ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΜΕΡΟΣ 1ο
Του Ιέιν Ντέιβις
Πρόσφατα μίλησα στο συνέδριο της Πραγματικής Αριστεράς. Ευχαριστώ την Έμιλι Γκαρσία και την υπόλοιπη ομάδα της Πραγματικής Αριστεράς για τη διοργάνωση του συνεδρίου και για το θερμό καλωσόρισμα που μου απηύθυναν. Γνώρισα μια υπέροχη παρέα ανθρώπων.
Ο Jacob Nordangård, ερευνητής, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και μουσικός που θαυμάζω πολύ, δίνει μια καλή περιγραφή τόσο του γεγονότος όσο και της απογοήτευσής του που συναντά το τρέχον εύρος της Τεχνοκρατίαςπου ήδη υπάρχει στο Ηνωμένο Βασίλειο — μια δυστοπία τύπου Gilliames — κατά την άφιξή του από τη Σουηδία.
Αν και οι περισσότεροι που παρακολούθησαν το συνέδριο της Πραγματικής Αριστεράς ανήκαν γενικά στην παραδοσιακή πολιτική αριστερά — όχι στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ή woke αριστερά — εκφράστηκε μια ποικιλία απόψεων που βρήκα αναζωογονητική.
Κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές ζωντανές συζητήσεις, ένας από τους συμμετέχοντες ρώτησε πού εντάσσεται κάποιος που αποδέχεται την υπόθεση της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής στο «Κίνημα της Αλήθειας». Δεν συμμετείχα με κάποια άποψη γιατί δεν μπορούσα να εκφράσω κάποια. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν περισσότερες ερωτήσεις.
Στην πιο αποτελεσματική τους μορφή, ένα κοινωνικό κίνημα είναι μια υποομάδα βασισμένη στη βάση μέσα σε έναν πληθυσμό. Τα μέλη δεσμεύονται συλλογικά σε μια διαρκή κοινωνική και/ή πολιτική εκστρατεία.
Ο πρωταρχικός στόχος του κινήματος μπορεί να είναι η αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού status quo, είτε ολικά είτε μερικώς, ή η αντίσταση στις αλλαγές που προτείνουν οι φύλακες του status quo — το Κατεστημένο.
Το 1955, ο Χένρι Φάρλι Χόουζ περιέγραψε το Κατεστημένο ως «ολόκληρο το πλέγμα των επίσημων και κοινωνικών σχέσεων μέσα στο οποίο ασκείται η εξουσία.» Δεν αναφερόταν απλώς στην εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία.
Εννοούσε μια «μήτρα» κοινωνικοπολιτικής εξουσίας που συγκρατείται από τις «κοινωνικές σχέσεις» μεταξύ των ηγετών της κυβέρνησης και των θεσμών της, της δικαιοσύνης, του στρατού, της εκκλησίας, της ακαδημαϊκής κοινότητας, των μεγάλων επιχειρήσεων, των μέσων ενημέρωσης και της αριστοκρατίας κ.ά.
Το Κατεστημένο μπορεί να ασκήσει την εξουσία και την επιρροή του σε ολόκληρο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα και την οικονομία ακριβώς επειδή συνεργάζεται για να προωθήσει τους κοινούς του στόχους ενώ ταυτόχρονα «δεν εξαρτάται από καμία επίσημη σχέση, αλλά από λεπτές κοινωνικές σχέσεις.»
Ουσιαστικά, το Κατεστημένο είναι ένα ρευστό, αποκεντρωμένο και κατακερματισμένο δίκτυο χωρίς ενιαίο κέντρο ελέγχου. Κοιτάζοντας πώς λειτουργεί διεθνώς, έχω εκφράσει αυτή την άποψη για το Κατεστημένο ως μια παγκόσμια δημόσια-ιδιωτική συνεργασία.
Οι εθνικοί πληθυσμοί, που χειραγωγούνται εκεί όπου ζουν από τα προγράμματα κοινωνικής μηχανικής του Κατεστημένου, τείνουν να αντιτίθενται στις ατομικές ενέργειες που αναλαμβάνουν διάφοροι κλάδοι του Κατεστημένου παρά στο ίδιο το Κατεστημένο.
Με λίγη ή καθόλου αντίληψη του Κατεστημένου ως ενιαίου και διακριτού δικτύου, η αντίθεση προς το Κατεστημένο είναι αναπόφευκτα κατακερματισμένη και αποσπασματική. Κατά συνέπεια, το Κατεστημένο λειτουργεί ένα συνεκτικό σύστημα κοινωνικοπολιτικής εξουσίας που σε μεγάλο βαθμό διαφεύγει της κριτικής και σε μεγάλο βαθμό μένει αμφισβητούμενο.
Καθώς εξετάζουμε το Κίνημα της Αλήθειας και τους στόχους του, υποτίθεται ότι όλοι αναγνωρίζουμε πως το Κατεστημένο υπάρχει, στην πραγματικότητα. Αν δεν το κάνουμε, προσωπικά, δεν βλέπω κανένα πιθανό σκοπό για ένα Κίνημα Αλήθειας.
Όπως και στο Κατεστημένο, η συμμετοχή ενός επιτυχημένου κινήματος είναι ανεπίσημη, αλλά κάθε μέλος υποστηρίζει τους στόχους του κινήματος. Θεωρούμενο ως παράδειγμα «κινήματος», τα επιτεύγματα του Κατεστημένου είναι ασύγκριτα. Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να μάθουμε από τις μεθόδους του Κατεστημένου.
Η ικανότητα του Κατεστημένου να ενεργεί σταθερά προς το δικό του συμφέρον επί αιώνες είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Αν θέλουμε ένα επιτυχημένο Κίνημα Αλήθειας, δεν χρειάζεται να εφεύρουμε ξανά τον τροχό, αλλά πρέπει να δεσμευτούμε σε έναν γενεαλογικό αγώνα κατά του κατεστημένου.
Και πάλι, όπως και το Κατεστημένο, ένα ισχυρό κοινωνικοπολιτικό κίνημα είναι μια συμμαχία μεταξύ πολλών ατόμων και οργανώσεων. Όλοι δεν συμφωνούν συνεχώς απόλυτα, αλλά όλοι στηρίζουν αταλάντευτα και εργάζονται προς τους στόχους του κινήματος.
Εξέχουσες προσωπικότητες μπορεί να εμπνέουν το κίνημα ή να το εκπροσωπούν κατά καιρούς. Επιπλέον, διάφορες ευθυγραμμισμένες ομάδες και οργανώσεις μπορεί να διοικούν, να συντονίζουν ή ακόμα και να ηγούνται του κινήματος. Η βασική δύναμη ενός επιτυχημένου κινήματος, ωστόσο, είναι η ικανότητα των μελών του να διατηρούν την αποφασιστικότητά τους και να δρουν συνεργατικά για να επιτύχουν τους βασικούς στόχους της εκστρατείας του κινήματος.
Η ανάλυση υποδηλώνει ότι οι επιτυχημένες κινήσεις έχουν βασικά χαρακτηριστικά:Είναι πραγματικά από τη βάση και εστιάζουν στην «ιδιοκτησία» και τη συμμετοχή των μελών, παρά στην «ελίτ ηγεσία».
Το επιτυχημένο κίνημα διατηρεί μια αποκεντρωμένη οργανωτική δομή. Το κίνημα διαχειρίζεται τις εσωτερικές διαφωνίες με εποικοδομητικό τρόπο προς όφελος του συνόλου του κινήματος και υποστηρίζει και ενθαρρύνει όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη να γίνουν εκπρόσωποι ή ηγέτες του κινήματος.
Ένα επιτυχημένο κίνημα έχει «ένα σαφές, μακροπρόθεσμο όραμα» και εκμεταλλεύεται τις «σταδιακές νίκες» για να χτίσει ορμή και έτσι να μεγιστοποιήσει την ευρύτερη εμπλοκή.
Ένα επιτυχημένο κίνημα προσφέρει μια συναρπαστική αφήγηση που μετατοπίζει τη δημόσια γνώμη και καλλιεργεί αυξανόμενη υποστήριξη για το μακροπρόθεσμο όραμα του κινήματος.
Για να πετύχει, ένα κίνημα συνδυάζει μια ποικιλία τακτικών — άμεση δράση, χρήση μέσων ενημέρωσης, διαμαρτυρία, ψηφιακή προσέγγιση, υπεράσπιση μελών, λόμπι κ.ά.
Τα ερωτήματα, λοιπόν, για το Κίνημα της Αλήθειας (TM) είναι:Ποια είναι η φύση της διαρκούς κοινωνικής και πολιτικής εκστρατείας στην οποία συμμετέχει; Ποιος είναι ο πρωταρχικός στόχος του TM, το «μακροπρόθεσμο όραμά» του;
Ποια είναι τα μέλη του TM και ποιες ομάδες και οργανώσεις είναι ευπρόσδεκτες; Ποια συμπεριφορά ή κανόνες ζητούνται από τα μέλη της;
Ποια είναι η οργανωτική δομή του TM και πώς υποστηρίζει και ενθαρρύνει τα μέλη του να ενεργούν ως εκπρόσωποι ή να τα βοηθούν να αναπτύξουν ηγετικές δεξιότητες; Τι ευκαιρίες προσφέρει το κίνημα στα μέλη;
Πώς επιλύει ο TM εσωτερικές διαφορές;
Πώς χρηματοδοτείται το κίνημα; Ποια μέτρα προστασίας έχει για να προστατευτεί από οικονομική επιρροή ή άλλες μορφές καταναγκασμού;
Ποιο είναι το σαφές μακροπρόθεσμο όραμα του TM και ποιες σταδιακές νίκες μπορεί να χρησιμοποιήσει για να χτίσει ορμή για αυτό το όραμα;
Ποια πειστική αφήγηση προσφέρει το TM για να αλλάξει τη δημόσια γνώμη και να συγκεντρώσει ευρύτερη υποστήριξη για το μακροπρόθεσμο όραμά του;
Ποιες στρατηγικές και τακτικές προτιμά το TM για να μεγιστοποιήσει την αποτελεσματικότητα της εκστρατείας του και πώς συνδυάζονται για να επιτύχει το μακροπρόθεσμο όραμά του;
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ενός επιτυχημένου κινήματος, και υπό το φως των ερωτημάτων που θα μπορούσαμε να θέσουμε για το λεγόμενο Κίνημα της Αλήθειας, μπορεί κανείς να εντοπίσει κάποιο τέτοιο κίνημα; Ξέρω ότι δεν μπορώ.
Δεν υπάρχει Κίνημα Αλήθειας.
Όσοι επισημαίνουν τη δική τους συνεισφορά και διαφωνούν για το πότε ξεκίνησε η TM, ποιοι είναι μέσα, ποιοι έξω, πιθανοί διεισδυτές κ.λπ., παραβλέπουν τον πιο κρίσιμο παράγοντα: δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι υπάρχει οποιαδήποτε λειτουργική TM. Τέτοιες συζητήσεις αποσπούν την προσοχή από τη συνειδητοποίηση ότι αν θέλουμε να πετύχει ένα Κίνημα Αλήθειας, πρέπει πρώτα να το δημιουργήσουμε.
Τα κινήματα συχνά δημιουργούνται από το Κατεστημένο. Παρομοίως, τα γνήσια κινήματα βάσης συχνά διαφθείρονται από το Κατεστημένο. Σε κάθε περίπτωση, τέτοια κινήματα τελικά υπηρετούν το Κατεστημένο.
Παραδείγματα αυτών που δημιούργησε το Κατεστημένο περιλαμβάνουν την Extinction Rebellion, η οποία δημιουργήθηκε για να προωθήσει τον κλιματικό συναγερμό και έτσι να προωθήσει τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Διάφορα επαναστατικά κινήματα χρώματος, όπως η Πορτοκαλί Επανάσταση στην Ουκρανία, έχουν οργανωθεί από το Κατεστημένο. Η Πορτοκαλί Επανάσταση, ο προάγγελος του πραξικοπήματος της Maiden, έθεσε, ή μάλλον εδραίωσε, τα θεμέλια για τον επακόλουθο πόλεμο.
Κινήματα όπως το κίνημα Occupy, που επιδίωξε να ανατρέψει την κοινωνική και οικονομική αδικία, είναι γνήσια και κερδίζουν πραγματική λαϊκή υποστήριξη. Αυτά τα αυθεντικά κινήματα συχνά διεισδύονται και υιοθετούνται από το Κατεστημένο. Το Occupy, για παράδειγμα, αποτελούσε απτή απειλή για το status quo του Κατεστημένου. Κατά συνέπεια, προφανώς υπονομεύτηκε από ομάδες που υποστηρίζονταν από το Κατεστημένο.
Από την οπτική του Κατεστημένου, το αντίγραφο του κινήματος αντιπροσωπεύει το καλύτερο είδος κινήματος. Χωρίς οργανωτική δομή, χωρίς αναγνωρίσιμους στόχους εκστρατείας, χωρίς διακριτές στρατηγικές, χωρίς καμία πειστική αφήγηση και χωρίς μακροπρόθεσμο όραμα, το μυθικό κίνημα είναι ιδανικό για σκοπούς του Κατεστημένου.
Ο προπαγανδιστής του Κατεστημένου μπορεί να προσποιηθεί ότι υπάρχει και στη συνέχεια να δημιουργήσει ψεύτικους«ηθοποιούς» του κινήματος για να επιτεθεί στους ανθρώπους που χαρακτηρίζει μέλη του άσκοπου ψευδο-κινήματος.
Τα καλά θεμελιωμένα παράπονα του λαού και κάθε αντίθεση κατά του Κατεστημένου μπορούν να συγκεντρωθούν και να περιθωριοποιηθούν μέσα στο φάντασμα, γεμάτο με φανταστικούς φαντάσματα και κατασκευασμένες απειλές για την κοινωνία.
Το Κατεστημένο θέλει οι αντίπαλοί του να πιστεύουν στο ψεύτικο TM ακριβώς επειδή δεν οδηγεί πουθενά όσους αντιτίθενται στις ατζέντες του Κατεστημένου. Αυτό είναι ένα παλιό κόλπο του Κατεστημένου.
Τα πολιτικά κόμματα διοικούνται από το Κατεστημένο και προσφέρονται στο κοινό για τον ίδιο λόγο. Οι άνθρωποι φαντάζονται ότι έχουν μια διαδρομή για να επηρεάσουν τη λήψη αποφάσεων. Κάποιοι αφιερώνουν πολύ χρόνο και ενέργεια σε διαμάχες για τον έλεγχο του αντίστοιχου δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.
Η άσκοπη διαίρεση ανάμεσα στους ανθρώπους που είναι πιο πιθανό να αμφισβητήσουν τη διακυβέρνησή της επιτρέπει στο Κατεστημένο, με μια μικρή αλλαγή εδώ και μια ώθηση εκεί, να κυβερνά ανενόχλητο. Όσο αρκετοί άνθρωποι φαντάζονται ότι το «δημοκρατικό» σύστημα του Κατεστημένου τους δίνει φωνή, το Κατεστημένο είναι ελεύθερο να ενεργεί όπως επιθυμεί.
Η απογοήτευση όλων όσων αυτοπροσδιορίζονται ως μέλη ενός TM που δεν υπάρχει είναι ένας ακόμη στόχος του Establishment. Μερικοί από τους κορυφαίους υποστηρικτές του Κινήματος της Ψεύτικης Αλήθειας είναι αδύναμοι του κατεστημένου, αλλά οι περισσότεροι είναι απλώς άνθρωποι που είναι μόνιμα απογοητευμένοι.
Αντί να σχηματίσουν ένα πραγματικό κίνημα με σαφείς στόχους, η προσπάθειά τους καταναλώνεται χωρίς σκοπό. Αυτό αναπόφευκτα τους αφήνει ανίσχυρους και χωρίς κατεύθυνση. Οποιαδήποτε απειλή θα μπορούσαν να αποτελέσουν για το Κατεστημένο εξαφανίζεται μόλις αναπόφευκτα χάσουν το ενδιαφέρον τους και τα παρατήσουν.
Καθώς το ψεύτικο TM ωφελεί το Κατεστημένο, κανείς που πραγματικά αντιτίθεται στο Κατεστημένο δεν πρέπει ποτέ να ταυτιστεί μαζί του. Όσοι συνεχίζουν να μιλούν για τον αγώνα τους στο ομοίωμα του TM είτε εν γνώσει τους είτε άθελά τους υπηρετούν το Κατεστημένο.
Το να κηρύττουμε τις αντιληπτές αποτυχίες ή τις υποτιθέμενες επιτυχίες ενός φανταστικού κινήματος είναι, δυστυχώς, ακριβώς αυτό που κάνουν κάποιοι από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη δημιουργία ενός πραγματικού κινήματος.
Καθώς δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οποιαδήποτε αντισυστημική αλήθεια, οποιασδήποτε μορφής, να αναφερθεί ποτέ με ακρίβεια από τα ίδια τα «κυρίαρχα» μέσα ενημέρωσης του Κατεστημένου, έχει ανατεθεί στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης να εκτελέσουν αυτό το έργο.
Τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης πρέπει να αναφέρουν τα στοιχεία και να προσφέρουν την ανάλυση που οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να βρουν μόνοι τους την αλήθεια. Πολύ λίγοι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι μέσων ενημέρωσης φαίνεται να ενδιαφέρονται για αυτή τη σημαντική αποστολή.
Κατά τον ορισμό, οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι των μέσων δεν είναι «υπόλογοι σε κυβερνήσεις, εταιρείες και άλλες εξωτερικές επιρροές», δεν «περιορίζονται από αυτούς που έχουν εξουσία» και δεν βρίσκονται «υπό καμία πίεση να αλλάξουν τις αναφορές τους» — θα πρέπει να είναι ελεύθεροι από την επιρροή των συντακτών.
Αν αποδεχτούμε την έννοια του Κατεστημένου του Χένρι Φάρλι Χόουζ, σε αντίθεση με τους ομολόγους τους στο κυρίαρχο ρεύμα, οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι των μέσων ενημέρωσης αμφισβητούν και ανακρίνουν το Κατεστημένο.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι αντι-κατεστημένοι, αλλά η εξυπηρέτηση του Κατεστημένου ή των ατζεντών του δεν είναι λειτουργία των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης. Ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να είναι. Αυτός είναι ο ρόλος των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.
Ο διάλογος είναι υγιής και η ομοιόμορφη συμφωνία στα ανεξάρτητα μέσα δεν είναι απαραίτητη αν ο στόχος είναι η αναφορά αποδείξεων και η έκφραση απόψεων που αμφισβητούν το κατεστημένο του Κατεστημένου. Υπάρχει, ωστόσο, ένας επαγγελματικός και εποικοδομητικός τρόπος διεξαγωγής της συζήτησης και μια αντιεπαγγελματική, καταστροφική προσέγγιση. Συχνά φαίνεται ότι τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης είναι ανίκανα για το πρώτο.
Οι αναγνώστες και το κοινό πιθανότατα θα μαγευτούν από αντιπαραθετικές συζητήσεις που καλύπτουν διαφορετικές ερμηνείες των αποδείξεων, διαφορετική ανάλυση των γεγονότων, λογικές αντίθετες απόψεις και επιχειρήματα που επιδιώκουν διαλεκτική κατανόηση, ακόμη και επίλυση. Για να γίνουν τέτοιες συζητήσεις, οι ανεξάρτητοι ερευνητές, δημοσιογράφοι, συγγραφείς και αναλυτές που είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν θα πρέπει να παραδεχτούν ότι ίσως δεν γνωρίζουν τα πάντα που μπορεί να είναι λάθος. Αυτό φαίνεται να ξεπερνά το πεδίο πολλών.
Δυστυχώς, ένα σημαντικό κομμάτι των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης έχει εξελιχθεί σε έναν αξιολύπητο, εγωκεντρικό διαγωνισμό κατουρήματος. Πέρα από τη διάδοση του ψεύδους ότι υπάρχει Κίνημα Αλήθειας, ένα σημαντικό ποσοστό των λεγόμενων ανεξάρτητων δημοσιογράφων φαίνεται να είναι απασχολημένο με το να ανυψώνουν τον εαυτό τους, τις αγαπημένες τους αναλυτικές μεθόδους, τις αγαπημένες τους θεωρίες και τα προσωπικά τους χόμπι πάνω από εκείνους άλλων ανεξάρτητων δημοσιογράφων.
Οι λίγοι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι που προσπαθούν να εμπλακούν σε συζήτηση και να προσφέρουν εποικοδομητικές κριτικές, η μειονότητα που αμφισβητεί τις κοινές αντιλήψεις για την «αλήθεια» και αμφισβητεί τα στοιχεία, συχνά αντιμετωπίζονται με αμυντικές δολοφονίες χαρακτήρα. Κάθε κριτική λαμβάνεται ως προσωπική επίθεση, ακόμα και όταν δεν υπονοείται, οι ερωτήσεις είναι φανταστικές κατηγορίες, τα τέλεια διατυπωμένα αντεπιχειρήματα αναδιατυπώνονται ως κακόβουλες απορρίψεις, και τα τυχαία σχόλια προφανώς δικαιολογούν παρατεταμένη δυσφήμιση του ανεξάρτητου δημοσιογράφου που τα έκανε, ενώ οι ερωτήσεις που βασίζονται σε αποδείξεις απλώς αγνοούνται.
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να υπηρετούν τα ανεξάρτητα μέσα σίγουρα βρίσκουν αυτές τις εσωτερικές διαμάχες και το ασταμάτητο κοίταγμα με τα παπούτσια απογοητευτικά και αντιεπαγγελματικά—και βαρετά, θα έλεγα. Αν κάθε προσπάθεια για διάλογο στα ανεξάρτητα μέσα διαλύεται σε έναν αγώνα ανταπόδοσης, γιατί να ενδιαφέρεται κανείς; Ξέρω ότι εγώ δεν είμαι.
Πολλοί από τους πιο δύστροπους και αντιπαραθετικούς ανεξάρτητους δημοσιογράφους — που φαίνεται να ειδικεύονται στο να επιτίθενται στο πρόσωπο αντί για τις ιδέες του — θα είναι φυτά του Κατεστημένου που σκόπιμα σπέρνουν διχόνοια. Υποψιάζομαι, ωστόσο, ότι οι περισσότεροι είναι απλώς εύθραυστοι καυχησιάρηδες ή εκείνοι για τους οποίους το τελικό όφελος είναι να διατηρούν τις χορηγικές τους συμφωνίες, να προστατεύουν τα έσοδα από διαφημίσεις ή να αποσπούν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα από τη μικρή τους κλίκα πιστών ακολούθων.
Δυστυχώς, εν αναμονή της αντίδρασης που θα λάβουν τα σχόλιά μου από ορισμένες πλευρές, πιθανότατα απαιτείται μια προληπτική προσωπική μετάβαση. Μπορείτε να ΕΔΩ αν θέλετε να στηρίξετε τη δουλειά μου με τα χρήματά σας.
Όλοι πρέπει να βγάζουν τα προς το ζην και πολλοί ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι μέσων που βασίζονται στο μοντέλο του συνδρομητή και σε ό,τι κερδίζουν από την ελεύθερη εργασία, όπως εγώ, δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν χωρίς την οικονομική υποστήριξη των αναγνωστών. Επομένως, φυσικά με νοιάζει να παράγω άρθρα που ελπίζω να ενθαρρύνουν όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες να με στηρίξουν, αν και λιγότερο από το 0,2% μπορεί να το κάνει. Θέλω να συνεχίσω και καταλαβαίνω τις πιέσεις. Αλλά αρνούμαι επίσης να συμβιβάσω τη στάση μου κατά του κατεστημένου για να το κάνω. Αν βυθιστώ, ας γίνει. Θα πρέπει να κάνω κάτι άλλο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ήρωας κανενός. Η οικογένειά μου έρχεται πρώτη, τέλος. Ο λόγος που κάνω αυτή τη δουλειά είναι επειδή έχω βαρεθεί μέχρι θανάτου εμένα και τους δικούς μου—και όλους τους άλλους—να εκτρέφουμε αγελάδες μετρητών, που κινδυνεύουν να εξοντωθούν ανά πάσα στιγμή, σε μια παράνομα κατασχεμένη περιουσία που διοικείται από μια ομάδα παρασιτικών ληστών βαρόνων για το δικό τους αποκλειστικό όφελος. Αυτή δεν είναι η μοίρα μου, δεν θα την αποδεχτώ, και αν το Κατεστημένο συλλογικά πιστεύει ότι οι αγαπημένοι μου είναι εξίσου αναλώσιμοι, δεν πρόκειται να το δεχτώ. Οπότε γαμώ το Κατεστημένο!
Τέλος πάντων, προχωράμε.
Κάποιοι που ακολουθούν την ποικιλία των ανεξάρτητων δημοσιογράφων των μέσων ενημέρωσης λατρεύουν έναν καλό αγώνα και ανυπομονούν να εμπλακούν σε μια επίθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα καλά για διασκέδαση, είμαι σίγουρος, αλλά χειρότερα κι από άχρηστα αν θέλουμε πραγματικά ένα Κίνημα Αλήθειας που να πετυχαίνει κάτι. Το Κατεστημένο δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευχαριστημένο με αυτή τη συμπεριφορά. Γι' αυτό χρησιμοποιεί τους διαδικτυακούς της πράκτορες, τους πράκτορες στρατιωτικής προπαγάνδας και τα AI bots για να την ενθαρρύνουν και να την οργανώνουν.
Δεν κάνω αυτές τις παρατηρήσεις ως επιχείρημα κατά της κριτικής στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Σίγουρα έχω προσφέρει τη δική μου. Αντίθετα, πιστεύω ότι όλοι πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να κριτικάρουμε τα πάντα και τις ισχυρισμούς, τις αναλύσεις ή τις ιδέες οποιουδήποτε. Δυστυχώς, αν και αυτό θα μπορούσε να είναι πηγή δύναμης για τα ανεξάρτητα μέσα, προς το παρόν φαίνεται πως μπορεί να είναι η καταστροφή τους.
Πάρα πολλοί ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι μέσων ενημέρωσης είναι ανίκανοι να διεξάγουν ευγενικό διάλογο επαγγελματικά χωρίς να καταφεύγουν σε προσωπικές επιθέσεις. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η ευρεία αποτυχία μειώνει σημαντικά το δυναμικό των ανεξάρτητων μέσων να είναι αποτελεσματική φωνή για οποιονδήποτε πιθανό TM.
Υποθέτοντας ότι ένα Κίνημα Αλήθειας είναι κάτι που θέλουμε, μπορώ να φανταστώ ένα μεγάλο εμπόδιο που τα μελλοντικά μέλη του TM θα πρέπει να ξεπεράσουν πριν μπορέσουν να σχηματίσουν ένα πραγματικό κίνημα. Όπως ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας—ένας πόλεμος ενάντια σε κάποια ασαφή έννοια—ένα Κίνημα Αλήθειας διατρέχει τον κίνδυνο να αγωνίζεται για μια αλήθεια που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιληφθεί. Καθώς είναι απίθανο οι άνθρωποι να πειστούν από μια αλήθεια που δεν μπορούν να διακρίνουν καθαρά, ποια είναι η επαληθεύσιμη, αντικειμενική αλήθεια πάνω στην οποία θα βασίσει το μελλοντικό κίνημα τις εκστρατείες του;
Ακόμα και το να καθορίσουμε τη φύση της «αλήθειας» μας οδηγεί αμέσως σε αρκετά βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πιστεύω πως η αλήθεια είναι απόλυτη και αντικειμενικά γνωστή. Δεν μπορώ να πω ότι ξέρω με βεβαιότητα ποια είναι η αλήθεια, μόνο ότι πιστεύω πως κάποια πράγματα είναι αληθινά και κάποια όχι.
Δεν είμαι αφελής απλώς για χάρη της συζήτησης. Ένα αποτελεσματικό Κίνημα Αλήθειας πρέπει να αγωνίζεται για μια ενιαία «αλήθεια» που όλα τα μέλη του να υποστηρίζουν ισότιμα. Πιο σημαντικό, πρέπει να είναι μια αποκαλυπτική αλήθεια που, μόλις γίνει κατανοητή, πείθει τους άλλους να ταυτιστούν και ελπίζουμε να ενταχθούν ή να δράσουν υπέρ του «κινήματος».
Επομένως, για να πετύχει ένας TM, η μία αλήθεια στην οποία επιμένει πρέπει να είναι τόσο αποδείξιμη όσο και ουσιαστική. Η «αλήθεια» του TM δεν μπορεί να βασίζεται σε ατελείωτες συζητήσεις για το τι είναι αληθινό και τι όχι. Η αλήθεια της 11/9, η αλήθεια για τον Covid, η αλήθεια για το κλίμα, η αλήθεια για τον ιό, η αλήθεια για το διαστημικό πρόγραμμα, η αλήθεια για την καταπιεσμένη ενέργεια και η αλήθεια για τη φύση της πραγματικότητας είναι όλα συναρπαστικά και σημαντικά θέματα που προκαλούν μια ποικιλία απόψεων. Απομονωμένα, κανένα από αυτά τα σημεία διαφωνίας δεν μπορεί να ενώσει όλα τα πιθανά μέλη ενός Κινήματος Αλήθειας.
Παρόλα αυτά, οι προαναφερθείσες εξερευνήσεις της αλήθειας ίσως υποδηλώνουν ένα κοινό θέμα: η επίσημη αφήγηση, για όποιον λόγο, είναι ψευδής. Ανεξάρτητα από την προτιμώμενη ερμηνευτική τους θεωρία, όλοι όσοι υποστηρίζουν μία ή περισσότερες από αυτές τις αλήθειες μοιράζονται μια κοινή ανησυχία: γνωρίζουν ότι έχουν εξαπατηθεί, σε κάποιο βαθμό, από το Κατεστημένο.
Η διάδοση αυτής της ενημέρωσης έχει δυναμικό στρατολόγησης για ένα πιθανό Κίνημα Αλήθειας. Ωστόσο, η απλή ευαισθητοποίηση δεν αρκεί για να κάνει τη διαφορά ο ελπιδοφόρος TM μας.
Μόλις τα μέλη του TM συμφωνήσουν στη μία τους «αλήθεια», το TM μπορεί να διαμορφώσει και να αναπτύξει τις πειστικές αφηγήσεις για να προωθήσει τις διαρκείς εκστρατείες του. Αυτές οι εκστρατείες μπορούν στη συνέχεια να δημιουργήσουν δυναμική για το μακροπρόθεσμο όραμα του TM, το οποίο θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα που αποκαλύπτει η επίγνωση της «αλήθειας».
Ελπίζω οι περισσότεροι που διαβάζουν αυτό να αναγνωρίσουν τουλάχιστον ότι το status quo του Κατεστημένου δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Δηλαδή, συλλογικά έχουμε πρόβλημα με το status quo του κατεστημένου. Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε στο πρόβλημα, τότε το προτεινόμενο TM δεν θα ξεκινήσει ποτέ.
Καθώς ο σκοπός κάθε κινήματος είναι να διεξάγει εκστρατεία για την αντιμετώπιση των επιβλαβών πτυχών του status quo του Κατεστημένου, προφανώς εμείς οι υποψήφιοι μέλη του εν δυνάμει Κινήματος της Αλήθειας τελικά στοχεύουμε να διορθώσουμε το πρόβλημα που έχουμε εντοπίσει μέσω της κατανόησής μας για την αλήθεια—όποιο κι αν είναι αυτό. Για τους σκοπούς αυτής της συζήτησης, ας ονομάσουμε τους εαυτούς μας «T-Mers».
Ο στόχος ενός κινήματος δεν είναι απλώς να παραπονιέται. Επιτυχημένα κινήματα αγωνίζονται να αμφισβητήσουν τις ανισότητες αλλά και «για» κάποιο είδος εποικοδομητικού αποτελέσματος, κάποιο είδος πρακτικής αποκατάστασης. Επομένως, το πιθανό μας Κίνημα Αλήθειας πρέπει όχι μόνο να συμφωνήσει για τη φύση του προβλήματος του Κατεστημένου που αποκαλύπτεται από τη μία αλήθεια, αλλά και να προσφέρει μια συλλογικά αποδεκτή λύση.
Χωρίς την πιθανή λύση, η προώθηση της κοινωνικής ευαισθητοποίησης για το πρόβλημα είναι απίθανο να δημιουργήσει σημαντική κοινωνική δυναμική. Οι άνθρωποι ήδη γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλά προβλήματα με το status quo του Κατεστημένου, αλλά, για λόγους που θα εξερευνήσουμε στο Μέρος 2, δεν κάνουν τίποτα γι' αυτά γιατί νομίζουν ότι δεν μπορούν.
Ένα επιτυχημένο Κίνημα Αλήθειας όχι μόνο θα ενθαρρύνει την ευρεία κοινωνική ευαισθητοποίηση για την αλήθεια, αλλά θα ενδυναμώσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να δράσουν δείχνοντάς τους πώς μπορούν να κάνουν κάτι για να διορθώσουν το πρόβλημα που αποκαλύπτεται από την αλήθεια.
Καθώς το Κατεστημένο δεν επιτρέπει παθητικά καμία διαφωνία εναντίον του να μένει αναπάντητη, αυτό για το οποίο μιλάμε εδώ είναι αναπόφευκτα κάτι περισσότερο από ένα απλό κίνημα βάσης. Το Κίνημα της Αλήθειας, αν ποτέ δημιουργηθεί, θα πρέπει να αμφισβητήσει το κατεστημένο στο σύνολό του: το TM θα είναι ένα επαναστατικό κίνημα.
Δεν θα υπάρξει Κίνημα Αλήθειας οποιουδήποτε είδους, εκτός αν όλοι οι T-Mer συνεργαστούν για να ευαισθητοποιήσουν σχετικά με τη μία αλήθεια. Λοιπόν, ποια είναι όλη η αλήθεια; Ποια προοπτική «αλήθεια» μπορεί να ενημερώσει τις συναρπαστικές αφηγήσεις ενός κινήματος, να οδηγήσει στην σταδιακή επιτυχία των εκστρατειών του, να χτίσει κοινωνική δυναμική και να πείσει αρκετούς ανθρώπους ότι το μακροπρόθεσμο όραμα του κινήματος είναι η ζωτική λύση στα προβλήματα που αποκαλύπτει αυτή η αλήθεια;
Ποια αλήθεια ενώνει όλους τους T-Mer;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο Μέρος 2.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου