Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΕΛΕΙ «ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ»
Γράφει ο Kit Knightly
Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει ήδη ένα από τα πιο ελεγχόμενα ψηφιακά περιβάλλοντα στον κόσμο.
Έχουμε απαγορεύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά, απαιτώντας από όλους να σαρώσουν την ταυτότητά τους ή να επαληθεύσουν με άλλο τρόπο την ηλικία τους για να χρησιμοποιήσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Εκκρεμούν προτάσεις και νομοθεσία για την εφαρμογή της «ανίχνευσης γυμνού σε επίπεδο συσκευής», την εισαγωγή «απαγόρευσης κυκλοφορίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» για τους εφήβους και ήδη ηγούμαστε στον κόσμο στις συλλήψεις που σχετίζονται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όμως, σύμφωνα με τη Γραμματέα Πολιτισμού και Τεχνολογίας Lisa Nandy, απέχουμε πολύ από το να τελειώσουμε.
Την περασμένη εβδομάδα, στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος, η Nandy έδωσε μια ομιλία χαιρετίζοντας την «πρώτη στον κόσμο» απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο (δεν είναι στην πραγματικότητα η πρώτη, εκτός από κάποια πολύ συγκεκριμένη μέτρηση, αλλά τέλος πάντων). Είπε στο συνέδριο [η έμφαση προστέθηκε]:
Ο παγκόσμιος ιστός – που δημιουργήθηκε από τον Tim Berners Lee, για να μοιραστεί τη γνώση, όχι την εκμετάλλευση – έχει φέρει επανάσταση στον τρόπο που ζούμε.
Μια εξαιρετική δημοκρατική δύναμη, μια πηγή σύνδεσης, δημιουργικότητας και παρηγοριάς που έχει εξαπολύσει ακατανόητο μίσος, θυμό και πόλωση – αναρωτηθείτε αυτό, ενώ αναμφισβήτητα μας έχει διαμορφώσει και καθορίσει, έχουμε κάνει κάτι αρκετά για να το διαμορφώσουμε και να το καθορίσουμε;
Όπως το τυπογραφείο, ο ηλεκτρισμός και η τηλεόραση, έχει ανατρέψει την κοινωνία. Αλλά αυτό που είναι σχεδόν μοναδικό αυτή τη στιγμή είναι το πόσο απών ήταν το κράτος – για λογαριασμό του λαού του – για τόσο καιρό. Έχουμε αναθέσει μια επανάσταση σχεδόν εξ ολοκλήρου στην ιδιωτική σφαίρα για να διαμορφώσουμε και να αστυνομεύσουμε.
Είναι μια σχεδόν βίαιη αδιαφορία. Στις γυναίκες των οποίων η ιδιωτικότητα και η αξιοπρέπεια τους έχει αφαιρεθεί. Στα παιδιά που θηρεύονται, τα παιδικά τους χρόνια κλέβονται. Στους ανθρώπους – πόσοι από εσάς σε αυτήν την αίθουσα, ιδιαίτερα οι γυναίκες – που κυνηγήθηκαν από τη δημόσια ζωή. Όπου ο θυμός αποτιμάται και το κέρδος τίθεται πάνω από τις ζωές των ανθρώπων.
Έτσι, συνέδριο, καλούμε χρόνο σε αυτή την αδιαφορία. Φτάνει πια.
Δεν θα κοιτάξουμε αλλού ούτε θα μείνουμε στην άκρη όσον αφορά την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Και θα είμαστε οι πρώτοι. Ο πρώτος στον κόσμο που εισήγαγε νομοθεσία που καθιστά αδύνατο για τα παιδιά να τραβούν, να μοιράζονται ή να βλέπουν γυμνές εικόνες. Ο πρώτος στον κόσμο που εισήγαγε μια ολοκληρωμένη απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τα παιδιά.
… Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Γιατί όταν πρόκειται για γυναίκες και κορίτσια. Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαπραγμάτευτα.
Αλλά φίλοι δεν θα έπρεπε να ντρεπόμαστε, που δεκαετίες βίαιης αδιαφορίας έχουν φτάσει σε αυτό, πρέπει να απομακρύνουμε εντελώς τα παιδιά μας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επειδή δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε από το κακό;
Έτσι, το μήνυμά μας προς τον απίστευτο τεχνολογικό τομέα, που καθημερινά ηγείται της εκπληκτικής καινοτομίας, είναι ότι αυτό είναι το συλλογικό μας κάλεσμα στα όπλα.
Ας πρωτοπορήσει αυτή η χώρα στην τεχνολογία ως αδιαμφισβήτητη δύναμη για το καλό. Επειδή οι διαδικτυακοί μας χώροι ζουν στην παλάμη των χεριών μας και στα καλώδια που τρέχουν κάτω από τα πόδια μας. Είναι ένας πολιτικός χώρος όπως κάθε δημαρχείο ή κεντρικός δρόμος. Ας επιμείνουμε λοιπόν ότι δεν είναι απλώς ασφαλείς, αλλά ακμάζουν, χωρίς αποκλεισμούς και ενδυναμώνουν.
Όπου οι άνθρωποι μπορούν να εμπιστευτούν αυτό που βλέπουν και να βρουν κοινό έδαφος και σύνδεση.
Πριν από την ομιλία της, η Nandy είχε πει στον Guardian:
«Δεν πρέπει να δεχτούμε ότι αυτό είναι το τέλος [...] Αυτή είναι μια στάση σε αυτό που πρέπει να είναι ένα πολύ ενεργό παρεμβατικό κράτος, που αστυνομεύει και ρυθμίζει τον διαδικτυακό χώρο, ώστε οι άνθρωποι να είναι ασφαλείς».
Για να παραφράσω έναν πολιτικό μάλλον πιο χαρισματικό από τη Nandy, φαίνεται ότι αυτό δεν είναι το τέλος της ψηφιακής λογοκρισίας, δεν είναι καν η αρχή του τέλους της ψηφιακής λογοκρισίας, ούτε καν το τέλος της αρχής... μάλλον μπορεί να είναι η αρχή της αρχής.
Τι σημαίνει λοιπόν αυτό, σε πραγματικούς όρους;
Λοιπόν, ψηφιακή ταυτότητα προφανώς.
Μία από τις πρώτες ενέργειες του Άντι Μπέρναμ ως πρωθυπουργού ήταν να «καταργήσει» το σύστημα ψηφιακής ταυτότητας BritCard. Αλλά αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό μια χειρονομία.
Ποτέ δεν έφυγε πραγματικά, και θα επιστρέψει... πολύ σύντομα, αν οι τίτλοι που σιγοβράζουν όπως «Η Βρετανία δεν μπορεί να βάλει στο ράφι τις ψηφιακές ταυτότητες για πάντα» είναι κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Μάλλον στο άμεσο μέλλον θα συμβεί κάτι που θα «αναγκάσει» τον παλιό καλό Άντι να «ξαναδεί το θέμα της ψηφιακής ταυτότητας».
Και, φυσικά...
Χωρίς παγκόσμια διαλειτουργικότητα, οι ψηφιακές ταυτότητες δεν μπορούν να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους
Και, μόλις η ψηφιακή ταυτότητα καταργηθεί επίσημα και είναι «παγκοσμίως διαλειτουργική», η απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά θα εξαπλωθεί σε επαληθευμένη ταυτότητα για ψηφιακές αγορές ή για χρήση τεχνητής νοημοσύνης ή για την πρόληψη της διάδοσης «παραπληροφόρησης ή ακόμα και της ίδιας της πρόσβασης στο Διαδίκτυο.
Ό,τι θέλουν.
Αν όλα όσα έχουν ήδη κάνει είναι μόνο ένα «στάσιμο», φανταστείτε πόσο σφιχτό κράτημα θέλουν πραγματικά.
«Ένα πολύ ενεργό παρεμβατικό κράτος, που αστυνομεύει και ρυθμίζει τον διαδικτυακό χώρο, ώστε οι άνθρωποι να είναι ασφαλείς».
Ανατριχιαστικά πράγματα. Ίσως το πιο ανατριχιαστικό από όλα είναι το γεγονός ότι οι χειριστές της πιστεύουν ότι αυτή είναι η θετική στροφή που θα πουλήσει την ιδέα στους προλετάριους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου