ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΙΩΠΗΛΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ
Τα γεγονότα κινούνται με ιλιγγιώδη ρυθμό και η ιστορική ρήση του Ηρακλείτου μοιάζει πια ανεπαρκής. Το ρεύμα της αλλαγής έχει μετατραπεί σε ρεύμα φθοράς και η κοινωνία παρακολουθεί αδρανής.
Η μεταβολή δεν οδηγεί σε ανανέωση· οδηγεί σε γενικευμένη αποσύνθεση. Όσα συμβαίνουν γύρω μας ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, ενώ καμία ένδειξη εκτόνωσης δεν διακρίνεται.
Η ένταση κλιμακώνεται και ειδήσεις που σε άλλη εποχή θα κυριαρχούσαν στον δημόσιο διάλογο χάνονται μέσα στον θόρυβο μιας διαρκούς κρίσης.
Μέσα σε αυτό το τοπίο περνούν σχεδόν απαρατήρητες εξελίξεις με βαρύ πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ψηφίστηκε νόμος, με διακομματική στήριξη, που καθιστά υποχρεωτική στα νέα οχήματα τη δυνατότητα απομακρυσμένης ακινητοποίησης.
Η τεχνολογία επιτρέπει σε κρατικές υπηρεσίες να διακόπτουν τη λειτουργία ενός αυτοκινήτου εξ αποστάσεως, ακόμη και για διοικητικούς λόγους. Η μετακίνηση μετατρέπεται σε παραχώρηση και η ιδιοκτησία σε όρο υπό αίρεση.
Λίγες ημέρες αργότερα, στον Καναδά, μια υπόθεση ευθανασίας ανέδειξε με ωμό τρόπο την αποτίμηση της ανθρώπινης ζωής με λογιστικά κριτήρια.
Γυναίκα με χρόνια πάθηση οδηγήθηκε σε θάνατο παρά τη θέλησή της, καθώς ο σύζυγός της κρίθηκε ανίκανος να συνεχίσει τη φροντίδα λόγω εξάντλησης και η πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη αρνήθηκε.
Η ανθρώπινη ύπαρξη αντιμετωπίστηκε ως βάρος σε ένα σύστημα που μετρά κόστος και απόδοση.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η είδηση που αφορά τη βάση της διατροφικής αλυσίδας. Σε τεράστιες περιοχές του πλανήτη τα έντομα εξαφανίζονται μαζικά. Δεν πρόκειται για μετακίνηση πληθυσμών, πρόκειται για εξαΰλωση.
Το φαινόμενο προκαλεί τρόμο σε επιστημονικούς κύκλους, ενώ η δημόσια συζήτηση παραμένει σιωπηλή. Παρά τις πολυάριθμες μελέτες που προειδοποιούν για επερχόμενη πείνα, οι αυτοανακηρυγμένοι προστάτες του περιβάλλοντος αποφεύγουν κάθε αναφορά.
Η εξαφάνιση εντόμων δεν αφορά μια ήπια μείωση. Σκαθάρια, πεταλούδες, μύγες, κουνούπια, μέλισσες χάνονται με ρυθμούς που διαλύουν ολόκληρες λειτουργικές ομάδες του οικοσυστήματος.
Η αγροτική παραγωγή πλήττεται άμεσα, καθώς η επικονίαση καταρρέει. Προϊόντα όπως ο καφές, το κακάο, τα μήλα και τα αμύγδαλα τίθενται σε κίνδυνο, σύμφωνα με επίσημα επιστημονικά δεδομένα. Η διατροφή του ανθρώπου εισέρχεται σε περίοδο βίαιων μεταβολών.
Για δεκαετίες κυριαρχούσε η πεποίθηση ότι τα έντομα διαθέτουν εξαιρετική ανθεκτικότητα. Σήμερα αποδεικνύεται το αντίθετο. Έρευνες σε προστατευόμενες περιοχές καταγράφουν απώλειες πληθυσμών έως και 75%.
Τα έντομα επικονιάζουν φυτά, ρυθμίζουν μικροβιακές ισορροπίες, ελέγχουν παράσιτα και αποτελούν κρίσιμη τροφή για άλλα είδη. Η απουσία τους προκαλεί αλυσιδωτές καταρρεύσεις.
Οι επιπτώσεις αγγίζουν και την ποιότητα των τροφίμων. Η μείωση των επικονιαστών συνεπάγεται χαμηλότερα επίπεδα βιταμίνης Α και φυλλικού οξέος στις καλλιέργειες. Η ποσότητα μειώνεται και η θρεπτική αξία υποβαθμίζεται. Τα συστήματα τροφίμων διαλύονται ποσοτικά και ποιοτικά, μετατρέποντας τη διατροφή σε ζήτημα επιβίωσης.
Το φαινόμενο είναι ορατό στην καθημερινότητα. Οι παλαιότεροι θυμούνται τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων γεμάτα έντομα κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Σήμερα το φαινόμενο σχεδόν εξαφανίστηκε. Οι επιστήμονες μιλούν για το «φαινόμενο του παρμπρίζ», μια απλή εμπειρική ένδειξη μαζικής απώλειας βιοποικιλότητας που αγνοήθηκε επί δεκαετίες.
Παράλληλα, τα έντομα αποφεύγουν τον σύγχρονο φωτισμό LED. Οι λάμπες αυτές εκπέμπουν ακτινοβολίες που δεν αναλύονται επαρκώς στη δημόσια σφαίρα, ενώ τεράστιες αστικές εκτάσεις, δρόμοι, βιομηχανικές ζώνες και διαφημιστικές εγκαταστάσεις πλημμυρίζουν από τεχνητό φως. Η φωτορύπανση παρουσιάζεται ως οικολογική πρόοδος, ενώ διαβρώνει το περιβάλλον που υποτίθεται ότι προστατεύει.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται η επίδραση των σύγχρονων συχνοτήτων, των εκτεταμένων ενεργειακών εγκαταστάσεων και των τηλεπικοινωνιακών υποδομών. Η εξαφάνιση εντόμων ακόμη και σε προστατευμένες περιοχές υποδηλώνει παράγοντες αόρατους στον μέσο άνθρωπο, με συνέπειες που αντανακλώνται άμεσα στη διατροφή και στην οικολογική ισορροπία.
Την ίδια στιγμή, η αγροτική παραγωγή δέχεται συστηματική πίεση. Οι αγρότες στοχοποιούνται, η βιωσιμότητα της καλλιέργειας υπονομεύεται και τεράστιες εκτάσεις εγκαταλείπονται. Η γεωργία βιώνει τη βαθύτερη κρίση των τελευταίων πενήντα ετών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά σε εμπορικές συμφωνίες εισαγωγής αγροτικών προϊόντων, παρακάμπτοντας κοινωνικές αντιδράσεις και κοινοβουλευτικές διαδικασίες, με ελάχιστη δημοσιότητα.
Η παγκόσμια εικόνα συμπληρώνεται από έναν οικονομικό παραλογισμό άνευ προηγουμένου. Το συνολικό χρέος αγγίζει τα 337 τρισεκατομμύρια δολάρια, επιμεριζόμενο θεωρητικά σε κάθε κάτοικο του πλανήτη.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών, ένα δέκατο του παγκόσμιου πληθυσμού κοιμάται πεινασμένο κάθε βράδυ. Το κόστος διατροφής αυξάνεται αδιάκοπα και η επισιτιστική ανασφάλεια επεκτείνεται.
Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, μεγάλα ποσοστά πληθυσμού ζουν από μισθό σε μισθό, ενώ η ψυχική επιβάρυνση διογκώνεται. Η απειλή απώλειας εργασίας λόγω αυτοματοποίησης και τεχνητής νοημοσύνης λειτουργεί ως μόνιμος μηχανισμός φόβου. Το κλείσιμο χιλιάδων μικρών καταστημάτων συγκεντρώνει την κατανάλωση σε λίγους μεγάλους παίκτες, αποδυναμώνοντας την κοινωνική συνοχή.
Σε πολλές χώρες καταγράφονται ταραχές για τα τρόφιμα, συχνά χωρίς διεθνή κάλυψη. Όπου η πείνα συναντά την ακρίβεια, η καταστολή απαντά με στρατιωτικά μέσα. Ο φόβος λειτουργεί αποτρεπτικά και η σιωπή επιβάλλεται ως κανόνας.
Η παγκόσμια εξουσία γνωρίζει ότι η αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών οδηγεί αναπόφευκτα στη βία. Η συμπίεση συνεχίζεται, το κοινωνικό ελατήριο φορτίζεται και η εκτόνωση αναβάλλεται μέσω αστυνομικής ισχύος, ψηφιακής παρακολούθησης και συλλογής δεδομένων. Κάθε άτομο καταγράφεται, ταξινομείται και προφίλεται σε πραγματικό χρόνο.
Νέα μέσα επιτήρησης εισέρχονται στην καθημερινότητα, όπως τα έξυπνα γυαλιά με ενσωματωμένες κάμερες και οθόνες, ήδη σε χρήση από αστυνομικές δυνάμεις. Η πληροφορία ρέει αμφίδρομα, αποθηκεύεται κεντρικά και αξιοποιείται χωρίς γνώση του πολίτη.
Ο αιώνας χαρακτηρίζεται από πολλούς ως αιώνας των ταραχών για τα τρόφιμα, σε έναν κόσμο όπου η πείνα συνυπάρχει με την τεχνολογική υπερσυσσώρευση.
Όταν η πρόσβαση στην τροφή γίνεται όπλο, ο έλεγχος των κοινωνιών επιταχύνεται. Η ιστορική διαπίστωση ότι όποιος ελέγχει τα τρόφιμα ελέγχει τους ανθρώπους αποκτά δραματική επικαιρότητα. Το προεπαναστατικό στάδιο διαμορφώνεται αθόρυβα, μέσα από την αποδόμηση της καθημερινής επιβίωσης.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο πόλεμος προβάλλει ως εργαλείο αναδιάταξης. Η σύγκρουση προσφέρεται ως μηχανισμός εκτόνωσης χρεών, πληθυσμών και αντιφάσεων. Η επιδίωξή του εντάσσεται σε μια λογική διαχείρισης της κατάρρευσης, με τίμημα κοινωνίες εξαντλημένες και έναν πλανήτη σε οριακή ισορροπία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου