ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΝΤΑΣΗ
Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Ως συνήθως όλα τα προβλήματα στην Ελλάδα τα αντιμετωπίζουμε με μεγάλη δόση μανιχαϊσμού και εξίσου μεγάλη άγνοια. Η ευφυία του «εθνικού υποκειμένου» μας, της «ηγετικής ελίτ» (ο Θεός να την κάνει τέτοια) ανταγωνίζεται δυστυχώς την ευφυία της αμοιβάδας. Η συλλογική «σκέψη» μας είναι δυαδική, είτε ναι, είτε όχι.
Στον τομέα των ευρωελληνικών σχέσεων υπήρξαν δύο σχολές «σκέψης» στη διάρκεια της μεγάλης κρίσης. ‘Η πρέπει να κάνουμε ότι μας λέει η Ευρώπη, ακόμα κι αν αυτά μας καταστρέφουν, ώστε να μην μας διώξουν, ή πρέπει να σηκωθούμε να φύγουμε μόνοι μας, εγκαταλείποντας όχι μόνο τα προβλήματα, αλλά και τα όπλα που μας παρείχε η συμμετοχή μας, εκτός των άλλων και για μια σοβαρή αναδιάρθρωση χρέους.
Στον τομέα των ελληνοτουρκικών σχέσεων διατυπώνονται δύο στάσεις: Είτε να κάνουμε όλες τις δυνατές παραχωρήσεις στην Τουρκία για να μην έχουμε πόλεμο, είτε να κάνουμε πόλεμο αύριο το πρωί.
Πίσω από αυτές τις αντίθετες τοποθετήσεις εξωτερικής πολιτικής βρίσκονται οι διαφορετικές ανάγκες και επιδιώξεις της «συλλογικής Δύσης». ‘Αγγλοι, Αμερικανοί και Ισραηλινοί (στο παρελθόν και μπορεί ξανά στο μέλλον) θέλουν για διάφορους λόγους την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη και ειδικά στην «ευρωπαϊκή άμυνα» και η σχετική πίεση εντάθηκε πολύ τώρα με πρόσχημα το ουκρανικό και τα προγράμματα ευρωπαϊκών υπερεξοπλισμών.
Για να γίνει αυτό πρέπει να «λυθούν» κυπριακό και ελληνοτουρκικά. Λευκωσία και Αθήνα καλούνται να θυσιάσουν ζωτικά εθνικά τους δίκαια και συμφέροντα για να επιτευχθεί αυτή η επιδίωξη και να αποδεχθούν μια σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε. και την «ευρωπαϊκή άμυνα», που εξουδετερώνει οποιοδήποτε πλεονέκτημα από την ένταξη της Ελλάδας και της Κύπρου στην ΕΕ. Οι δύο χώρες θα μεταβληθούν σε φτωχούς και εξαρτώμενους συγγενείς, δορυφόρους της ‘Αγκυρας σε αυτή την περίπτωση.
Το Ισραήλ όμως έχει και την ειδικότερη ανάγκη να «ψαλιδίσει» τον ρόλο και τις τεράστιες φιλοδοξίες της Τουρκίας και ιδίως του καθεστώτος Ερντογάν.
Γι’ αυτό και ενθαρρύνει μια σειρά τυχοδιωκτικά σχέδια, όπως ήταν ο EastMed, που ναι μεν ήταν εξαρχής απραγματοποίητο, κατάφερε όμως να υποδαυλίσει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, οδηγώντας Ελλάδα και Τουρκία τρεις φορές στα πρόθυρα πολέμου το 2020 (καθ’ ομολογία του ‘Ελληνα Υπουργού Άμυνας).
Το Ισραήλ επεδίωξε και εν πολλοίς κατάφερε και να παροξύνει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό και να μεταβάλλει όλο και περισσότερο σε δορυφόρους του Κύπρο και Ελλάδα.
Οι αντιφατικές ανάγκες τμημάτων της αμερικανικής και της ισραηλινής Δύσης από την Ελλάδα έχουν βοηθήσει και στην ανάπτυξη δύο τάχα μου «ιδεολογικών τάσεων», που «μεταφράζουν» στην πραγματικότητα στα ελληνικά, τις ανάγκες αφενός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από τη μια, του Ισραήλ από την άλλη. Η μία ενδύεται ειρηνόφιλο ένδυμα, η άλλα εθνικόφρον και πολεμοχαρές. Αμφότερες είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για τον ελληνικό λαό και το κράτος του.
Η «Νεοεθνικόφρων Δεξιά»
Ορισμένοι θεωρούν ότι δεν πρέπει ούτε να μιλάμε καν με την Τουρκία. Καταλαβαίνω βέβαια ότι για ορισμένους αυτό συνιστά εκδήλωση ανησυχίας για το τι μπορεί να πει και να κάνει ο σημερινός Πρωθυπουργός.
Συμμερίζομαι την ανησυχία αυτή και δεν έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη στη σημερινή κυβέρνηση. Καλώς ή κακώς όμως αυτήν έχουμε. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να ανάγουμε σε ένα είδος αρχής τη μη συζήτηση με επιθετικούς και επεκτατικούς γείτονες. Ακόμα και το Ιράν κουβεντιάζει με τις ΗΠΑ, που απειλούν να το αφανίσουν και αντιστρόφως.
Με το να μη μιλάμε δίνουμε τη δυνατότητα στους τρίτους (Ισραήλ, ΗΠΑ, Γερμανία) να μιλάνε και με εμάς και με τους απέναντι και σε μεγάλο βαθμό να διαμορφώνουν και την αντίληψη ενός εκάστου για τον άλλο και την ατζέντα.
Επιπλέον διευρύνεται το περιθώριο σοβαρών παρεξηγήσεων μεταξύ των δύο κρατών και εκμετάλλευσής τους από επιτήδειους τρίτους.
Πόσο μάλλον που οι υπηρεσίες πληροφοριών της δικής μας χώρας ελέγχονται στην πράξη από τρίτους και επομένως δεν μπορούν να πληροφορήσουν αξιόπιστα την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας για το τι συμβαίνει. (Αυτό φάνηκε καθαρά σε πολλές περιπτώσεις, όπως ιδίως στην περίπτωση «εθνικού συναγερμού» για δήθεν απειλή εισβολής στο Καστελόριζο, όταν οι τουρκικές μονάδες που θα μπορούσαν να την κάνουν πολεμούσαν στο Αφρίν της Συρίας).
Σημασία δεν έχει τόσο το αν μιλάς, όσο, και κυρίως, το τι λες!
Όχι στην Τουρκία, Ναι στους «νταβατζήδες»;
Δυστυχώς εξάλλου αν είναι παρήγορο το ‘Όχι προς τις τουρκικές αξιώσεις, από ένα τμήμα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και όσων έχουν δημόσιο λόγο, τουλάχιστον επικοινωνιακά, δεν είναι καθόλου παρήγορο ότι όλο περίπου το προσωπικό αυτό λέει αναφανδόν Ναι σε όλους τους Νταβατζήδες της χώρας: ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Γερμανία. Στους δυτικούς «εταίρους», «συμμάχους» και στην πράξη καταστροφείς της χώρας (συχνά και με όπλο τους την Τουρκία), οι Έλληνες πολιτικοί μετά το 2009, στέκονται δυστυχώς σούζα και βαράνε προσοχή!
Ούτε δείχνουν εν Αθήναις να αντιλαμβάνονται ότι οι δύο πρόσφατες και εντελώς απαράδεκτες Navtex της Τουρκίας συνιστούν αντίδραση σε δύο δικές μας ενέργειες που προηγήθηκαν (δεν εννοούμε φυσικά ότι δικαιολογούνται, εννοούμε όμως ότι εξηγούνται από αυτές). Πρώτον της υπερηφάνου ανακηρύξεως του (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις εισαχθέντος από το Ισραήλ) καταστροφικού, αποσταθεροποιητικού και τυχοδιωκτικού δόγματος του «προληπτικού πλήγματος» από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ .
O κ. Δένδιας κατάλαβε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση τις ενδεχόμενες συνέπειες από τις ανοησίες του υφισταμένου του και τα «μάζεψε» λέγοντας ότι η Ελλάδα αγοράζει όπλα για να αμυνθεί, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.
Η κυρίως ζημιά δεν είναι άλλωστε το τι σκέφτονται οι Τούρκοι, αλλά και σε ποιο βαθμό οι ισραηλινές «ιδέες» του «προληπτικού πλήγματος» έχουν μπει ενδεχομένως στα κεφάλια των επιτελών, ελλείψει άλλων ιδεών. Εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια οι Ισραηλινοί «δουλεύουν» τα μυαλά των Ελλήνων στρατιωτικών.
Το δεύτερο γεγονός ήταν ότι ο γενοκτόνος Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ ήρθε και έκατσε στην Αθήνα τέσσερις μέρες, κάτι εντελώς ασυνήθιστο. Προφανώς τα γεράκια της Τουρκίας θεώρησαν ότι ήρθε να συνεννοηθεί για πόλεμο κατά της Τουρκίας.
Και γιατί να μην το εκτιμήσουν έτσι όταν εφημερίδες που πρόσκεινται στον Νετανιάχου, όπως η Israel Yalom κάνουν λόγο για ανάγκη επείγουσας κατάρτισης σχεδίου «απελευθέρωσης της Βόρειας Κύπρου».
Αντίστοιχες τοποθετήσεις κάνουν και διάφοροι δικοί μας «αναλυτές» και «απόστρατοι» (στην καλύτερη περίπτωση διαταραγμένοι) οπαδοί του προληπτικού πολέμου.
‘Αλλωστε και ‘Ελληνες «αμυντικοί αναλυτές» εμφανίζουν περίπου την επίσκεψη του Ισραηλινού Υπουργού ως προετοιμαστική πολέμου αναλυτές (π.χ. https://slpress.gr/ethnika/ellada-israil-episkepsi-katz-erxetai-polemos-eimaste-etoimoi/)
Οπαδοί του προληπτικού πολέμου δίνουν διαλέξεις για την ανάγκη να υιοθετήσουμε, εμείς και οι Κύπριοι, μια «κουλτούρα νίκης», υποστηρίζουν ότι η έκβαση ενός πολέμου με την Τουρκία δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τους αντικειμενικούς παράγοντες όσο από την πολιτιστική ανωτερότητα της ελληνικής έναντι της τουρκικής κοινωνίας!!!
Πάντως η ανωτερότητα αυτή δεν εμφανίζεται σε κανέναν τομέα της εθνικής ζωής, ούτε μοιάζει να επηρεάζει τη συνεχιζόμενη αποσύνθεση της χώρας μας. Της Τουρκίας τους ακούμε να προφητεύουν τη διάλυση εδώ και δεκαετίες, η Ελλάδα έχει διαλυθεί στο μεταξύ και οι ίδιοι είναι τα καλύτερα συμπτώματα αυτής της διάλυσης.
Συγκρίνουν μονίμως την Ελλάδα με το Ισραήλ ξεχνώντας την κολοσσιαία υποστήριξη του Ισραήλ από το παγκόσμιο Κεφάλαιο, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αλλά και το γεγονός ότι πια, ακόμα και με αυτή τη στήριξη, δεν φαίνεται να τα πηγαίνει καθόλου καλά!!!
Κι επειδή βλέπω να ξαναγεννιέται σταδιακά η επικίνδυνη ανοησία περί τάχα μου «προληπτικού πολέμου», που μας απασχόλησε και προ ετών, πρέπει να επισημάνω ότι πρόκειται περί υπόπτων και εντελώς εξωφρενικών «θεωριών».
Καλό είναι οι «στρατηγιστές» μας, αν έχουμε δηλαδή, κάτι που δεν πολυφαίνεται, και οι στρατιωτικοί μας να καθήσουν να σκεφτούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και όλα τα υπόλοιπα ζητήματα με το δικό τους και όχι το μυαλό τρίτων δυνάμεων που μπορούν και αλλάζουν «συμμάχους» όπως οι άνθρωποι πουκάμισα.
Τι διδάσκει το παρελθόν, η λογική και η στρατηγική ανάλυση
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι φίλοι του κ. Νετανιάχου λένε τώρα στις εφημερίδες τους όπως την Israel Yalom ότι θέλουν να «απελευθερώσουν» επειγόντως την βόρειο Κύπρο από την Τουρκία. Αλλά την Τουρκία την έβαλαν εκεί ο Κίσσινγκερ και οι Ισραηλινοί συστήνοντας ενθέρμως στον Ιωαννίδη να «φάει» τον Μακάριο ).
Το ότι βέβαια διαβάζουμε τόσο χοντροκομμένα πράγματα από τους Ισραηλινούς, δείχνει, ειρήσθω εν παρόδω, πόσο μας «εκτιμούν».
Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε πράγματα γιατί αρέσουν ή δεν αρέσουν στην Τουρκία. Να κάνουμε όμως ότι κάνουμε με δικό μας σχεδιασμό και υπολογίζοντας τις συνέπειες, όχι «πάμε κι όπου βγει» όπως στα Τέμπη.
Εννοώ ότι πρέπει να καταλαβαίνουμε τι κάνουμε και τι συνέπειες έχουν αυτά που κάνουμε, να χρησιμοποιούμε ενδεχομένως τις αντιθέσεις τρίτων στην περιοχή μας, όχι όμως να χρησιμοποιούμεθα από αυτές.
Είναι φανερό ότι το Ισραήλ, από τότε που άρχισε να αναπτύσσεται η (μερική γιατί δεν είναι πλήρης και σε κρίσιμα ζητήματα οι δύο χώρες είναι σύμμαχες) αντίθεσή του με τον Ερντογάν, δηλαδή από το 2010, αποβλέπει στο να παροξύνει την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και να τη χρησιμοποιήσει ως όπλο για την άσκηση πίεσης στην ‘Αγκυρα.
Εκείνο θα έχει τα ενδεχόμενα κέρδη, εμείς θα πληρώσουμε το κόστος. Την τακτική αυτή χρησιμοποίησαν και οι Αμερικανοί βάζοντας την Ουκρανία να πολεμήσει τη Ρωσία για λογαριασμό τους (όπως στο παρελθόν οι ‘Αγγλοι μας έβαλαν να φτάσουμε στον Σαγγάριο με τα γνωστά αποτελέσματα).
Στο να παροξύνουν την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απέβλεπε και αυτό πέτυχε το σχέδιο κατασκευής του EastMed που εξ αρχής ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Εκεί απέβλεπε η φασαρία περί μιας ελληνικής ΑΟΖ που θα εκτείνεται δήθεν σε όλη την Αν. Μεσόγειο, τριμερών δήθεν συμμαχιών κλπ.
‘Όταν ως αποτέλεσμα όλων αυτών, ο Ερντογάν ανακήρυξε τη Γαλάζια Πατρίδα και υπέγραψε το τουρκολιβυκό μνημόνιο οι Ισραηλινοί «σφύριζαν κλέφτικα». Οι Υπουργοί τους διευκρίνισαν ρητώς ότι δεν επρόκειτο να βγάλουν το ναυτικό τους να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.
Επί δεκαπέντε χρόνια, ο Ερντογάν κράτησε σε νάρκωση τις τουρκικές διεκδικήσεις και δεν εκμεταλλεύτηκε τη δική μας τρομερή κρίση. Επεκτείνει θεαματικά τον κατάλογο των διεκδικήσεων και οδηγούμαστε σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών μόνο μετά τους ελληνοϊσραλινούς και κυπροϊσραηλινούς «εξυπνακισμούς», την ίδια περίοδο που εντείνεται η σε βάθος αποικιοποίηση Κύπρου και Ελλάδας από το Ισραήλ, μια αποικιοποίηση που δεν φαίνεται ουδόλως να ενοχλεί τους «νεοεθνικόφρονες πατριώτες».
‘Οποιος άλλωστε θέλει να καταλάβει πόσο αξίζουν οι Ισραηλινοί και Αμερικανοί σύμμαχοι, που τόσο λατρεύουν («παληά μου τέχνη κόσκινο») οι εκπρόσωποι της εθνικοφρόνου ΝεοΔεξιάς (παραδόξως όμως συχνά και οι εκπρόσωποι μιας συμβιβασμένης με τον ιμπεριαλισμό «Αριστεράς»), δεν έχουν παρά να δουν την ανείπωτη εξελισσόμενη τραγωδία που υφίστανται τώρα οι Κούρδοι παρά, αν όχι εξαιτίας της συμμαχίας με ΗΠΑ και Ισραήλ.
Ακόμα και τα όπλα που τους έδωσαν οι Αμερικανοί τα μπλόκαραν για να μη δουλέψουν κατά των σφαγέων του Τζολάνι. ‘Αμα έχεις τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς;
Να δω εξάλλου τι θα λένε οι σημερινοί υπεύθυνοι της ελλαδικής και κυπριακής άμυνας αν τυχόν, ο μη γένοιτο, αποδειχθεί ότι τα όπλα που αγοράζουν τώρα αφειδώς από Ισραήλ και ΗΠΑ, απλούστατα δεν δουλεύουν αν δεν θέλουν Ισραήλ και ΗΠΑ.
Η πρωτοφανής απόδοση όλης σχεδόν της ελληνικής και κυπριακής αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας στο Ισραήλ ‘Heavily armed’: Greece, Israel boost military ties amid Gaza genocide σημαίνει ότι γινόμαστε όμηροι των σχέσεών του με την Τουρκία. Αν το Ισραήλ τα βρει με την Τουρκία θα μας πουλήσει όπως τους Κούρδους. Αν οξυνθούν οι σχέσεις του θα μας σπρώξει σε σύρραξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου