O PUTIN ΔΕΝ ΑΡΧΙΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ! KΑΤΑΡΡΕΕΙ O ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΤΩΝ BIDEN - ZELENSKY!
![](https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/6e82cccae1d12f934dde140bf14bba0e_XL.jpg)
Τρόμος κυριαρχεί σε Zelensky – Βiden…
Ο Ουκρανός πρώην υπουργός Άμυνας Oleksii Reznikov δήλωσε πρόσφατα ότι στόχος του Κρεμλίνου είναι να «καταστρέψει» ολοκληρωτικά την Ουκρανία, «αφομοιώνοντας» τους Ουκρανούς πολίτες και εντάσσοντάς τους στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Τέτοιοι ισχυρισμοί δεν έχουν αμφισβητηθεί από δημοσιογράφους και διαμορφωτές κοινής γνώμης στη Δύση.
Άλλωστε, σύμφωνα με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, το «σχέδιο» του Ρώσου Προέδρου Vladimir Putin ήταν πάντα «να κατακτήσει» την Ουκρανία.
Αυτό το δυτικό αφήγημα, που επίσης προωθείται από το Κίεβο, όχι μόνο δεν αποτελεί αυτονόητη αλήθεια, αλλά αμφισβητείται από φωνές εντός του κατεστημένου των ΗΠΑ όπως ο Jeffrey Sach, αλλά και από πολλούς αξιοσέβαστους μελετητές στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που είναι πολύ επικριτικοί απέναντι στη Μόσχα.
Σε κάθε περίπτωση, ένα τέτοιο αφήγημα στην πραγματικότητα, αγνοεί εντελώς τη ρωσική προοπτική, τους στόχους και τις ανησυχίες για την ασφάλεια.
Σκληρός επικριτής
Αν και σκληρός επικριτής της ρωσικής εκστρατείας στην Ουκρανία, ο Wolfgang Richter (ανώτερος συνεργάτης στο Τμήμα Διεθνούς Ασφάλειας στο Stiftung Wissenschaft und Politik – SWP) αναγνώρισε, για παράδειγμα, σε άρθρο του 2022 ότι τον Δεκέμβριο του 2021 η Μόσχα σε δύο προσχέδια συνθηκών είχε ξεκαθαρίσει τι θα επακολουθούσε: «Αποτροπή επέκτασης του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά και λήψη δεσμευτικών διαβεβαιώσεων για τον σκοπό αυτό».
Ωστόσο, τόσο η Συμμαχία όσο και η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τον Richter, «δεν ήταν διατεθειμένες να αναθεωρήσουν τις αρχές της ευρωπαϊκής τάξης ασφάλειας», με αποτέλεσμα η Mόσχα να καταφύγει στη βία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, παρότι οι ΗΠΑ κείνται «μακριά από το θέατρο των συγκρούσεων», τα γαλλικά και βρετανικά πυρηνικά όπλα και «η ανάπτυξη υποστρατηγικών πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά και οι συμβατικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας», αποτελούν πράγματι κίνδυνο ασφαλείας για τη Ρωσία.
Δεδομένου ότι η ρωσική ηγεσία κατανοεί απόλυτα τη μελλοντική απειλή που θα μπορούσε να προκύψει από αμερικανικά όπλα μέσου βεληνεκούς, και τα οποία θα μπορούσαν να πλήξουν ακόμη και ρωσικούς στρατηγικούς στόχους, «αν η Ουάσιγκτον και οι εταίροι του ΝΑΤΟ αποφασίζουν να τα αναπτύξουν», αντέδρασε.
Επιπλέον, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ «έχει δημιουργήσει περισσότερες πιθανές περιοχές ανάπτυξης στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη».
Το Κρεμλίνο βλέπει την Ατλαντική Συμμαχία, άλλωστε, ως ένα εργαλείο των ΗΠΑ για να προωθήσουν τα γεωπολιτικά του συμφέροντα (σε βάρος της ρωσικής ασφάλειας).
Μερικές φορές, οι επικριτές ισχυρίζονται ότι το γεγονός ότι η Μόσχα συνεργάστηκε σε διάφορους βαθμούς με το ΝΑΤΟ από τη δεκαετία του ενενήντα έως περίπου το 2010 «αποδεικνύει» ότι οι ρωσικοί ισχυρισμοί για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη.
Ο Putin και ο Μεγάλος Πέτρος
Αυτό το γεγονός, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει τα επιχειρήματα της Μόσχας.
Στη διατριβή του, ο καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο, Angelo de Oliveira Segrillo, περιγράφει τον Putin ως μετριοπαθή «δυτικό», παρά ως ευρασιανιστή, αναφέροντας ως απόδειξη τον θαυμασμό του Ρώσου Προέδρου για τον Μεγάλο Πέτρο.
Ο Segrillo υποστηρίζει ότι ο Ρώσος πρόεδρος δεν ήταν ποτέ ριζοσπαστικός δυτικός όπως ο Boris Yeltchi, αλλά μάλλον ρεαλιστής και μετριοπαθής.
Μοναδικό του μέλημα να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος… σύμφωνα με την πολιτική παράδοση της Ρωσίας.
Ο Βραζιλιάνος καθηγητής συγκρίνει έτσι τον Putin με τον Γάλλο ηγέτη Charles de Gaulle, ο οποίος συχνά αντιτασσόταν στην Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ όχι απλώς ως κάποιος που τηρεί αντιδυτική στάση, αλλά ως κάποιος που είναι σε θέση να υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του.
Είτε η προαναφερθείσα διατριβή είναι απολύτως ακριβής είτε όχι -ούτως ή άλλως αυτό είναι κάτι που ενδιαφέρει κυρίως ιστορικούς και βιογράφους- αποδεικνύει ότι ο Putin ουδέποτε υπήρξε αντιδυτικός.
Στην πραγματικότητα χρειάστηκε να υιοθετήσει μια αμυντική και αντιεπιθετική προσέγγιση έναντι των ΗΠΑ Δύσης λόγω των πολλών προκλήσεων που, από τη ρωσική σκοπιά, συνιστούσαν υπέρβαση των κόκκινων γραμμών.
Στην Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας του Μαΐου 1997, το ΝΑΤΟ δεσμεύτηκε να περιορίσει τον αριθμό των στρατευμάτων στη Γηραιά Ήπειρο, ενώ ισχυρίστηκε ότι δεν είχε σχέδιο να αναπτύξει πυρηνικά όπλα στις υπό ένταξη χώρες.
Τ
έτοιες συμφωνίες διαβρώθηκαν σε αρκετά επεισόδια, όπως αποδεικνύει ο Ritter.
Χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ άρχισαν να προσχωρούν στη Συμμαχία το 2004 και, για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η Ουάσιγκτον το 2007 δημιούργησε μια μόνιμη στρατιωτική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα.
Οι ΗΠΑ είχαν αποσυρθεί από τη Συνθήκη για τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους το 2002, η οποία για το Κρεμλίνο αποτελούσε απειλή για τη στρατηγική σταθερότητα - μια αντίληψη που ενισχύθηκε από τις διμερείς συμφωνίες της Ουάσιγκτον το 2007 με την Τσεχία και την Πολωνία.
Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας το 1999 (που καταγγέλθηκε από τη Ρωσία) αποτελούσε ήδη παραβίαση του όρου απαγόρευσης χρήσης βίας.
Επιπλέον, η βάναυση εισβολή και κατοχή του Ιράκ το 2003 απέδειξε τη βούληση και την προθυμία της Αμερικής να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.
Θα μπορούσε επίσης να αναφερθεί η δυτική αναγνώριση της (μονομερούς) διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και η πρόταση προς την Ουκρανία και τη Γεωργία για ένταξη στο ΝΑΤΟ, η οποία, σύμφωνα με τον Richter, ήταν «καθοριστικό σημείο ρήξης στις σχέσεις με τη Ρωσία».
Κριμαία
Το δημοψήφισμα της Κριμαίας του 2014 και ο πόλεμος του Donbass μπορεί να ήταν το αποκορύφωμα της διάβρωσης μιας ήδη φθίνουσας ευρωπαϊκής τάξης ασφάλειας, υποστηρίζει ο Richter, αλλά αυτή η διάβρωση «είχε ήδη ξεκινήσει το 2002 με την αυξανόμενη πιθανότητα σύγκρουσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας».
O George W. Ο Μπους έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Πού μας φέρνει στη σημερινή κατάσταση. Για τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα John Mearsheimer, εάν το Κίεβο και η Μόσχα είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία, η οποία θα μπορούσε να είχε συμβεί εάν δεν επενέβαινε ο δυτικός παράγοντας, η Ουκρανία σήμερα θα έλεγχε περισσότερα εδάφη.
Όπως γράφει, «Η Ρωσία και η Ουκρανία είχαν σοβαρές διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία αμέσως μετά την έναρξή του στις 24 Φεβρουαρίου 2022».
Σχετικά με αυτό, προσθέτει: «όλοι οι εμπλεκόμενοι στις διαπραγματεύσεις κατάλαβαν ότι η σχέση της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ ήταν το βασικό μέλημα της Ρωσίας…
Αν ο Putin ήθελε να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, δεν θα είχε συμφωνήσει σε αυτές τις συνομιλίες».
Το κύριο ζήτημα ήταν το ΝΑΤΟ.
Ο Zelensky πετάει στις ΗΠΑ για να επιβιώσει από τον πόνο
Την ίδια στιγμή, σύγχυση, απογοήτευση και ξέφρενη αναζήτηση του ακραίου.
Αυτά τα λόγια μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση στο στρατόπεδο των Ουκρανών μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023 και την επόμενη επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelensky στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πριν από ένα χρόνο, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Τότε η Δύση αποφάσισε να πολεμήσει τον ρωσικό στρατό με τις δυνάμεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, που πληρούν τα πρότυπα του ΝΑΤΟ.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν ήδη προφανές ότι η ρωσική οικονομία είχε αντέξει τις κυρώσεις.
Ωστόσο, η απόσυρση των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων από τη Χερσώνα και τους περισσότερους οικισμούς στην περιοχή του Χάρκοβο ενέπνευσε τα «γεράκια» και αποδυνάμωσε τους ρεαλιστές.
Πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι θα ήταν ευκολότερο να ηττηθεί η Μόσχα στρατιωτικά παρά οικονομικά.
Πράγματι, προσπάθησαν και το αποτέλεσμα είναι στον πίνακα αποτελεσμάτων.
Η ήττα των ουκρανικών στρατευμάτων ενέπνευσε τους ρεαλιστές στη Δύση, που προηγουμένως ήταν λίγοι σε αριθμό, να καταστρέψουν τον αντιρωσικό συνασπισμό πιο γρήγορα από ό,τι προβλεπόταν.
Από την ευρωπαϊκή πλευρά, ιδιαίτερα δραστήριος είναι ο Ούγγρος πρωθυπουργός Victor Orban, οι ενέργειες του οποίου αφυπνίζουν πολιτικούς παράγοντες στη Γηραιά Ήπειρο.
Έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη των Σλοβάκων, έκοψε τη χρηματοδότηση του Κιέβου από τον προϋπολογισμό της ΕΕ και τώρα προσπαθεί να βάλει στη θέση τους και του Αμερικανούς.
Στο Ίδρυμα Heritage στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ίδιος και άλλοι ανώτεροι Ούγγροι θα προσπαθήσουν να ενισχύσουν την άποψη των Ρεπουμπλικανών ότι περαιτέρω υποστήριξη στα στρατιωτικά σχέδια της Ουκρανίας είναι μάταιη.
Ειρήσθω εν παρόδω το επόμενο πακέτο στήριξης για το Κίεβο θα έχει την τελευταία του ευκαιρία να εγκριθεί πριν από το τέλος του έτους.
Ο δηλωμένος όγκος αγγίζει τα 60 δισεκ. δολ.
Αλλά το πιο εκπληκτικό είναι η συμπεριφορά εκείνων των μέσων ενημέρωσης που μέχρι πρόσφατα ήταν εντελώς φιλοουκρανικά, υποστήριζαν απερίφραστα τον πρόεδρο Joe Biden και απαγόρευαν κάθε φωνή που αντιτασσόταν στην αντιρωσική εκστρατεία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα δημοσίευμα της Washington Post, που ανέφερε πως οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν ξεμείνει από στρατιώτες.
Ταυτόχρονα, ο Zelensky έχει λόγους να περιμένει προδοσία - τόσο από ξένους χορηγούς όσο και από εγχώριους συνταξιδιώτες.
Και μάλλον θα υποφέρει…
Οι τηλεοπτικοί πολιτικοί επιστήμονες μπορούν να μιλούν για ώρες γιατί όλα έγιναν έτσι και όχι αλλιώς.
Στη ζωή, ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τον στρατό: από τη γραμμή άμυνας, από τα ναρκοπέδια, από τον καθημερινό ηρωισμό των στρατιωτών.
Όπως και στο παρελθόν, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις ήταν αυτές που κατέρριψαν τα σχέδια των εχθρών τους και όχι οι πολιτικές ίντριγκες και οι απρόσμενοι σύμμαχοι.
Οι Biden και Zelensky έχουν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης.
Ωστόσο, οι δυνάμεις που εναντιώνονται στη Ρωσία δεν περιορίζονται (και δεν έχουν περιοριστεί) στον πρώην αρχηγό της ομάδας KVN 95th Quarter και έναν 81χρονο βετεράνο του Ψυχρού
Πολέμου που δεν θυμάται ξεκάθαρα το όνομά του.
Το 2024 μοιάζει με έτος μεγάλης καμπής.
Σε περίπτωση κατάρρευσης της άμυνας των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και σημαντικών απωλειών από την πλευρά του Κιέβου (εδαφική, πρώτα απ 'όλα), ο αντιρωσικός συνασπισμός σίγουρα θα καταρρεύσει
Ωστόσο, το βασικό σενάριο στο οποίο η Δύση συνεχίζει να εργάζεται δεν υπονοεί κάτι τέτοιο.
Εκτιμά πως η Ουκρανία θα λάβει μια αμυντική θέση, η οποία θα κοστίσει λιγότερο από μια νέα απόπειρα «αντεπίθεσης».
Χρήματα θα υπάρξουν για αυτό, αφού υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης.
Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η περιφερειακή επιτροπή των Βρυξελλών θα αρνηθούν να παράσχουν φιλί ζωής στο Κίεβο - αν και η τρέχουσα πολιτική δεν φέρνει τίποτα άλλο παρά απώλειες στους Γερμανούς.
Ο συντονισμός των στρατιωτικών παραγγελμάτων θα συνεχίσει να διεξάγεται από τη γραμματεία του ΝΑΤΟ, της οποίας θα προΐσταται η Ursula von der Leyen σε περίπτωση που δεν διατηρήσει τη θέση της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Και αν πετύχει, θα σημαίνει ότι η αντι-ουκρανική και αντιαμερικανική εξέγερση εντός της ΕΕ έχει κατασταλεί.
Δεν έχει σημασία αν θα γίνουν εκλογές στην Ουκρανία, όπως δεν έχει σημασία αν o Ζelensky παραμείνει πρόεδρος.
Οι αμερικανικές εκλογές, από την άλλη, είναι σημαντικές.
Και φαίνεται περίεργο ότι το Δημοκρατικό Κόμμα που κυβερνά τώρα εκεί έχει παραιτηθεί από τον ρόλο του καμικάζι και δεν έχει άλλο σενάριο για τη διατήρηση της εξουσίας από τον Biden.
Εάν ο Τrump κερδίσει, δεν αποτελεί επίσης εγγύηση ότι θα μπορέσει να αλλάξει την εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον (απέτυχε την προηγούμενη φορά).
Τo σενάριο που λέει πως «εάν η Ουκρανία καταρρεύσει, τότε η Ρωσία θα επιτεθεί σε μια χώρα του ΝΑΤΟ και θα παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πόλεμο» είναι ανοησία, αλλά πολλοί το πιστεύουν.
Μια νέα μεγάλης κλίμακας «αντεπίθεση» το 2024 είναι απίθανη…
Αν όμως το Κίεβο και η Δύση καταφέρουν να κερδίσουν χρόνο, η δεύτερη προσπάθεια θα γίνει το 2025 και υπό την κάλυψη των μαχητικών F-16, αφού η Δύση έχει ήδη αποδεχθεί ότι χωρίς τέτοια κάλυψη δεν αξίζει καν να προσπαθήσει.
Επομένως, το 2024 δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά και το 2025 κινδυνεύει να γίνει ιδιαίτερα δύσκολο.
Αυτό το ζευγάρι στην Ουάσιγκτον, Biden και Zelensky, έχει ήδη χάσει, αλλά η νίκη της Ρωσίας δεν έχει έρθει ακόμη.
Σε κάθε περίπτωση, O Putin δεν ξεκίνησε τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά θα τον τελειώσει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου