Ο ΚΡΑΤΟΣ, Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ
Τέσσα Λένα
Ένιωθα διάθεση να φιλοσοφησω σήμερα, και έτσι αυτό το άρθρο γράφτηκε από μόνο του.
Όταν ήμουν παιδί στην αποσυντιθέμενη ΕΣΣΔ, το κράτος υποσχόταν επίσημα να μας φροντίσει.
Θα μας έδινε μια σαφή ταυτότητα, έναν σκοπό, ένα νόημα ζωής – θα έπαιρνε την πίστη και την αυτοθυσία μας ως πληρωμή για την κρατική διαύγεια του ποιοι είμαστε ως ανθρώπινα όντα – και σε αντάλλαγμα, θα μας φρόντιζε, από την κούνια μέχρι τον τάφο.
Έτσι είπε.
Ζωτική δύναμη με αντάλλαγμα τη βεβαιότητα.
Κυριαρχία της ψυχής με αντάλλαγμα αλυσίδες με τη λέξη «αξιοπρέπεια» σφραγισμένη πάνω τους με μεγάλα γράμματα.
Το κράτος, το φάντασμα της μηχανής, θα μας έδινε δωρεάν εκπαίδευση, δωρεάν φάρμακα, κάποιο είδος εγγυημένης στέγης πάνω από τα κεφάλια μας – μια στέγη που στάζει ίσως, και μοιραζόμενη με αγνώστους αν χρειαζόταν, αλλά μια στέγη πάνω από τα κεφάλια μας παρ' όλα αυτά.
Θα μας έδινε μια εγγυημένη δουλειά και «κοινοτικό σεβασμό» για να ηρεμήσουμε τις εγκαταλελειμμένες ψυχές μας.
Θα μας φρόντιζε δίνοντάς μας έναν οδικό χάρτη καθώς και βασικά στοιχεία επιβίωσης.
Θα λαμβάναμε «Πιστοποιητικά Τιμής» για επιπλέον καλή δουλειά.
Θα βλέπαμε παντού αφίσες και γλυπτά αξιοπρεπών εργατών και αγροτών.
Ω, η αιώνια ένωση ενός άντρα με ένα σφυρί και μιας γυναίκας με ένα δρεπάνι, πιασμένοι χέρι χέρι που ήταν ελεύθερο από τα εργαλεία!
Όχι πολλά από την άποψη της υλικής ευημερίας, αλλά hey.
Βεβαίως.
Ένας σαφής οδικός χάρτης.
Μια σαφής περιγραφή του σκοπού της ζωής μας.
Τα υπαρξιακά ερωτήματα της ζωής απαντήθηκαν – πριν καν προλάβουν να τεθούν.
Χωρίς Θεό, χωρίς μυστήριο, χωρίς ερωτήσεις.
Ενέργεια ψυχής, που ανταλλάσσεται με ένα εγγυημένο φάντασμα ενός φανταστικού τεχνητού παραδείσου.
Υπολογισμένος έπαινος.
Ναι, μας επαίνεσαν.
Μας επαίνεσαν για τον ενθουσιασμό να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα.
Άλλες επιλογές ειλικρινά δεν υπήρχαν καν.
Η αγνότητα της αγροτικής ψυχής που μόλις πρόσφατα έγινε αστική και διατηρούσε ακόμα τις προσδοκίες να μην προδοθεί.
Η γλυκιά απλότητα των ανθρώπινων σχέσεων (δεν είναι κακό, στην πραγματικότητα).
Η σαφήνεια.
Και ναι, όλα τα καλά χρωστούσαν στο κράτος και στα «ιδανικά του κομμουνιστικού κόμματος».
Το κράτος πήρε τα εύσημα για τα γενναιόδωρα δώρα της αρχαίας γης («η απέραντη πατρίδα μας»), για τις πολλές ζώνες ώρας, για τις λεπτές σημύδες, για τη ζεστασιά της ψυχής των φίλων μας, για την ίδια την ύπαρξη αγάπης και φιλίας στη ζωή μας, για την ασφάλεια των κοινωνικών υποδομών.
Γλυκιά προβλεψιμότητα.
Εικόνες στον τοίχο κάθε τάξης στη χώρα.
Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Πούσκιν, Μπρέζνιεφ.
Ο Μαρξ και ο Ένγκελς ως θρυλικοί ιδρυτές της Ιερής Κομμουνιστικής Ιδεολογίας που πυροδότησε την ίδια μας την ύπαρξη και μας έδωσε νόημα.
Ο Λένιν ως φανταστικός φίλος και προστάτης όλων των παιδιών.
Ο Πούσκιν ως ο πιο διάσημος Ρώσος ποιητής όλων των εποχών. Η βελανιδιά με τις χρυσές αλυσίδες, η σοφή γάτα που αφηγείται ιστορίες, η αγαπημένη του νταντά Αρίνα Ροντιόνοβνα, οι ερωτικές του περιπέτειες, η όμορφη γυναίκα του, ο πρόωρος θάνατός του σε μονομαχία.
Ο Μπρέζνιεφ ως ο απόλυτος φροντιστής από τον οποίο εξαρτιόταν η ευημερία όλων των σοβιετικών πολιτών.
(Ο θάνατός του ήταν τρομακτικός.)
Το κράτος θα μας φρόντιζε.
Αλλά μετά δεν το έκανε.
Η μηχανή κατέρρευσε στον τυμπανοκρουσία των πολυεθνικών εταιρειών και των τραγουδιών της «δυτικής ελευθερίας» και στην πορεία, οι ηγέτες του γενναίου νέου μετασοβιετικού κράτους έσκισαν το παλιό φυλλάδιο μάρκετινγκ που είχε εκδώσει τους όρκους, για τους οποίους ζούσε και ανέπνεε ολόκληρη η γενιά των παππούδων μου, για τους οποίους τόσοι πολλοί είχαν θυσιάσει τη ζωή και τα νιάτα τους.
Το κράτος είχε υποσχεθεί να μας φροντίσει.
Εξαφανίστηκε απρόσεκτα.
Ίσως, δεν σκόπευε ποτέ να φροντίσει κανέναν, ίσως ήθελε απλώς ευκολόπιστους, πιστούς και υπάκουους σκλάβους.
Χμμμμμ, έχει νόημα να αντικαταστήσει κανείς την ταυτότητά του με κάποια ιδεολογία; ΚΑΜΙΑ ιδεολογία;
Δεν νομίζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου