Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Γράφει ο Γεώργιος Κων/Πολιτης
Δεν είμαστε πριν τον πόλεμο, είμαστε στο σημείο χωρίς επιστροφή.
Αν κάποιος κοιτάξει μόνο τις επίσημες δηλώσεις, θα νομίσει ότι ο κόσμος “ανησυχεί”.
Αν όμως κοιτάξει τι κάνουν τα κράτη, όχι τι λένε, θα δει κάτι άλλο. Όλοι προετοιμάζονται. Κανείς δεν το ανακοινώνει. Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι μοτίβο.
Οι μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις δεν ετοιμάζονται για “ένα μέτωπο”. Ετοιμάζονται για, παρατεταμένους, ταυτόχρονους πολέμους, με έμφαση σε πυραύλους ακριβείας, σε drones, σε logistics και εφεδρείες
Αυτά δεν είναι όπλα αποτροπής μόνο. Είναι όπλα μακράς φθοράς. Οι στρατοί αυξάνουν αποθέματα, αλλάζουν δόγματα, προσαρμόζονται σε απώλειες που παλιότερα θεωρούνταν “απαράδεκτες” Αυτό δείχνει προσδοκία διάρκειας, όχι στιγμιαίας κρίσης.
2. Περιφερειακοί πόλεμοι ως πρόβα γενίκευσης
Αυτό που ζούμε δεν είναι “πολλοί άσχετοι πόλεμοι”. Είναι, κόμβοι σύγκρουσης όπου δοκιμάζονται όπλα, αντιδράσεις, όρια.
Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Ερυθρά Θάλασσα, Καύκασος, Ασία, δεν είναι ξεχωριστές ιστορίες, είναι συνδεδεμένα εργαστήρια κλιμάκωσης. Οι μεγάλες δυνάμεις μετρούν,
μέχρι πού αντέχει ο αντίπαλος, πόσο αντέχει η κοινωνία, πότε κουράζεται η κοινή γνώμη. Αυτό γίνεται πριν τον γενικευμένο πόλεμο. Πάντα.
3. Οικονομία: η κατάρρευση δεν ανακοινώνεται- διαχειρίζεται
Οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις δεν ανακοινώνονται ποτέ όταν ξεκινούν.
Ανακοινώνονται, όταν έχουν ήδη περάσει ή όταν δεν μπορεί πια να κρυφτούν
Σήμερα βλέπουμε, υπερχρέωση κρατών, εξάρτηση από πολεμική παραγωγή
“έκτακτα” μέτρα που γίνονται μόνιμα, μεταφορά πόρων από κοινωνία στην ασφάλεια Αυτό είναι οικονομία προετοιμασίας σύγκρουσης, όχι ευημερίας.
4. Φυσικές και τεχνητές καταστροφές: όχι “σημάδια”, αλλά επιταχυντές
Οι καταστροφές, δεν προκαλούν τον πόλεμο, αλλά τον επιταχύνουν. Γιατί πιέζουν κράτη, αυξάνουν ανισότητες, δημιουργούν μετακινήσεις πληθυσμών, ρίχνουν κοινωνικές άμυνες. Και όταν οι κοινωνίες είναι εξαντλημένες, οι αποφάσεις πολέμου περνούν ευκολότερα. Αυτό είναι γνωστό στους επιτελείς. Και το υπολογίζουν.
5. Πίσω από τις πόρτες δεν λέγεται, «Πάμε σε παγκόσμιο πόλεμο». Λέγεται:
- «να είμαστε έτοιμοι αν ξεφύγει»
- «να μη βρεθούμε απροετοίμαστοι»
- «να αντέξουμε το πρώτο σοκ»
Και αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό. Γιατί σημαίνει αποδοχή ότι το σενάριο θεωρείται πιθανό.
6. Το σημείο χωρίς επιστροφή δεν θα έρθει από πρόθεση όλων.
Θα έρθει αν ένα σοβαρό πλήγμα προκαλέσει μαζικούς θανάτους, μια επίθεση “χωρίς υπογραφή” αποδοθεί πολιτικά, μια κοινωνία απαιτήσει απάντηση και κανείς δεν τολμήσει να πει “όχι” Τότε, ο φόβος γίνεται τρόμος, και ο τρόμος γίνεται αποδοχή του πολέμου
Δεν γράφω για να “μην φοβηθεί ο κόσμος”. Γράφω γιατί, όταν ο φόβος δεν εκφράζεται έγκαιρα, επιστρέφει ως τρόμος. Και ο τρόμος, δεν προειδοποιεί, δεν προετοιμάζει απλώς παρασύρει
Γεώργιος Κων/Πολιτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου