Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ
Η διεθνής τάξη όπως συγκροτήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αποσυντίθεται με σταθερό και επιταχυνόμενο ρυθμό.
Οι μηχανισμοί που διασφάλιζαν σχετική ισορροπία ισχύος, προβλεψιμότητα και οικονομική διασύνδεση χάνουν τη λειτουργικότητά τους.
Το παγκόσμιο σύστημα μεταβαίνει σε φάση ωμής σύγκρουσης συμφερόντων, όπου η ισχύς επανακτά τον πρωταγωνιστικό της ρόλο και το δίκαιο υποχωρεί μπροστά στη στρατηγική ανάγκη.
Οι μεγάλες δυνάμεις κινούνται πλέον με λογική μηδενικού αθροίσματος. Η οικονομία, η ενέργεια, οι πρώτες ύλες, οι θαλάσσιοι δρόμοι και οι τεχνολογίες αιχμής εντάσσονται σε ενιαίο πεδίο αντιπαράθεσης.
Η διάκριση μεταξύ πολέμου και ειρήνης θολώνει. Κυρώσεις, δασμοί, αποκλεισμοί, κυβερνοεπιθέσεις και πληρεξούσιοι πόλεμοι λειτουργούν ως κανονικοποιημένα εργαλεία άσκησης ισχύος.
Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν συγκροτείται ως κομβικός παράγοντας αποσταθεροποίησης. Το καθεστώς της Τεχεράνης συνδέει στρατιωτικά, ιδεολογικά και επιχειρησιακά πολλαπλά μέτωπα, από τον Περσικό Κόλπο έως την Ανατολική Μεσόγειο.
Η σύγκρουση γύρω από το ιρανικό ζήτημα αποκτά διαστάσεις περιφερειακού σεισμού, με άμεση εμπλοκή του Ισραήλ, των αραβικών κρατών και των Ηνωμένες Πολιτείες. Η ένταση αυτή διαχέεται στο παγκόσμιο σύστημα μέσω της ενέργειας, των μεταφορών και της ασφάλειας.
Το Ιράν εντάσσεται στον ευρύτερο ευρασιατικό άξονα ισχύος, με τη στήριξη της Ρωσίας και της Κίνας. Ο άξονας αυτός δεν συγκροτείται ως συνεκτική συμμαχία αξιών, αλλά ως προσωρινή σύγκλιση στρατηγικών αναγκών. Η αντοχή του εξαρτάται από τη διάρκεια της πίεσης προς τη Δύση και από την ικανότητα διαχείρισης εσωτερικών αντιφάσεων που βαθαίνουν όσο η σύγκρουση γενικεύεται.
Η Κίνα επιδιώκει τη διατήρηση ανοιχτών εμπορικών ροών και την εξασφάλιση πρώτων υλών και ενεργειακών διαδρόμων. Η Ρωσία λειτουργεί με όρους γεωπολιτικού αναθεωρητισμού και στρατιωτικού ελέγχου περιοχών. Η συνύπαρξη αυτών των στρατηγικών παράγει μια εύθραυστη ισορροπία, η οποία δοκιμάζεται όσο η παγκόσμια ένταση αυξάνεται και οι πόροι περιορίζονται.
Το Ισραήλ κινείται με στρατηγικό σχεδιασμό δεκαετιών. Η ασφάλειά του στηρίζεται στη διαρκή αναδιάταξη του περιφερειακού συσχετισμού ισχύος. Οι εξελίξεις στη Γάζα, στον Λίβανο και στη Συρία αποτελούν τμήματα ενός ενιαίου πεδίου σύγκρουσης που δεν επιδέχεται σταθεροποίηση. Η περιοχή μετατρέπεται σε μόνιμο εργαστήριο πολέμου χαμηλής και μέσης έντασης.
Η Τουρκία ακολουθεί στρατηγική περιφερειακής αναβάθμισης με διαρκή επέκταση επιρροής. Η δράση της εκτείνεται στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πολιτική αυτή παράγει διαρκείς εστίες έντασης και μετατρέπει την περιοχή σε ζώνη συνεχούς αβεβαιότητας. Η σύγκρουση εγγράφεται ως δομικό στοιχείο της στρατηγικής της.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο κρίσιμων γεωγραφικών και γεωπολιτικών διασταυρώσεων. Το Αιγαίο, οι θαλάσσιοι διάδρομοι και τα Στενά συνδέονται άμεσα με τις παγκόσμιες ισορροπίες. Οι πιέσεις που ασκούνται εντάσσονται σε ευρύτερο σχέδιο αναδιαμόρφωσης ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ένταση αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά και η πιθανότητα ελεγχόμενης ανάφλεξης παραμένει σταθερά παρούσα.
Σε αυτό το περιβάλλον, οι διεθνείς συμμαχίες χάνουν τη σταθερότητά τους. Τα συμφέροντα αναδιατάσσονται με ταχύτητα και η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί υπό καθεστώς μόνιμου σοκ. Η κοινωνική αντοχή των κρατών δοκιμάζεται από πληθωρισμό, ενεργειακή ανασφάλεια και διαρκή αίσθηση απειλής.
Η μετάβαση προς γενικευμένη σύγκρουση συντελείται μέσα από αλληλουχία τοπικών πολέμων, κρίσεων και στρατηγικών ρήξεων που αλληλοτροφοδοτούνται. Το παγκόσμιο σύστημα εισέρχεται σε περίοδο όπου η ασφάλεια παύει να είναι καθολική και η σύγκρουση καθίσταται δομικό χαρακτηριστικό της εποχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου