ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
Γράφει ο Νικήτας Αποστόλου
Έχουμε μπροστά μας ήδη μια καινούργια χρονιά, το 2026 και ταυτόχρονα έχουμε και το τέλος του 1ου τετάρτου του 21ου μ.Χ. αιώνα. Χρήσιμο είναι να κάνουμε έναν απολογισμό για τα πρώτα 25 χρόνια αυτού του αιώνα.
Παγκοσμίως είχαμε λίγα θετικά και πολλά αρνητικά γεγονότα. Οι φυσικές επιστήμες και η τεχνολογία γενικά είχε μεγάλη ανάπτυξη, όχι όμως και οι ανθρωπιστικές επιστήμες. Μεγάλη ανάπτυξη είχε η πληροφορική. Ως αποτέλεσμα είχε να ξεκινήσει επιταχυνόμενος ο ψηφιακός μετασχηματισμός του δημόσιου και ιδιωτικού βίου όλων των ανθρώπων της υφηλίου.
Είναι ένας παγκόσμιος μετασχηματισμός των κοινωνιών, που έχει τα θετικά του (αποτελεσματικότητα, καινοτομία, διαφάνεια) αλλά κρύβει επιμελώς τους κινδύνους του (απώλεια ιδιωτικότητας, ανισότητες κ.α.).
Το διεθνές πολιτικό σύστημα υιοθέτησε θετική περιβαλλοντολογική πολιτική , αν και με σκαμπανεβάσματα, αλλά όχι όμως και πολιτικές μείωσης των ανισοτήτων και των συγκρούσεων . Το κύρος του ΟΗΕ μειώθηκε, γιατί η μόνη παγκόσμια υπερδύναμη της περιόδου αυτής οι ΗΠΑ ή τον αγνόησε ή δεν στήριξε αποφάσεις του.
Ο “νεοφιλελευθερισμός” κυριάρχισε ως ιδεολογία στην παγκόσμια οικονομία και συνετέλεσε στην παγκοσμιοποίηση και ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου, όμως αύξησε υπερβολικά την δύναμη και την ασυδοσία σε συνδυασμό με την πλεονεξία των τραπεζιτών, που οδήγησαν στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 2009.
Επίσης ο νεοφιλελευθερισμός οδήγησε στην καταστροφή των κρατικών δομών του “κοινωνικού κράτους” στη Δύση και στην υπερβολική αύξηση του πλούτου του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού στο βαθμό που να κατέχει σήμερα το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Η διαχείριση της διετούς πανδημίας του κορονοϊού COVID-19 έγινε αφ΄ενός μέσον σκανδαλώδους εκμετάλλευσης από παγκόσμιες φαρμακευτικές εταιρείες και αφ΄ εταίρου δοκιμή μεθόδων μετατροπής των ανθρωπίνων κοινωνιών σε μάζες επιτηρουμένων και ρομποτοποιημένων ατόμων.
Αποτέλεσμα όλων των μεταβολών αυτών είναι το γεγονός ότι η πολιτική εξουσία απροκάλυπτα πλέον έφυγε από το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα και πέρασε στα χέρια μιας ελαχιστότατης μειοψηφίας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.
Στην Ευρώπη τα θετικά είναι ελάχιστα και τα αρνητικά μέγιστα. Το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. έμεινε στάσιμο το μόνο που έγινε είναι να επεκταθεί χωρικά. Την 1η Μαΐου 2004 προσχώρησαν στην Ε.Ε. οκτώ χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η θεσμική ενοποίηση δυστυχώς έχει σταματήσει με την συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997.
Ο πολιτικός στόχος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας έχει ξεθωριάσει και αυτό φαίνεται από την σχετική απραξία του Ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος.
Οι μυωπικές πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε. στα 25 αυτά χρόνια δεν οραματίστηκαν και δεν επεδίωξαν μιαν Ε.Ε. όπως ιστορικά η Ευρώπη έχει διαμορφωθεί από την Πορτογαλία έως ΚΑΙ την Ρωσσία, ως ενιαίος πολιτικός, και πολιτιστικός χώρος, όπως την εννοούσε ο μεγάλος Ευρωπαίος Ντε Γκώλ.
Δυστυχώς δεν ενεθάρρυναν αλλά απέκλεισαν και κάθε σκέψη συμμετοχής στην Ε.Ε. και της Ρωσσίας μετά την πτώση το λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”.
Αντίθετα ενεθάρρυναν τις εθνοτικές αντιθέσεις Ρωσσίας και Ουκρανίας και εξέλαβαν και συνεχίζουν να εκλαμβάνουν σήμερα την Ρωσσία ως μια μη Ευρωπαϊκή-Εχθρική χώρα.
Οι δυτικοευρωπαϊκές ηγεσίες αντιλαμβάνονται την Ευρώπη χωρικά ως κάτι τι μεγαλύτερο από την Αυτοκρατορία του Καρλομάγνου!
Από το 2014 στο Ευρωπαϊκό έδαφος, στην Ουκρανία, διεξάγεται ένας φρικτός πόλεμος με πάνω από 1.000.000 νεκρούς Ουκρανούς και Ρώσους δηλαδή Ευρωπαίους και με ζημίες πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Στον πόλεμο αυτόν έμμεσα έχουν εμπλακεί όλα τα κράτη της Ε.Ε. και με εφιαλτικές προοπτικές ευρύτερης συμμετοχής.
Η Ε.Ε. ως κατασκεύασμα των αρχουσών τάξεων και ελιτ των ιδρυτικών μελών της, και έχοντας ιδεολογικό δόγμα “των νόμων της ελεύθερης αγοράς” , θεσμοθέτησε και επέβαλε πλήρως τον “νεοφιλελευθερισμό” στην οικονομία των κρατών μελών. Δημιούργησε το υπερκράτος της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και γιγαντιαίους πανίσχυρους οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Παράλληλα μεταφυτεύτηκαν στις Βρυξέλλες πλήθος από λόμπι που λειτουργούν παρασιτικά σε βάρος των κρατών μελών. Όλα αυτά αποξένωσαν τους Ευρωπαϊκούς λαούς από τα κέντρα άσκησης εξουσίας.
Έτσι διολισθαίνοντας σταδιακά μειώθηκε δραματικά “το κοινωνικό κράτος” και εισήλθε στην λειτουργία των κοινωνιών των Ευρωπαϊκών χωρών η ανασφάλεια, η απαξίωση της εργασίας και γενικά μπορούμε να πούμε οι νόμοι της ζούγκλας.
Στη χώρα μας την χρονική αυτή περίοδο συντελέστηκε μια εθνική καταστροφή οικονομική και θεσμική.
Ξεκίνησε αυτή η χρονική περίοδος με το πολιτικό μας σύστημα για μια οκταετία να αιθεροβατεί στις νεφέλες του οράματος της θεσμικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε. .
Είχε ήδη τρέξει να ενσωματώσει τους κανόνες της Συνθήκης του Μάαστριχτ στην ελληνική έννομη τάξη,(Νόμος 2077/1992 – ΦΕΚ 136/Α/7-8-1992) ενώ εθελοτυφλούσε για την ύπαρξη του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών της χώρας μας στο ύψος του 6 % του ΑΕΠ και του γενικού δημόσιου χρέους της στο ύψος των 162 δισ. Ευρώ, μεγαλύτερου κατά 20 δις ευρώ από το ΑΕΠ της .
Έχοντας τα δύο αυτά ελλείμματα, ως βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλιά της οικονομίας της χώρας μας, αστόχαστα εκχώρησε την νομισματική και πιστωτική πολιτική στην ΕΚΤ και αντικατέστησε το 2001 τη δραχμή με το ευρώ . Παράλληλα το πολιτικό σύστημα συνέχιζε να παραπλανά τον λαό λέγοντας ότι “η οικονομία μας έχει σταθερότητα” και “λεφτά υπάρχουν”.
Το 2009 ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και οι βόμβες αυτές τίναξαν την οικονομία μας στον αέρα το 2010. Οι διαδοχικές Κυβερνήσεις Παπανδρέου Παπαδήμου Σαμαρά και Τσίπρα οδήγησαν την χώρα στη δανειακή σύμβαση του 2010, στο PSI και στα τρία διαδοχικά “μνημόνια”.
Η ελληνική κρατική χρεωκοπία, που προέκυψε, μετατράπηκε, αυτομάτως, σε μια θηριώδη και πολυετή θεσμική και οικονομική κρίση, οι συνέπειες των οποίων φυσικά ακόμη συνεχίζονται και δεν διαφαίνεται, έστω στον απώτερο χρόνο, ο τερματισμός αυτής της κατάστασης.
Με την εφαρμογής των μνημονίων κύριες και θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματός μας δεν γίνονται πλέον σεβαστές από τα άμεσα όργανα του κράτους, κατά παράβαση του άρθρου 120 του Συντάγματος και τυπικά πλέον υφίστανται. 500.000 περίπου νέοι μετανάστευσαν, η χώρα μας οικονομικά καταβαραθρώθηκε, οι πολίτες της πτώχευσαν με χρέος τον Μάρτιο του 2016, 107,2 δισ. ευρώ “κόκκινα δάνεια” και η διεθνής θέση της χώρας μας υποβαθμίστηκε.
Ως εγγύηση των δανείων, μας επεβλήθηκε η εκποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων και η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας με δικαίωμα και εκποίησης από το “Υπερταμείο” που η πλειοψηφία της διοίκησης του είναι υπάλληλοι των δανειστών μας.
Για την ασφάλεια της εξυπηρέτησης των τοκοχρεολυσίων των δανείων δημιουργήθηκε το περιβόητο «μαξιλάρι» των 37 δισ. Ευρώ, και για την διατήρησή του οι κυβερνήσεις συστηματικά αφαίρεσαν μέσω αύξησης της φορολογίας, αντίστοιχη ρευστότητα από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας μας.
Από το 2010 το δημογραφικό πρόβλημα μεγενθύνεται. Έτσι το 2023 οι θάνατοι υπερεβησαν τις γεννήσεις κατά περίπου 50.000.
Το πολιτικό μας σύστημα ισχυρίζεται ότι από το 2017 “βγήκαμε από τα μνημόνια”, όμως η αλήθεια είναι η εξής: Χρεοκοπήσαμε το 2009 με χρέος Γενικής Κυβέρνησης ύψους 298 δις. Ευρώ που αντιστοιχούσε στο 126,8% του ΑΕΠ και τώρα έχουμε χρέος 322 δις. Ευρώ που αντιστοιχεί στο 150% του ΑΕΠ.
Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών δεν ισοσκελίστηκε. Το έτος 2024 διαμορφώθηκε σε περίπου 15,1 δισ. Ευρώ και αντιστοιχεί σε περίπου 6,4 % του ΑΕΠ . Επίσης καμιά διάταξη των μνημονιακών νόμων δεν έχει καταργηθεί ρητά και επομένως είναι σε ισχύ.
Η Ελλάδα έχει εκχωρήσει συνειδητά στις 20 Ιουνίου 2000 (μέσω Συνθήκης και με αυξημένες πλειοψηφίες) τις αρμοδιότητες για την δημοσιονομική πολιτική (κανόνες ελλείμματος, χρέους) στο Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωζώνης, και την νομισματική πολιτική στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Επίσης με κανονισμούς και οδηγίες της Ε.Ε. που τυπικά κυρώνονται με έκδοση νόμων της βουλής υιοθετείται προαποφασισμένο δίκαιο από όργανα της Ε.Ε. Η μεταβίβαση αυτή αρμοδιοτήτων έχει φτάσει σε τέτοιο βάθος, ώστε πρέπει να μιλάμε για περιορισμένη εθνική πολιτική αυτονομία της χώρας μας.
Στον δημόσιο λόγο έχει ανακινηθεί με δηλώσεις προσώπων και της πολιτικής μας ηγεσίας και αρμοδίων επιστημόνων το ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος, δεδομένου ότι έχει περάσει η 5ετία από την προηγούμενη αναθεώρηση του, χρονικός περιορισμός που προβλέπεται στο άρθρο 110ο άρθρο του.
Αν και θεωρώ ότι η αναθεώρηση αυτή είναι άμεσα αναγκαία και εκτεταμένη, όμως πιστεύω ότι αυτή η δημόσια συζήτηση απαιτεί άνεση χρόνου προκειμένου να γίνει με συμμετοχή όχι μόνο των ειδικών, δηλαδή καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου, και άλλων των ανθρωπιστικών επιστημών της πνευματικής ηγεσίας της χώρας, αλλά και με την συμμετοχή των πολιτών που θα έχουν και την ευθύνη για τα πρόσωπα που θα επιλέξουν ως μέλη της επόμενης αναθεωρητικής Βουλής.
Νικήτας Αποστόλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου