ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ!
Αν κάτι χαρακτηρίζει σήμερα την Ευρώπη, δεν είναι η πολυπλοκότητα των κρίσεων ούτε η αστάθεια του διεθνούς περιβάλλοντος. Είναι η απώλεια στοιχειώδους στρατηγικής συνείδησης.
Η αδυναμία διάκρισης του σοβαρού από το γελοίο, του ουσιώδους από το προσχηματικό, του στρατηγικού από το επικοινωνιακό. Μια απώλεια που δεν ξεκινά από την κοινωνία ή την οικονομία, αλλά από την παράλυση του ίδιου του ΝΑΤΟ και μεταφέρεται σαν ιός σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Η υπόθεση της Βενεζουέλας λειτούργησε ως καθαρή ακτινογραφία. Για χρόνια, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θεσμοί χαρακτήριζαν τον Μαδούρο «παράνομο», φορτώνοντάς του κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Όταν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες προχώρησαν σε μια σπάνια παρέμβαση χωρίς εισβολή, χωρίς στρατεύματα και χωρίς άμεση αλλαγή καθεστώτος, η Ευρώπη αντέδρασε με δυσφορία για την «αμερικανική αυθαιρεσία».
Λίγο αργότερα, οι ίδιοι κύκλοι κατήγγειλαν τον Τραμπ επειδή φαινόταν διατεθειμένος να συνομιλήσει με τη διάδοχη κατάσταση στο Καράκας. Η Ευρώπη βρέθηκε να καταγγέλλει ταυτόχρονα την παρέμβαση και την απουσία παρέμβασης.
Δεν πρόκειται για απλή ασυνέπεια. Πρόκειται για στρατηγική σύγχυση σε καθαρή μορφή. Μια μόνιμη στάση άρνησης, όπου κάθε εξέλιξη είναι λάθος εκ των προτέρων και κάθε επιλογή κρίνεται με μοναδικό κριτήριο το αντανακλαστικό «κατά».
Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε στη Γροιλανδία, αυτή τη φορά αγγίζοντας τα όρια του κωμικού. Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ανακάλυψαν αιφνιδίως «παραβίαση της κυριαρχίας της Δανίας», αγνοώντας επιδεικτικά ότι από το 2009 η ίδια η Δανία έχει υπογράψει και κατοχυρώσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της Γροιλανδίας.
Οι κάτοικοί της έχουν αναγνωριστεί ως λαός με δικαίωμα ανακήρυξης ανεξαρτησίας, χωρίς άδεια της Κοπεγχάγης. Η Γροιλανδία έχει αποχωρήσει από τις ευρωπαϊκές δομές ήδη από τη δεκαετία του ’80, παρά το ότι παρέμενε τυπικά μέρος του δανικού κράτους.
Μιλάμε για έναν γεωστρατηγικό χώρο πρώτης γραμμής, με έκταση συγκρίσιμη με τη μισή Ευρωπαϊκή Ένωση, πλούσιο σε πόρους και κρίσιμο για τον έλεγχο του Αρκτικού κύκλου. Τη μοίρα του καθορίζει ένας πληθυσμός 55.000 ανθρώπων.
Κι όμως, η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν η αποστολή μερικών δεκάδων στρατιωτών για να «υπερασπιστούν» τη Γροιλανδία από τους Αμερικανούς, την ώρα που οι ίδιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ζητούν χιλιάδες αμερικανικά στρατεύματα στην Ουκρανία για να συγκρατήσουν τη Ρωσία.
Σε αυτό το σημείο δεν μιλάμε πια για κρίση συμμαχίας, αλλά για αυτογελοιοποίηση. Το ΝΑΤΟ δεν διαλύεται με βαρύγδουπες δηλώσεις, αδρανοποιείται όταν παύει να υπάρχει κοινή αντίληψη απειλής, σκοπού και ιεράρχησης. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες παύουν να αντιμετωπίζουν την Ευρώπη ως σοβαρό στρατηγικό συνομιλητή.
Πάνω σε αυτή τη σαθρή βάση, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε να χτίσει την πολιτική της ταυτότητα γύρω από τη μονομανία της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία.
Ακόμη και όταν η Ουάσιγκτον αναζητά διέξοδο, ακόμη και όταν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ζητούν δίαυλο επικοινωνίας με τη Μόσχα, ακόμη και όταν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βυθίζονται σε ακρίβεια, ενεργειακή ανασφάλεια και οικονομική στασιμότητα.
Η Κομισιόν επεκτείνει κυρώσεις, χρηματοδοτεί τη σύγκρουση και υπογράφει συμφωνίες που διαλύουν ολόκληρους παραγωγικούς τομείς.
Το αποτέλεσμα είναι μια διπλή αποσύνθεση. Πολιτική και κοινωνική. Τα αντισυστημικά κόμματα ανεβαίνουν σχεδόν παντού, τα κυβερνητικά συμβούλια μετατοπίζονται δεξιότερα και οι κοινωνίες ακόμη περισσότερο. Το αφήγημα των Βρυξελλών έχει καταρρεύσει και τα οικονομικά δεδομένα το επιβεβαιώνουν: χαμηλότερη ανάπτυξη από τις ΗΠΑ και πολλαπλάσιο ενεργειακό κόστος.
Μέσα σε αυτό το στρατηγικό κενό, αναδύεται μια νέα πραγματικότητα που δεν ζητά ευρωπαϊκή έγκριση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία έχουν αντικειμενικό λόγο να καταλήξουν σε ένα λειτουργικό πλαίσιο συνεννόησης στο Ουκρανικό.
Η Ουάσιγκτον περιορίζει τις μεγάλες χερσαίες εμπλοκές και αναζητά περιφερειακούς πυλώνες σταθερότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ αναδεικνύεται σε κεντρικό κόμβο ισχύος στη Μέση Ανατολή, με ικανότητα αυτόνομης στρατηγικής δράσης.
Η Τουρκία, αντίθετα, εμφανίζεται όλο και πιο αποσταθεροποιητική, με φιλοδοξίες που αυξάνονται και γεωπολιτική αξία που μειώνεται. Στην Ανατολική Μεσόγειο διαμορφώνεται ένας νέος πυρήνας ισχύος, με το Ισραήλ στον κεντρικό ρόλο, την Αίγυπτο, τη Γαλλία υπό όρους και την Ελλάδα με την Κύπρο λόγω γεωγραφίας.
Η ελληνική παραδοξότητα μέσα στο γενικευμένο χάος
Για εμάς το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού. Την ώρα που το ΝΑΤΟ αδρανοποιείται, η Ευρώπη αυτοϋπονομεύεται και η Ουάσιγκτον ψάχνει τρόπο να κλείσει μέτωπα με τη Μόσχα, η Ελλάδα επιμένει να αναζητά «συνεννόηση» με την Τουρκία.
Και αυτό συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που η σύγκρουση Άγκυρας–Ισραήλ κλιμακώνεται και το Ισραήλ παραμένει ο πιο κρίσιμος και αξιόπιστος σύμμαχος της χώρας μας στην περιοχή.
Στο ΥΠΕΞ, οι κατά δήλωσή τους «φιλέλληνες» όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται το άνοιγμα που δημιουργείται, όχι μόνο δεν επιχειρούν να το αξιοποιήσουν, αλλά δείχνουν να αγνοούν πλήρως τι συμβαίνει γύρω τους. Αντί να ανοίξουν το παράθυρο, σπεύδουν να το κατεβάσουν βιαστικά.
Κάποτε, όταν το ΝΑΤΟ ήταν στο απόγειο της ισχύος του και η Ευρώπη ανέβαινε, οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις κατέβαιναν στους δρόμους φωνάζοντας ότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ είναι το ίδιο μαγαζί». Σήμερα, που η Συμμαχία γελοιοποιείται και η Ευρώπη αποδομείται, οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίζονται ως οι πιο πρόθυμοι υπερασπιστές τους, αρκεί αυτό να συνοδεύεται από σοβαρές υποχωρήσεις προς την Τουρκία.
«Ας μας πουν και μειοδότες», δηλώνουν με άνεση. Σταθερά ανάποδα. Πάντα εκτός τόπου και χρόνου.
Η γεωπολιτική δεν τους πηγαίνει. Ούτε κατά σύμπτωση δεν καταλήγουν στη σωστή επιλογή για την Ελλάδα. Στο όνομα μιας αφηρημένης ειρήνης, επιχειρούν να νομιμοποιήσουν και να επιβραβεύσουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό.
Έχουν αποκοπεί τόσο από την πολιτική πραγματικότητα όσο και από την κοινή λογική. Κατάφεραν να ψυχράνουν τις σχέσεις με τη Ρωσία, να προκαλέσουν δυσφορία στην Ουάσιγκτον, να δημιουργήσουν ερωτήματα στο Ισραήλ και να ευθυγραμμιστούν στην Ευρώπη με δυνάμεις που επιταχύνουν τη διάλυσή της.
Τέτοιες συμπεριφορές η Ιστορία δεν τις αντιμετωπίζει ως αντιπάλους. Τις προσπερνά. Το ερώτημα είναι άλλο: εμείς, εδώ, τι κάνουμε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου