Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Γράφει η Σοφία Αργυρού
Το ιστολόγιο Truth Revealed φιλοξενεί σήμερα για πρώτη φορά ένα βαρυσήμαντο κείμενο της Σοφίας Αργυρού, το οποίο θα βοηθήσει τους αναγνώστες να κατανοήσουν τις βασικές συνιστώσες της Νέας Εποχής, αυτού του αποκρυφιστικού κινήματος που κατάφερε, ολίγον κατ’ ολίγον, να εξαπλωθεί παγκοσμίως ενορχηστρώνοντας έναν ύπουλο πόλεμο κατά του Χριστιανισμού, μολύνοντας παράλληλα, ιδίως δε αναποδογυρίζοντας, την οπτική των λαών.
Οι αναγνώστες θα συνειδητοποιήσουν ότι το κίνημα της Νέας Εποχής είναι εκείνο που καθορίζει το περιεχόμενο της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας, μέσα στην οποία εντάσσονται όλοι εκείνοι οι επιμέρους στόχοι που θα μετατρέψουν τον πλανήτη σε μια πρωτοφανή δυστοπική φυλακή.
Τα αρχιτεκτονικά αποτυπώματα αυτής της φυλακής είναι, μεταξύ άλλων, ένας παγκόσμιος προσωπικός αριθμός, μια παγκόσμια αρχή τροφίμων, ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (παγκόσμιο νόμισμα), αλλά και ο περιορισμός των γεννήσεων και ο γενετικός έλεγχος των μαζανθρώπων.
Καθοριστικής σημασίας για την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Δικτατορίας και, αντιστοίχως, της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που επιθυμεί διακαώς το νεοεποχίτικο σύστημα, αποτελεί το εξής τέχνασμα: οι Νεοεποχίτες βαπτίζουν «δικαίωμα» κάθε δήθεν προοδευτική ιδέα που, στην πραγματικότητα, επιφέρει την αποδόμηση των ταυτοτικών στοιχείων των κρατών-εθνών, οι λαοί των οποίων μετατρέπονται σε κοινωνίες χυλούς ευρισκόμενες στο χείλος της πολιτισμικής καταστροφής τους.
Τέτοιες ιδέες είναι, κυρίως, ο κατακερματισμός των φύλων (Gender Fragmentation), ο γάμος των ομοφυλοφίλων, η μεγάλη αντικατάσταση των πληθυσμών (Grand Remplacement) μέσω της λαθρομετανάστευσης, η νομιμοποίηση της άμβλωσης, που ήδη από τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα μετονομάστηκε εξωραϊστικά σε «τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης» κ.λπ.
Το κίνημα της Νέας Εποχής διαπνέεται από το ίδιο όραμα που είχε το Γ΄ Ράιχ, δηλ. την δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Μετά την αποτυχία του χιτλερικού καθεστώτος να υλοποιήσει αυτό το απάνθρωπο όραμα, οι αποκρυφιστές Νεοεποχίτες επανήλθαν δριμύτεροι, χρησιμοποιώντας ως αιχμή του δόρατος την επιστήμη και την τεχνολογία.
Η πρόοδος και η ελευθερία, που προπαγανδίζονται νυχθημερόν από τους σατανοκίνητους υλοποιητές της Νέας Εποχής, θα μας οδηγήσουν σε κάτι πολύ πιο οδυνηρό από το Γ΄ Ράιχ: σε μια ψηφιακή σκλαβιά του Δ΄ Ράιχ, όπου οι κρατούμενοι θα φορούν αόρατες αλυσίδες.
Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι, χάρη στον Ντόναλντ Τραμπ, η παγκοσμιοποίηση μπήκε σε φέρετρο, ενώ η υπερεθνική ελίτ έκανε απλώς έναν τακτικό ελιγμό στου Νταβός το θέρετρο, ώστε να επιτευχθεί μια προσωρινή αποσυμπίεση των λαών από την φορτική προώθηση της μέχρι πρότινος παρά φύσιν ατζέντας. Κανείς μας δεν επιτρέπεται να μείνει γκαβός λόγω του τελευταίου Νταβός.
Ο Τραμπ είναι ο έτερος πόλος της παγκοσμιοποίησης, μέσω του οποίου επιδιώκεται να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των λαών στα σχέδια των ισχυρών.
Αποτελεί θεμελιώδη μέθοδο των παγκοσμιοποιητών να στηρίζονται στην λογική του «διαίρει και βασίλευε», ενώ αμφότερα τα προσχηματικώς αντίπαλα στρατόπεδα ελέγχονται από τον αόρατο μαριονετίστα, το DNA του οποίου είναι αναμφισβήτητα δαιμονικό-νεοεποχίτικο.
1. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Η ιστορία του κινήματος της Νέας Εποχής ξεκινά το 1875 από την Έλενα Π. Μπλαβάτσκι (Helena Blavatsky) με την ίδρυση της θεοσοφικής εταιρίας. Η βάση της θεωρίας του θεοσοφισμού είναι ότι όλες οι ανά τον κόσμο θρησκείες έχουν κοινές αλήθειες, επομένως μπορούν να ενωθούν σε ένα ενιαίο δόγμα, ώστε να οδηγήσουν από κοινού τον άνθρωπο στην αλήθεια.
Στο έργο της με τίτλο «Μυστική Δοξασία» η Μπλαβάτσκι δημιουργεί μια νέα θρησκεία συνδυάζοντας τις ανατολίτικες θρησκείες, τα αρχαιά μυστικιστικά δόγματα, τον δυτικό αποκρυφισμό και την επιστήμη του 19ου αιώνα.
«Όμως στην πραγματικότητα η θεοσοφία είναι μια μυστηριακή θρησκεία στενά συνδεδεμένη με τον Μασονισμό, που είναι θεματοφύλακας αρχαίων ειδωλολατρικών μυστήριων.
Η κοσμοθεωρία της και η ηθική της είναι ινδουιστική και εν μέρει βουδιστική, έχει χαρακτήρα πανθεϊστικό και αποδέχεται τον θρησκευτικό συγκρητισμό αναμειγνύοντάς τον με μυθολογία, μάγια, γνωστικισμό και πνευματισμό»1.
Eν έτει 2026, οι Αθηναίοι θα βρουν παλαιά βιβλία της Μπλαβάτσυ καθώς και άλλων αποκρυφιστών σε διάφορα παλαιοπωλεία της πρωτεύουσας!
Η δράση του κινήματος τα πρώτα εκατό χρονιά ήταν μυστική, αν και τα πλοκάμια του συνδέονται με πολλά σύγχρονα κινήματα, όπως αυτό του ναζισμού.
Το σχέδιο της Νέας Εποχής αρχίζει να παίρνει την τελική του μορφή από την τρίτη κατά σειρά αρχηγό της θεοσοφικής εταιρίας, την Άλις Μπέιλη (Alice Bailey).
Η Μπέιλη είναι αυτή που μετά τη Μπλαβάτσκι δούλεψε περισσότερό από τον καθένα για την οικοδόμηση των θεμέλιων του κινήματος της Νέας Εποχής. Το έργο της ήταν τεράστιο.
Μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της, επίσης αποκρυφιστή, Φόστερ Μπέιλη, οργάνωσε το μυστικιστικό σχολείο Αrcane School, την ομάδα των υπηρετών του κόσμου, την παγκόσμια φιλία, και το 1992 τον εκδοτικό οίκο Lucifers Trust, ο οπoίος ένα χρόνο αργότερα μετονομάστηκε σε Lucis Trust2.
Μέσα στα βιβλία της Μπέιλη, ειδικά στο έργο της «Πνευματική Ιεραρχία», παρουσιάζει την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ιεραρχίας διδασκάλων, που καθοδηγούν την πολιτική, τα κράτη, τις θρησκείες και τις παγκόσμιες εξελίξεις. Αυτοί οι επονομαζόμενοι «διδάσκαλοι» αναμένεται να εμφανιστούν σύντομα στο ευρύ κοινό σε παγκόσμια κλίμακα.
Έτσι, το 1975, χρονιά-σταθμός για το κίνημα, οι οπαδοί του πήραν άδεια από την αποθανούσα Μπέιλη να βγουν προς τα έξω. Η Μπέιλι είχε θέση ένα διάστημα 26 χρόνων από το θάνατό της για την αποκάλυψη του σχεδίου στης μάζες, διότι θεωρούσε πως μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα οι κοινωνικές συνθήκες είχαν ωριμάσει, ώστε οι άνθρωποι να είναι πιο δεκτικοί στις ιδέες της Νέας Εποχής.
Ωστόσο, οι Νεοεποχίτες δεν είχαν σκοπό να αφήσουν τα πράγματα στην τύχη τους. Η γενιά της αμφισβήτησης του 1960 υπήρξε κυρίως δάκτυλος του κινήματος, καθώς και το σοβαρότερο βαρόμετρο στο κατά πόσο οι ιδέες του έχουν αρχίσει να βρίσκουν απήχηση στο ευρύ κοινό.
Το κίνημα για της ισότητα τον φύλων, οι χίπις, οι διαμαρτυρίες για τις φυλετικές διακρίσεις, η ίδρυση της εκκλησίας του σατανά το 1966 από τον Άντον Λαβέι (Anton Lavey) στην Καλιφόρνια, έδρα του συγχρόνου αποκρυφισμού, με πρόσχημα τη θρησκευτική ελευθερία, η αύξηση της χρήσης ψυχεδελικών ουσιών, όπως το LSD κ.λπ., έδωσαν στο κίνημα την απαραίτητη έγκριση να προχωρήσει στην αποκάλυψη του σχεδίου λίγα χρόνια αργότερα. Είναι πλέον γεγονός ότι οι κοινωνικές συνθήκες έχουν ωριμάσει αρκετά για να δεχτεί ο κόσμος τον παγκόσμιο διδάσκαλο και το νέο ευαγγέλιο.
Οι υδροχοϊστές και οι οπαδοί του προσπαθούν να υποβιβάσουν τη θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και να τον παρουσιάσουν ως έναν απλό διδάσκαλο όπως είναι π.χ. ο Βούδας, που ήρθε στη γη όπως όλοι οι άλλοι διδάσκαλοί της μυστικής δοξασίας, απλώς για να μεταφέρει στα πλήθη ένα μέρος του σχεδίου της θέωσης.
Ο τελικός μεγάλος διδάσκαλος, ο Χριστός της Νέας Εποχής, στο πρόσωπο του οποίου θα ενσαρκωθούν όλοι οι αναμενομένοι σωτήρες της ανθρωπότητας, δεν έχει έρθει ακόμα.
Στο βιβλίο της Κόνστανς Κάμπι (Constance Cumbey) «Η συνωμοσία του υδροχόου» διαβάζουμε ότι:
«Στη κορυφή αυτής της πνευματικής ιεραρχίας βρίσκεται ο Παγκόσμιος Δάσκαλος, ο κύριος Maitreya, γνωστός από τους Χριστιανούς σαν ο Χριστός. Και έτσι όπως οι Χριστιανοί προσδοκούν την Δευτέρα Παρουσία, οι Εβραίοι αναμένουν τον ΜΕΣΣΙΑ, οι Βουδιστές τον ΠΕΜΠΤΟ ΒΟΥΔΑ, οι Μουσουλμάνοι τον ΜAM ΜΑΧΝΤΙ και οι Ινδοί τον ΚΡΙΣΝΑ. Ολα αυτά είναι ονόματα ενός ατόμου. Η παρουσία του στον κόσμο εγγυάται ότι δεν πρόκειται να υπάρξει Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος»3.
Από το παραπάνω απόσπασμα συμπεραίνει εύλογα ο αναγνώστης ποιος ωφελείται από την αίρεση της πανθρησκείας και του οικουμενισμού και ποιοι είναι οι στόχοι της.
Η εσκεμμένη αλλοίωση των ορθοδόξων δογμάτων με προσθήκη πολλών αλλότριων στοιχείων, όπως είναι ο πνευματισμός, ο διαλογισμός, το κάρμα, η μετενσάρκωση, η αστρολογία, η επικοινωνία με εξωγήινους κ.λπ., τις οποίες ασπάζονται πληθώρα θρησκευτικών ηγετών, εξυπηρετεί ξεκάθαρα το κίνημα της Νέας Εποχής και τον αναμενόμενο Μεσσία του.
Πριν περάσουμε στην παρουσίαση των στόχων του κινήματος, είναι χρήσιμο να γίνει αναφορά σε κάποια βασικά ιστορικά στοιχεία. Η Νέα Εποχή, αλλιώς γνωστή και ως «εποχή του υδροχόου», αντλεί το όνομά της από το ενδέκατο ζώδιο του ζωδιακού κύκλου, δηλ. τον υδροχόο.
Κάθε 2.000 χρονιά η εαρινή ισημερία μετατοπίζεται από το ένα ζώδιο στο άλλο. Επί 2.000 χρόνια ήταν στους ιχθύες, ενώ από τις αρχές του 20ού αι. πέρασε στον υδροχόο.
Αυτό το αστρολογικό γεγονός για τους θιασώτες της Νέας Εποχής, που ασπάζονται τις θεωρίες του αποκρυφισμού, θεωρείται ως μια ιδανική συνθήκη για την ήττα των δυνάμεων του ιχθύος, οι οποίες έχουν ταυτιστεί με τη διάσωση και τη διδασκαλία του Χριστιανισμού, και, πρωτίστως, για την δημιουργία μιας νέας θρησκείας που θα επιβληθεί σε παγκόσμια εμβέλεια ως η μόνη αλήθεια.
2. ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΚΙΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
Οι βασικοί στόχοι του κινήματος είναι συνοπτικά οι εξής:
Μια παγκόσμια πιστωτική κάρτα
Μια παγκόσμια αρχή τροφίμων
Ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα
Ο βίαιος περιορισμός των γεννήσεων
Ο γενετικός έλεγχος, δηλαδή η επέμβαση στα γονίδια του ανθρώπου, για τη δημιουργία ανθρώπων κατά παραγγελία, οι αμβλώσεις και η τεχνητή γονιμοποίηση
Η μύηση των μαζών στο λεγόμενο πλανητικό σύστημα
Η κυριαρχία της άριας φυλής
Και τέλος η λεγόμενη πράξη καθάρσεως4.
Διαβάζοντας τους παραπάνω στόχους, ο αναγνώστης αφενός θα πρέπει να προβληματιστεί για τις διαστάσεις και τη δυναμική που είχε λάβει το κίνημα της Νέας Εποχής σε παγκόσμιο επίπεδο, αφετέρου πόσο κοντά είχε φτάσει στην υλοποίηση των στόχων αυτών στις αρχές του 21ου αιώνα.
Αν ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο εφαρμογής της νεοεποχίτικης ατζέντας στις μέρες μας, θα αντιληφθούμε ότι οι θέσεις των Νεοεποχιτών παρουσιάζονται στο κοινωνικό σύνολο ως δικαιώματα υπέρ της ελευθέριας του ανθρώπου και υπέρ της ισότητας.
Πρωταρχική επιδίωξη του κινήματος είναι η αποδόμηση των παραδοσιακών αξιών του Χριστιανισμού, οι οποίες κυριαρχούσαν μέχρι πρότινος στον δυτικό κόσμο. Ο Χριστιανισμός θα πρέπει να φαίνεται σαν κάτι αναχρονιστικό και παρωχημένο, αρχικά στη συνείδηση του δυτικού-Χριστιανού ανθρώπου και στη συνέχεια στον υπόλοιπο παραδοσιακό κόσμο που δεν θέλει να απεμπολήσει τις κοινωνικές, θρησκευτικές και ηθικές του αξίες.
Τούτο επιχειρείται να επιτευχθεί μέσα από το κίνημα του ανεξέλεγκτου δικαιωματισμού, που εργάζεται ως μοχλός κοινωνικής πίεσης για την αποδοχή των θέσεων της Νέας Εποχής και την νομική κατοχύρωσή τους στα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς.
Αυτές οι θέσεις που ονομάζονται «ανθρώπινα δικαιώματα», τις οποίες πολύ συνάνθρωποί μας, αδαείς και ανίδεοι, χειροκροτούν και ασπάζονται ως (δήθεν) μέτρα προόδου και κοινωνικής απελευθέρωσης του ατόμου, δεν είναι τίποτα άλλο πάρα συμπόρευση με το σχέδιο αφανισμού του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας, το οποίο προέρχεται από τα φυτώρια της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Μέσω αυτών των νόμων (δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, κατάργηση των δύο φύλων, νομιμοποίηση των αμβλώσεων, αθρόα μετανάστευση, γάμοι ομοφυλοφίλων κ.λπ.), τα έθνη βαθμιαία χάνουν την ταυτότητά τους και οι άνθρωποι, έχοντας μετατραπεί σε άβουλες μάζες, γίνονται εύκολος στόχος στην υλοποίηση της παγκόσμιας ελίτ. Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στα σύγχρονα δυτικά κράτη για να προβεί στις εξής τέσσερεις διαπιστώσεις:
Πρώτον, όλο το νομοθετικό σύστημα δουλεύει υπέρ του νεοεποχίτικου κινήματος.
Δεύτερον, ειδικά μετά την εποχή της λεγόμενης «πανδημίας του κορωνοϊού», δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία ότι ο έλεγχος των γεννήσεων, η αύξηση των θανάτων και οι πρακτικές ευγονικής έχουν ως στόχο τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού και την αλλαγή του γονιδιώματος των ανθρώπων μέσω της επιστήμης και της σύγχρονης τεχνολογίας, οι οποίες λειτουργούν ως εργαλεία της αόρατης Παγκόσμιας Κυβέρνησης.
Τρίτον, μέσα από την προσπάθεια καταστροφής της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, με το πρόσχημα της κλιματικής αλλαγής και διάφορων καινοφανών προκλήσεων, επιδιώκεται ο έλεγχος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας. Διότι η διατροφική αυτάρκεια των λαών αποτελεί προϋπόθεση της αυτονομίας και ελευθερίας των επιμέρους κρατών. Από την στιγμή, όμως, που η διατροφή μας θα υπαχθεί στον έλεγχο της παγκόσμιας αρχής τροφίμων, αυτομάτως θα μετατραπούμε σε σκλάβους.
Τέταρτον, έρχεται το παγκόσμιο οικουμενικό σύστημα συναλλαγών και η παγκόσμια κάρτα του πολίτη.
Στο 6ο κεφάλαιο του βιβλίου της, η Κάμπι αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι Νεοεποχίτες σκοπεύουν να δώσουν σε κάθε άνθρωπο κάθε γωνιάς του πλανήτη έναν αριθμό, με τον οποίο θα πραγματοποιείται οποιαδήποτε εμπορική συναλλαγή. Ο αριθμός αυτός θα είναι ο παγκόσμιος (προσωπικός) αριθμός της πιστωτικής κάρτας του πολίτη.
Σε άλλο σημείο, η συγγραφέας τονίζει ότι η Μπέιλη, αναφερομένη στο νέο οικονομικό σύστημα που θα εφαρμόσει η ιεραρχία της ελίτ όταν αναλάβει την εξουσία, θα ελέγχει το παγκόσμιο κεφάλαιο των συναλλαγών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, αλλά θα ρυθμίζονται με βάση του κανόνες του συστήματος, ενώ τα αγαθά θα υπόκεινται στον έλεγχο μιας διεθνούς ομάδας, η οποία θα καθορίζει τον τρόπο διανομής τους5.
Στο σημείο αυτό αξίζει να τονιστεί ότι το βιβλίο της Κάμπι εκδόθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Οπότε ερχόμενοι στο σήμερα, που η ανάπτυξη της τεχνολογίας είναι ραγδαία και τα κράτη προσπαθούν να ψηφιοποιήσουν τα πάντα, είναι ηλίου φαεινότερο ποιους σκοπούς προσπαθεί το σύστημα να εκπληρώσει.
Η χρήση ενός ενιαίου νομίσματος και η παγκόσμια ψηφιακή κάρτα (όπως ονομαζόταν τότε, ενώ σήμερα αποκαλείται «ψηφιακή ταυτότητα») θεωρούνται από τους τελευταίους και σημαντικότερους στόχους των Νεοεποχιτών, ώστε ο Μεσσίας τους να είναι σε θέση να ξεχωρίζει τους ανθρώπους.
Τέλος, πρέπει να εξηγήσουμε τη σημασία των δύο τελευταίων στόχων, που είναι η επικράτηση της άριας φυλής και η «πράξη καθάρσεως».
Η επικράτηση της άριας φυλής ταυτίζεται με τη θεωρία του ναζισμού και τις φρικαλεότητες που έκανε για να επιτύχει τους στόχους του. Ο Χίτλερ, καθώς και όλα τα μεγάλα στελέχη του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, ήταν μυημένα στον πνευματισμό και τη θεοσοφία, ενώ ασπάζονταν τις θεωρίες και τις πρακτικές του μυστικισμού στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας.
Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο του Φόστερ Μπέιλη (Foster Bailey) «Το τρέχον σχέδιο του Θεού» (Running God’s Plan), το οποίο είχε εκδοθεί το 1972:
Eπιδίωξη του κινήματος είναι «ένα άλλο αποδεκτό ιεραρχικό σχέδιο», δηλ. «η ένωση των κρατών της Ευρώπης σε μια συνεργαζόμενη ειρηνική κοινότητα. Το σχέδιο δεν εννοεί μια νέα ευρωπαϊκή κυβέρνηση, ούτε μια κοινή γλώσσα, αλλά μια σωστή σχέση των εθνών προς όφελος όλων των ανθρώπων που κατοικούν στις χώρες αυτές.
Το σχέδιο αυτό είναι διαφορετικό από εκείνο για την Αφρική και τη Ρωσία. Λήφθηκε πρωτοβουλία για το σχέδιο πριν από πολλά χρονιά και προχώρησε με το όνομα Πανευρώπη. Η προώθηση του σχεδίου αυτού [επιχειρήθηκε] με πολλούς τρόπους. Η ιδέα του σχεδίου δεν εξιδανικεύτηκε ικανοποιητικά από τους ανθρώπους, οι οποίοι […] επέμεναν εγωιστικά στις πρακτικές αξίες. […]
Αυτό ήταν πολύ δύσκολο πρόβλημα για τον Ευρωπαίο Διδάσκαλο. Για την επίτευξη του σχεδίου άρχισε μια προσπάθεια για την ένωση των ανθρώπων που κατοικούσαν στη κοιλάδα του Ρήνου ποταμού. Ήταν μια προσπάθεια που έγινε από ένα οπαδό του κινήματος αλλά δεν λειτούργησε. Τώρα επιχειρείται μια άλλη προσπάθεια με το όνομα ευρωπαϊκή κοινή αγορά των έξι εθνών»6.
Από το παραπάνω χωρίο συμπεραίνουμε ότι η φιλοσοφία του κινήματος της Νέας Εποχής είναι η ίδια με αυτή του Γ΄ Ράιχ, παρακλάδι του οποίου ήταν και αυτό. Η προσπάθεια του Χίτλερ για ένωση της Ευρώπης απέτυχε, ωστόσο οι Νεοεποχίτες δεν έμειναν άπραγοι.
Πατώντας πάνω στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εκμεταλλεύτηκαν την τραυματισμένη ψυχολογία των ανθρώπων για να συνεχίσουν το σχέδιό τους. Μεγάλες ενώσεις κρατών, όπως η ΕΕ, διεθνείς οργανισμοί, λέσχες, φόρουμ και διεθνή ιδρύματα αποτελούν προπύργια της συνωμοσίας του υδροχόου για την δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από το Δ΄ Ράιχ.
Μολονότι μέσω του Γ΄ Ράιχ έγινε προσπάθεια να σχηματισθεί διά της βίας η Παγκόσμια Κυβέρνηση στις αρχές του 1940, εν τέλει απέτυχε. Εν συνεχεία, όμως, χωρίς να παραιτηθεί το κίνημα από το σχέδιό του, διείσδυσε εντός των κρατών μέσα από τον δούρειο ίππο της προόδου και της τεχνολογικής εξέλιξης.
Σε αυτό το σημείο έρχεται και ο τελευταίος στόχος του νεοεποχίτικου κινήματος, η λεγομένη πράξη καθάρσεως.
«Με τον όρο “πράξη καθάρσεως”, οι υδροχοϊστές, αν και κόπτονται για παγκόσμια ειρήνη, αγάπη και ενότητα, όχι όμως με το χριστιανικό τους νόημα, εννοούν την εξόντωση όλων εκείνων που διαφωνούν με τους σκοπούς του κινήματος.
Το ξίφος της τομής περιμένει όλους εκείνους που θα αρνηθούν να δεχθούν τον υδροχοϊκό Μεσσία, τον Μαιτρέγια-Χριστό. Όσοι δεν συνεργαστούν μαζί του και με την παγκόσμια νέα θρησκεία πρέπει να καταστραφούν. Θρησκευτική ελευθερία δεν θα υπάρχει»7.
Από το παραπάνω απόσπασμα εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι η υποτιθέμενη ελευθερία που τόσο διαφημίζεται στη Nέα Eποχή μόνο ελευθερία δεν είναι. Μόλις το κίνημα επιτύχει όλους τους στόχους του, με αποκορύφωμα το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την ψηφιακή σκλαβιά, θα μετατραπεί σε κάτι πολύ χειρότερο από το Γ΄ Ράιχ.
3. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Από τις προηγηθείσες αναπτύξεις ο αναγνώστης οφείλει να συνειδητoποιήσει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια πλανητική συνομωσία.
Η απαξιωτική κατασπίλωση όσων αντιστέκονται, επειδή έχουν καταλάβει προς τα πού οδεύομε, με την ρετσινιά του «συνωμοσιολόγου» ή κάθε άλλου παρεμφερούς όρου, είναι, αν μη τι άλλο, τραγελαφική. Μετά δε και την εποχή του κορωνοϊού, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το πόσο πολύ έχει πλησιάσει το νεοεποχίτικο κίνημα στην επίτευξη των στόχων του. Μάλιστα, έχει πλησιάσει τόσο κοντά, ώστε να δρα πλέον απροκάλυπτα.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι να βρούμε τα αίτια πίσω από την εδραίωση της Nέας Tάξης Πραγμάτων στη σύγχρονη εποχή. Το κίνημα που για πάνω από έναν αιώνα δούλευε αθόρυβα κατάφερε να εδραιωθεί στην καρδιά της σημερινής κοινωνίας, διότι άλωσε τους ανθρώπους εκ των έσω.
Από τη στιγμή που οι περισσότεροι έχουν απεμπολήσει προ πολλού εθνικές αξίες, ήθη, έθιμα και παραδόσεις, προπάντων δε τη θρησκευτική τους συνείδηση, κατέστησαν ευάλωτοι σε παντός είδους νεοεποχίτικα μικρόβια, με αποτέλεσμα η μόλυνσή τους να είναι νομοτελειακή.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την πατρίδα μας. Όποιος τολμά και μιλά ανοικτά για Χριστό και Ελλάδα, αρνούμενος να συμπορευθεί με ό,τι ξενόφερτο του προωθεί η προπαγάνδα της Νέας Εποχής στοχοποιείται.
Και εδώ θα έρθω σε ένα παράδειγμα των τελευταίων ημερών, την περίπτωση της ταινίας του Καποδίστρια. Σίγουρα δεν αμφισβητείται η σημασία της προβολής του έργου και της ζωής του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, όσοι όμως παρακολούθησαν την ταινία και μετά άκουσαν όλοι αυτή την νεοεποχίτικη αρλουμπολογια του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, σε τι συμπέρασμα κατέληξαν; Γνωρίζουν ποιος ήταν πραγματικά ο Καποδίστριας, σε τι πίστευε και ποιο ήταν το όραμά του;
Ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος. Πιστός στις παραδόσεις του ελληνισμού, οραματιζόταν την ελευθέρια του έθνους και την ανασύσταση της αυτοκρατορίας του που χάθηκε το 1453 με την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Ποτέ δεν θα ήθελε να συνδεθεί το όνομά του με έννοιες όπως η μετενσάρκωση, η ύπνωση, το ρείκι και τα συναφή8.
Οι περισσότεροι ελλείψει διάκρισης, όταν άκουσαν την αντίθετη άποψη από αυτή που επιτάσσει η θρησκευτικός συγκρητισμός την Νέας Εποχής, αντέδρασαν υπερβολικά, βαφτίζοντάς την παρωχημένη και δογματική, ενώ δέχτηκαν άκριτα την νεοεποχίτικη.
Το ίδιο ισχύει και για το θέμα που ανέκυψε πρόσφατα περί νομιμότητας ή μη των αμβλώσεων. Η πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ αυτών μιλώντας για ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας που υποτίθεται ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της, ακόμη κι αν μέσα σε αυτό βρίσκεται ένα κυοφορούμενο έμβρυο, ένας υπό εξέλιξη άνθρωπος.
Ύστερα από όλα αυτά ας μην αναρωτιόμαστε γιατί οι συνωμότες του υδροχόου έχουν φτάσει τόσο κοντά στους στόχους τους. Από τη στιγμή που η πλειοψηφία έχει ενστερνιστεί τις πεποιθήσεις, τις αξίες και τον τρόπο σκέψης της νεοεποχίτικης ατζέντας ως «δικαιώματα», σε βαθμό που δεν μπορούμε πλέον να διακρίνουμε αν αυτό που πιστεύει ο καθένας είναι δική του γνώμη ή αυτή που του έχουν υποβάλει στο μυαλό μέσα από την προπαγάνδα, πώς περιμένουμε να ξεφύγουν από τα δίκτυα της συνομωσίας της;
4. ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Ως απάντηση στο ερώτημα τι δέον γενέσθαι στο μέλλον μπροστά σε αυτή τη σύγχρονη λαίλαπα της Νέας Εποχής, που απειλεί το έθνος μας, την πίστη μας και την ατομική μας ελευθερία, θα κλείσω το παρόν κείμενο με την τελευταία φράση από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη.
Τα λόγια αυτού του μεγάλου αγωνιστή είναι κατ’ εμέ η λύση στο πρόβλημα:
«Δὸς μας, φώτισον, Θεέ, νά σὲ ἐννοοῦμεν, στερέωσέ μας να πιστεύωμεν ὅτι οἱ εὐλογίες σου πέφτουν εἰς τὰ δίκαια ἔθνη, τὰ ἀνόσια ἀποστρέφεσαι. Καὶ ἂν ἀργεῖς, δέν λησμονεῖς. Ἄναψε φανὸν γνώσεως εἰς τὰ στήθη μας, ὅτι ζωὴ χωρὶς τίμια καὶ γενναῖα ἔργα δέν εἶναι ζωή, δέν ἔχει οὔτε ὄνομα οὔτε ἀξία, ἀλλὰ μαρασμός, θάνατος, ἔγκλημα. Ἐνδυμένοι τές ἀκτῖνες τῆς σοφίας σου, ἐσὺ θὰ εἶσαι ὁ πατέρας μας καὶ ἡμεῖς τὰ τέκνα σου»9.
[8] Δ. Κόκκινου κ.ά., Απομνημονεύματα Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, εκδ. Μέρμηγκας, 2009, σελ. 368.
Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής Κυπριανού, Το σύνδρομο της Νέες Εποχής και η ελπίδα της Ορθοδοξίας μας, Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλή, Αττική 1990, σελ. 22.
Constance Cumbey, Η Συνομωσία του Υδροχόου, Το κίνημα της νέας εποχής και η επερχόμενη εποχή της βαρβαρότητας, εκδ. Μπίμπης, σελ. 54-55.
Cumbey, ό.π., σελ. 14.
Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής Κυπριανού, ό.π., σελ. 31.
Cumbey, ό.π., σελ. 75, 77.
Kατά παραπομπή Cumbey, ό.π., σελ. 107.
Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής Κυπριανού, ό.π., σελ. 32.
Βλ. και:
·
5 Ιαν
Ενημερώνει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
·
10 Ιαν
Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
·
12 Ιαν
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
Δ. Κόκκινου κ.ά., Απομνημονεύματα Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, εκδ. Μέρμηγκας, 2009, σελ. 368.
ΠΗΓΗ
Οι ταλαίπωροι οι ορατοί επίγειοι δαίμονες (οι άνθρωποι-δαίμονες), όσοι θα παραμείνουν αμετανόητοι πάνω στη γη, δεν μπορούν να φανταστούν ΤΙ τους περιμένει και πάνω στη γη και στην αιώνια μεταθανάτια ζωή.
ΑπάντησηΔιαγραφή