελλάδα καλείται καθημερινά να υπερασπιστεί τη θέση της σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα σύνθετων γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Οι προτεραιότητες των δύο χωρών πρέπει να καθορίζονται πρωτίστως από τις δικές τους ανάγκες.
Το συνολικό πρόβλημα, επομένως, δεν είναι οι σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ.
Η Ελλάδα ορθώς αναπτύσσει σχέσεις με χώρες που μπορούν να ενισχύσουν την ασφάλεια και τη διεθνή της θέση. Η συνεργασία με το Ισραήλ μπορεί να έχει πραγματική αξία στην άμυνα, στην τεχνολογία, στην ενέργεια και στην περιφερειακή διπλωματία.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αναγκαία διακρατική συνεργασία συγχέεται με την οργανωμένη πολιτική υποστήριξη προς ένα ξένο κράτος, χωρίς να είναι απολύτως καθαροί οι όροι, οι διαδικασίες και οι αρμοδιότητες.
Η ύπαρξη ενός διεθνούς λόμπι δεν αποτελεί από μόνη της σκάνδαλο. Η πολιτική δικτύωση είναι μια υπαρκτή πρακτική των διεθνών σχέσεων. Η συμμετοχή, όμως, εκλεγμένων αντιπροσώπων σε τέτοιες πρωτοβουλίες απαιτεί διαφάνεια και ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο.
Αυτή είναι η κεντρική αδυναμία της πανηγυρικής παρουσίασης του JNS.
Ο αναγνώστης πληροφορείται πόσο σημαντική είναι η νέα ομάδα για το Ισραήλ και πόσο ισχυρό είναι το παγκόσμιο δίκτυό της. Δεν πληροφορείται, όμως, με την ίδια σαφήνεια τι ακριβώς εξασφαλίζει η Ελλάδα και ποιο είναι το θεσμικό πλαίσιο συμμετοχής των Ελλήνων βουλευτών.
Και εδώ βρίσκεται το βασικό πολιτικό ερώτημα:
Η Israel Allies Caucus συγκροτήθηκε για να ενισχύσει την ελληνική εξωτερική πολιτική ή για να ενισχύσει την παρουσία και την επιρροή της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής μέσα στην Ελλάδα;
Δεν είναι δυνατόν να δοθεί έντιμη απάντηση χωρίς όλα τα σχετικά στοιχεία.
Ούτε είναι θεμιτό να χαρακτηριστεί εκ των προτέρων κάθε συμμετέχων ως φορέας αθέμιτης ξένης επιρροής. Τέτοια συμπεράσματα απαιτούν αποδείξεις.
Αλλά είναι εξίσου αδικαιολόγητο να ζητείται από τον ελληνικό λαό να αντιμετωπίσει μια τέτοια πρωτοβουλία ως ιστορική επιτυχία, χωρίς να του προσφέρονται οι αναγκαίες εξηγήσεις.
Ας δημοσιοποιηθούν, λοιπόν, η πλήρης σύνθεση της νέας ομάδας, η ιδρυτική της πράξη, οι κανόνες λειτουργίας, οι συνεργασίες και τυχόν δεσμεύσεις της.
Ας εξηγήσει ο πρόεδρός της, Κωνσταντίνος Τσιάρας, ποιος είναι ο συγκεκριμένος ρόλος της, ποια ζητήματα θα προωθεί και πώς εξασφαλίζεται ότι οι δραστηριότητές της υπηρετούν τα συμφέροντα της ελληνικής πολιτείας.
Και ας διευκρινίσει η Βουλή αν πρόκειται για επίσημο κοινοβουλευτικό όργανο ή για άτυπο σχήμα συνεργασίας βουλευτών με έναν διεθνή οργανισμό.
Οι απαντήσεις αυτές δεν αποτελούν επίθεση στη φιλία Ελλάδας και Ισραήλ. Αποτελούν στοιχειώδη δημοκρατική απαίτηση.
Γιατί η ανεξαρτησία μιας χώρας δεν κρίνεται μόνο στα σύνορά της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί της.
Η Ελλάδα μπορεί να είναι φίλη του Ισραήλ. Μπορεί να είναι στρατηγικός εταίρος του. Μπορεί να συνεργάζεται μαζί του στενά και αποτελεσματικά.
Δεν μπορεί, όμως, να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε διεθνής μηχανισμός που προωθεί τα συμφέροντα του Ισραήλ πρέπει να αποκτά θέση στο ελληνικό κοινοβουλευτικό περιβάλλον χωρίς πλήρη δημόσια λογοδοσία.
Η ελληνική Βουλή δεν είναι χώρος στον οποίο εκλέγονται αντιπρόσωποι για να υπηρετούν πολιτικές επιδιώξεις ξένων κρατών.
Είναι ο κορυφαίος θεσμός της ελληνικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Και όσοι συμμετέχουν σε διεθνή δίκτυα οφείλουν να θυμούνται κάτι απολύτως θεμελιώδες:
Οι Έλληνες βουλευτές μπορούν να έχουν πολλούς συμμάχους. Έχουν όμως έναν μόνο εντολέα: τον ελληνικό λαό.
ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ JNS – ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΕΘΗΚΕ
Για να μπορεί ο αναγνώστης να αξιολογήσει ο ίδιος την προηγούμενη κριτική, ακολουθεί χωρίς καμία περικοπή ή αλλαγή το ελληνικό κείμενο που αποτέλεσε αντικείμενο της ανάλυσης.
ΑΘΗΝΑ, Ελλάδα – 14 Οκτωβρίου 2026 (JNS). Το Ελληνικό Κοινοβούλιο προχώρησε την Τρίτη στη συγκρότηση Κοινοβουλευτικής Ομάδας Συμμάχων του Ισραήλ (Israel Allies Caucus), εμβαθύνοντας μια ιστορική συνεργασία μεταξύ συμμάχων της Ανατολικής Μεσογείου και επιδιώκοντας την αντιμετώπιση περιφερειακών απειλών.
Η πρωτοβουλία αυτή, την οποία πρόκειται να ακολουθήσει αμέσως αντίστοιχη κίνηση στην Κύπρο, πραγματοποιείται σε μια περίοδο ενίσχυσης των σχέσεων και της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, με επίκεντρο την ενεργειακή ενοποίηση, την αμυντική συνεργασία και την περιφερειακή ασφάλεια. Παράλληλα, λειτουργεί ως αντίβαρο στις εντάσεις με τη γειτονική Τουρκία, ιστορικό αντίπαλο στην περιοχή.
«Η Ελλάδα και το Ισραήλ εκπροσωπούν αρχαίους, ελεύθερους πολιτισμούς, με ρίζες στην Αθήνα και την Ιερουσαλήμ, οι οποίοι μοιράζονται κοινές αξίες και συμφέροντα περιφερειακής ασφάλειας», δήλωσε ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Χάρης Θεοχάρης.
«Η εγκαινίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Συμμάχων του Ισραήλ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο αποτελεί σημαντικό ορόσημο στη βαθιά ριζωμένη φιλία των δύο χωρών μας, συνδέοντας τους νομοθέτες με τις θρησκευτικές κοινότητες και μετατρέποντας έμπρακτα την πίστη σε δράση για την αντιμετώπιση κοινών περιφερειακών και παγκόσμιων προκλήσεων», πρόσθεσε.
Τρεισήμισι δεκαετίες αφότου η Ελλάδα καθιέρωσε επισήμως διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, οι δύο χώρες διατηρούν πλέον ισχυρές στρατηγικές, στρατιωτικές και οικονομικές συμμαχίες.
«Αντιμετωπίζουμε τις ίδιες προκλήσεις και τους ίδιους κινδύνους στη Μεσόγειο από τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις μας», δήλωσε στο JNS ο Έλληνας βουλευτής Κωνσταντίνος Τσιάρας, ο οποίος θα αναλάβει την προεδρία της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας.
Η νέα κοινοβουλευτική ομάδα αποτελεί την πιο πρόσφατη προσθήκη σε ένα δίκτυο σχεδόν 70 κοινοβουλευτικών ομάδων υποστήριξης του Ισραήλ σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Israel Allies Foundation, με έδρα την Ουάσινγκτον, και περιλαμβάνει περισσότερους από 1.700 νομοθέτες.
Μια επιπλέον κοινοβουλευτική ομάδα συμμάχων του Ισραήλ πρόκειται να συγκροτηθεί στο Κοινοβούλιο της Κύπρου την Τετάρτη.
Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται έπειτα από μια ταραχώδη περίοδο στη Μεσόγειο, ύστερα από τρία χρόνια περιφερειακών πολέμων που πυροδοτήθηκαν από την επίθεση υπό την ηγεσία της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023.
«Η συγκρότηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Συμμάχων του Ισραήλ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Κύπρος στέκονται ενωμένες για μια ασφαλή Μεσόγειο», δήλωσε ο Λέο φαν Ντούσμπουργκ, διευθυντής Ευρώπης του Israel Allies Foundation.
Η οργάνωση υποστήριξης του Ισραήλ, η οποία ιδρύθηκε πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες, έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση ως ισχυρός φορέας διπλωματίας που βασίζεται στη θρησκευτική πίστη.
«Αυτή είναι μια καθοριστική στιγμή για την Ανατολική Μεσόγειο», δήλωσε ο Τζος Ράινσταϊν, πρόεδρος του Israel Allies Foundation.
Πηγή αρχικού δημοσιεύματος: JNS – Etgar Lefkovits, 14 Οκτωβρίου 2026, «Greece launches Israel caucus».
Απόσπασμα για την αρχική σελίδα: Η νέα ομάδα Israel Allies στη Βουλή των Ελλήνων προκαλεί ερωτήματα για τη διαφάνεια, τον ρόλο διεθνών λόμπι και τη θεσμική ανεξαρτησία της ελληνικής πολιτικής. Μια τεκμηριωμένη κριτική στο πανηγυρικό δημοσίευμα του JNS.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου