Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ... ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ;
Kit Knightly
Έχω κρυώσει, και ως ψυχρός παραδοσιακός, αυτό σημαίνει ότι κάθομαι στον καναπέ με τη ρόμπα μου, πίνοντας τσάι από βότανα με μέλι. (Οι Ζηλωτές από την Εκκλησία των Νέων Κρυολογημάτων θα με έβαζαν να φοράω μάσκες και να κολλάω πλαστικά σεντόνια πάνω από τις πόρτες και τα παράθυρά μου, αλλά είναι περίεργοι άνθρωποι).
Φυσικά, είναι λογικό ότι η πρώτη φορά που είμαι άρρωστος εδώ και χρόνια τυχαίνει να είναι την ίδια εβδομάδα που ο κόσμος αποφασίζει να αυτοπυρποληθεί.
Ο Μαδούρο έχει απαχθεί. Το Ιράν παραπαίει στα πρόθυρα μιας παλιομοδίτικης έγχρωμης επανάστασης με έναν νέο Σάχη να περιμένει στα παρασκήνια, γίνεται λόγος για βρετανικά στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας και εισβολή των ΗΠΑ στη Γροιλανδία.
Το νέο έτος ξημέρωσε σε έναν κόσμο που ξεσπά στο χάος.
Είναι όμως γνήσιο χάος; Ή σκηνοθετημένο χάος;
Οι τακτικοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι θα έτεινα προς το δεύτερο. Βασικά, δεν μπορώ να συμβιβάσω τους δύο κόσμους με τους οποίους μας παρουσιάζονται.
Από τη μία πλευρά, έχουμε ένα σύνολο εθνών-κρατών που είναι πλήρως συντονισμένα σε όλα σχεδόν τα ευρύτερα ζητήματα. Όλοι συνεργάζονται για την προώθηση πανδημιών και κλιματικών καταστροφών. Συγχρονίζονται με την ψήφιση σχεδόν πανομοιότυπης νομοθεσίας για την αντιμετώπιση των ίδιων ανύπαρκτων ή υπερβολικά προβλημάτων.
Όλες έχουν κεντρικές τράπεζες που «τυπώνουν» ψεύτικο χρήμα, όλες έχουν τον λεγόμενο καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς» (στην πραγματικότητα, ένα κατασκεύασμα κρατικών μονοπωλίων που διοχετεύουν δημόσιο χρήμα στον ιδιωτικό τομέα).
Όλοι συμφωνούν να προσποιούνται ότι ο Covid είναι ένα πράγμα και τα εμβόλια είναι ασφαλή και το κλίμα αλλάζει και το διαδίκτυο δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά ταινίες ταμπάκο και παιδική πορνογραφία, αν δεν βάλουν ένα ψηφιακό τσιπ παρακολούθησης στον εγκέφαλο όλων το συντομότερο δυνατό
Ψηφιακό νόμισμα κεντρικής τράπεζας, ψηφιακή ταυτότητα, γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα... Όλα αυτά είναι επιλυμένη υπερεθνική πολιτική.
Λένε τα ίδια ψέματα για να εξυπηρετήσουν τους ίδιους σκοπούς. Είναι όλοι ίδιοι.
Και όμως, από την άλλη πλευρά, μας λένε ότι δεν μπορούν να επιλύσουν ούτε μια εδαφική ή πολιτική σύγκρουση ή διαφωνία με οτιδήποτε άλλο εκτός από τους πιο ωμούς, χυδαίους ή βίαιους τρόπους.
Πουθενά δεν είναι πιο εμφανής η σύγκρουση της φαινομενικής συνεργασίας έναντι της αναφερόμενης σύγκρουσης από τον πυρηνικό πόλεμο – ή μάλλον την έλλειψή του. Η Ινδία και το Πακιστάν πήγαν σε πόλεμο (για λίγο).
Και οι δύο φέρεται να έχουν πυρηνικά, κανένας δεν τα χρησιμοποίησε. Οι ΗΠΑ κατάσχουν ρωσικά δεξαμενόπλοια στην Καραϊβική και το Ηνωμένο Βασίλειο εξετάζει το ενδεχόμενο να στείλει βρετανικά στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας.
Μιλάει κανείς για πυρηνικό πόλεμο; Τι συνέβη με την αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή; Πότε έπαψε να λαμβάνεται υπόψη;
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι υπάρχει μια συμφωνία –είτε σιωπηρή είτε ρητή– ότι αυτές οι συγκρούσεις θα αφεθούν να προχωρήσουν τόσο μακριά και όχι παραπέρα.
Και αυτό τα κάνει ψεύτικα. Αναμφισβήτητα, αδιαμφισβήτητα, ψεύτικο.
Εάν μπορείτε να συμφωνήσετε να μην έχετε πυρηνικό πόλεμο, μπορείτε να συμφωνήσετε να μην έχετε καθόλου πόλεμο. Κάθε πόλεμος που καταλήγετε να έχετε, λογικά μιλώντας, είναι ένας πόλεμος που και οι δύο πλευρές θέλουν να συμβεί.
Επιστρέφω συχνά σε αυτό το απόσπασμα του Όργουελ, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι είναι δυνατό να εκφραστεί καλύτερα η σκέψη:
Ο πόλεμος, επομένως, αν τον κρίνουμε με τα πρότυπα των προηγούμενων πολέμων, είναι απλώς μια απάτη. Είναι σαν τις μάχες μεταξύ ορισμένων μηρυκαστικών ζώων των οποίων τα κέρατα είναι τοποθετημένα σε τέτοια γωνία που είναι ανίκανα να βλάψουν το ένα το άλλο.
Αλλά αν και είναι εξωπραγματικό, δεν είναι χωρίς νόημα. Τρώει το πλεόνασμα των αναλώσιμων αγαθών και βοηθά στη διατήρηση της ειδικής ψυχικής ατμόσφαιρας που χρειάζεται μια ιεραρχική κοινωνία.
Ο πόλεμος, όπως θα δούμε, είναι τώρα μια καθαρά εσωτερική υπόθεση. Στο παρελθόν, οι κυρίαρχες ομάδες όλων των χωρών, αν και μπορεί να αναγνώριζαν το κοινό τους συμφέρον και επομένως να περιόριζαν την καταστροφικότητα του πολέμου, πολεμούσαν μεταξύ τους και ο νικητής πάντα λεηλατούσε τους ηττημένους.
Στις μέρες μας δεν πολεμούν καθόλου ο ένας εναντίον του άλλου. Ο πόλεμος διεξάγεται από κάθε κυρίαρχη ομάδα εναντίον των υπηκόων της και ο στόχος του πολέμου δεν είναι να κάνει ή να αποτρέψει την κατάκτηση εδαφών, αλλά να διατηρήσει ανέπαφη τη δομή της κοινωνίας. Η ίδια η λέξη «πόλεμος», επομένως, έχει γίνει παραπλανητική.
Τζορτζ Όργουελ, 1984
Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ένα μεγαλύτερο μοτίβο ενσωματωμένο σε αυτό το χάος που θα προκύψει πριν από το τέλος του έτους, κάτι σε μεταεθνικές γραμμές, υποστηρίζοντας ότι η κρατική υπόσταση δημιουργεί συγκρούσεις που η παγκοσμιοποίηση θα έλυνε.
Εξακολουθώ να βήχω και να φτερουγίζω μεταξύ των προτάσεων, οπότε είμαι γρήγορος. Θα αναφερθούμε σε αυτό με περισσότερες λεπτομέρειες όταν ο εγκέφαλός μου είναι λιγότερο γεμάτος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου