ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ
Γράφει ο Γεώργιος Κων/πολίτης
Όσο η ένταση Ισραήλ–Ιράν κλιμακώνεται, η Κίνα παρακολουθεί. Αλλά η στάση της δεν είναι παθητική. H Κίνα δεν περιμένει την αφορμή, μπορεί να την αναζητεί στρατηγικά.
Αυτό δεν αφορά μόνο στρατιωτική επέμβαση στη Μέση Ανατολή, αφορά παγκόσμια επαναξιολόγηση ισχύος, εμπορίου και τεχνολογίας. Η Κίνα βλέπει κάθε κρίση ως πιθανό μοχλό για την αναδιάταξη στρατηγικών πλεονεκτημάτων.
Η Κίνα γνωρίζει ότι κάθε κλιμάκωση στην περιοχή ενεργοποιεί τις ΗΠΑ.
Η Αμερική διαθέτει ήδη δυνάμεις υψηλής ετοιμότητας (π.χ. USS Abraham Lincoln κοντά στην Τεχεράνη). Κάθε πλήγμα στο Ιράν θα προκαλέσει άμεση στρατιωτική και πολιτική αντίδραση των ΗΠΑ.
Η Κίνα μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή τη δυναμική για να δοκιμάσει τις αντοχές των ΗΠΑ σε παγκόσμια κλίμακα, όχι μόνο περιφερειακά. Στην ουσία, η Κίνα βλέπει τη Μέση Ανατολή ως ζωντανό πεδίο δοκιμής στρατηγικών υπολογισμών.
Η Κίνα και ο πόλεμος του διαστήματος
Με τις πρόσφατες αναφορές για το διαστημικό πολεμικό όχημα 120.000 τόνων που μπορεί να μεταφέρει 88 αεροσκάφη, η Κίνα αποκτά δυνατότητα άμεσης παρέμβασης ή επιτήρησης σε υπερ-κρίσιμες περιοχές:
Έλεγχος δορυφόρων. Μπορεί να διακόψει επικοινωνίες και παρακολούθηση των αντιπάλων.
Στρατηγική αποτροπή. Η παρουσία της στην τροχιά καθιστά κάθε υπερβολική κίνηση εναντίον συμμάχων της πιο επικίνδυνη.
Υποδομές υψηλής τεχνολογίας. Η Κίνα μπορεί να χρησιμοποιήσει την κρίση για να τεστάρει τα συστήματα υψηλής κλίμακας που θα ανατρέψουν παραδοσιακές ισορροπίες.
O πόλεμος δεν είναι πλέον περιφερειακό θέμα, γίνεται παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος, με την Κίνα να έχει στρατηγική άνεση και υπομονή.
Εάν η σύγκρουση στην περιοχή κλιμακωθεί, η Κίνα έχει τη δυνατότητα να παρέμβει άμεσα (διαστημικά, στρατιωτικά).
Στόχος: ανατροπή ισορροπιών, αύξηση γεωπολιτικού κεφαλαίου και απόκτηση στρατηγικής πλεονεκτικής θέσης έναντι ΗΠΑ και συμμάχων.
Η υπαρξιακή διάσταση για τις υπερδυνάμεις
Για τις υπερδυνάμεις όπως ΗΠΑ και Κίνα, κάθε σύγκρουση έχει υπαρξιακό χαρακτήρα.
Η κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή μπορεί να θέσει σε δοκιμασία την παγκόσμια στρατηγική ισχύ.
Η ικανότητα παρέμβασης σε κρίσιμα συστήματα (διαστημικά, επικοινωνιακά, στρατιωτικά) είναι πλέον θέμα επιβίωσης και επιρροής.
Η Κίνα βλέπει τη Μέση Ανατολή όχι ως απλή περιφερειακή κρίση, αλλά ως παράθυρο στρατηγικής ευκαιρίας.
Κάθε προβοκάτσια, πλήγμα ή αντίδραση είναι πιθανό εργαλείο για να δοκιμάσει διεθνή αντιδράσεις.
Η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος μετατρέπει τον έλεγχο της κρίσης σε παγκόσμια υπαρξιακή πρόκληση. Κάθε κίνηση στην περιοχή δεν αφορά μόνο Ιράν και Ισραήλ, αφορά την παγκόσμια ισορροπία ισχύος. Στην ουσία, η Κίνα παραμένει στρατηγικός παίκτης με υπομονή.
ΜΕΡΟΣ Β’ Υπαρξιακή Κλιμάκωση: Μέση Ανατολή, Ιράν–Ισραήλ
Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια περίοδο κρίσιμης υπαρξιακής έντασης, όπου οι παραδοσιακές έννοιες αποτροπής και διαπραγμάτευσης φαίνονται πλέον ανεπαρκείς. Η κατάσταση Ιράν–Ισραήλ δεν είναι απλώς περιφερειακή σύγκρουση, είναι δοκιμασία για τον τρόπο που οι υπερδυνάμεις και τα κράτη διαχειρίζονται τη στρατηγική υπαρξιακή ισχύ.
Η κλιμάκωση έχει γίνει αυτοματοποιημένη, οι προβοκάτσιες έχουν στρατηγικό χαρακτήρα, και η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος καθιστά κάθε σύγκρουση μη αναστρέψιμη και παγκόσμια. Η προβοκάτσια δεν είναι τυχαία. Κάθε αφορμή για πλήγμα, είτε χερσαίο είτε κυβερνο/διαστημικό, έχει σχεδιαστεί για:
- Νομιμοποίηση στρατιωτικής δράσης, χωρίς προκλητική αφορμή, κάθε επίθεση θεωρείται παράνομη.
- Εξαναγκασμό αντίδρασης, η αντίδραση του αντιπάλου καθιστά ξεκάθαρη τη θέση «επιτιθέμενου» και «αμυνόμενου».
- Αυτόματη κλιμάκωση, μια προβοκάτσια ενεργοποιεί αλυσιδωτές στρατηγικές αντιδράσεις, περιορίζοντας οποιαδήποτε διπλωματική παρέμβαση.
Σε περίπτωση Ιράν–Ισραήλ, οι πιθανές προβοκάτσιες περιλαμβάνουν χτυπήματα σε στρατηγικές εγκαταστάσεις, δολοφονίες συμβολικών προσωπικοτήτων ή cyber-επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές.
Η επόμενη αφορμή θα καθορίσει την παγκόσμια ισορροπία ισχύος.
Η λογική δείχνει ότι το χρονικό περιθώριο για έλεγχο της κατάστασης είναι ελάχιστο και κάθε καθυστέρηση αυξάνει υπερ-εκθετικά τον κίνδυνο υπαρξιακής σύγκρουσης.
Η Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον μόνο χερσαίο πεδίο μάχης. Ο πόλεμος μεταφέρεται στο διάστημα. Δορυφόροι παρακολουθούν κινήσεις και επικοινωνίες.
Η απενεργοποίηση συστημάτων GPS, επικοινωνιών ή επιτήρησης παραλύει στρατηγικές ικανότητες.
Κάθε επίθεση στο διάστημα είναι προειδοποίηση υπαρξιακής κλιμάκωσης.
Η παρουσία διαστημικών πλατφορμων από ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία καθιστά σαφές ότι η πρώτη φάση κάθε πολέμου πιθανότατα θα στοχεύσει συστήματα υποδομής, όχι παραδοσιακούς στόχους στο έδαφος.
Η δήλωση του Γέροντα στις 9/12/2023: «Τα πρώτα που θα χτυπηθούν θα είναι οι δορυφόροι» αποκτά σήμερα στρατηγική βαρύτητα.
Η Κίνα παρακολουθεί τη Μέση Ανατολή ως πιθανό μοχλό αναδιάταξης παγκόσμιας ισχύος. Μπορεί να αξιοποιήσει κάθε προβοκάτσια για διπλωματικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα. Η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος δίνει τη δυνατότητα άμεσης παρέμβασης ή παρακολούθησης κρίσιμων υποδομών.
Κάθε κίνηση των ΗΠΑ ή Ισραήλ δοκιμάζει τις παγκόσμιες αντιδράσεις, προσφέροντας στην Κίνα πλεονέκτημα χωρίς άμεση εμπλοκή.
Η Κίνα δεν περιμένει αφορμή μπορεί να την αναζητεί στρατηγικά, μετατρέποντας κάθε περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμιο υπαρξιακό παιχνίδι ισχύος.
Υπαρξιακή διάσταση των υπερδυνάμεων
Για ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία, η σύγκρουση δεν είναι απλώς γεωπολιτική. Είναι υπαρξιακή.
Η κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή δοκιμάζει την ικανότητα παγκόσμιας στρατηγικής αποτροπής. Ο έλεγχος κρίσιμων υποδομών (διαστημικών, επικοινωνιακών, στρατιωτικών) γίνεται ζήτημα επιβίωσης και επιρροής. Κάθε στρατηγικό λάθος ή ευκαιρία μπορεί να αξιοποιηθεί για παγκόσμια επαναξιολόγηση ισχύος.
Σε έναν υπαρξιακό πόλεμο, δεν υπάρχει επιστροφή από το πρώτο πλήγμα, κάθε αμυντική αντίδραση γίνεται στρατηγική υποχρέωση.
Η Μέση Ανατολή, το Ιράν και το Ισραήλ βρίσκονται πλέον στο κέντρο ενός παγκόσμιου πλέγματος υπαρξιακής στρατηγικής. Προβοκάτσιες και αφορμές δεν είναι τυχαίες, είναι εργαλεία στρατηγικής νομιμοποίησης και κλιμάκωσης.
Η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος καθιστά τον πόλεμο υπερ-τεχνολογικό και υπαρξιακό ταυτόχρονα.
Η Κίνα βλέπει κάθε αφορμή ως πιθανή στρατηγική ευκαιρία, αυξάνοντας την πολυπλοκότητα και τον παγκόσμιο κίνδυνο.
Το χρονικό περιθώριο για περιορισμένη ή ελεγχόμενη σύγκρουση είναι πρακτικά μηδενικό.
Ο επόμενος μεγάλος πόλεμος δεν θα είναι απλώς περιφερειακός, θα είναι υπαρξιακός και παγκόσμιος, με στόχο όχι μόνο κράτη, αλλά και συστήματα που καθορίζουν την ίδια την ικανότητα
Γεώργιος Κων/πολίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου