Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΟΜΟΦΩΝΑ
Σαν και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Αν υπήρχε Θεός της Ελλάδας, αυτό το δώρο θα έκαμνε: Το Χάρτη της Σεβίλλης. Αν δεν τον νομοθετήσετε, βάζετε τον Ελληνισμό, όχι στο ράφι, στη ραφιέρα!
Γράφει ο Χρήστος ΚηπουρόςΕπιμέλεια Μανώλης Λουτσέτης
1. Από το «Ράφι» του 1988 στη «Ραφιέρα» του Σήμερα
Πολλοί θυμούνται ότι το “Mea Culpa” του Ανδρέα ειπώθηκε για τη λέξη “ράφι”. Ότι στο Νταβός βάλανε το Κυπριακό στο “ράφι”. Όμως πόσα “Mea Culpa” χρειάζονται σήμερα, όταν αντί για το “ράφι” του 1988, υπάρχει ραφιέρα, ίσαμε του Σκλαβενίτη;
Θα αντιτείνει κανείς: “Άλλο Ανδρέας, άλλο Μητσοτάκης”, όμως παίξαμε και εμείς ρόλο με το Αντινταβός μας, για το “Mea Culpa”. Από τα χρόνια εκείνα έχουμε μια επεξεργασμένη εθνική παιδεία. Αν εγώ έχω σαράντα χρόνια φούρναρης ιδεών, ο αξέχαστος φίλος μου Μιχάλης έχει χρυσό Ιωβηλαίο. Από τη συμμετοχή στη συγγραφή της Διακήρυξης το 1974, έως το θάνατό του.
2. Το Ακατέργαστο της Πολιτικής Παιδείας
Είχε κι ο Μητσοτάκης να αντιμετωπίσει κριτικές από τα εντός και εκτός του μορφώματος του πολιτικά πρόσωπα, όμως ένα κοινό τους συνδέει όλους: Το ανεπεξέργαστο της Πολιτικής τους Παιδείας. Αν ισχύει η φράση μου “σαν την Πολιτική δεν έχει”, δεν την έχουν.
Αν, χτύπα ξύλο, ήθελε ιδέες σαν τις δικές μας, μια όμορφη από αυτές είναι η συμπερίληψη στην Αναθεώρηση του Συντάγματος της εκλογής των Βουλευτών για μέχρι δύο τετραετίες. Που θα αφορά πρώτα τον ίδιο αλλά και τους υπόλοιπους.
Έτσι θα ανοίξουν και οι πύλες της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Και αυτό αφορά όχι μόνο τα εν πολλοίς Πρεσπογενή υπαρκτά κομματικά μορφώματα, μια και όταν μετρώ τις Πρέσπες τις βρίσκω περισσότερες, αλλά και εκείνα εκ των επιγενόμενων. Τα Νέα μορφώματα είναι αρκετά, αλλά Νέο κανένα.
3. Οι Ανασκαφές της Αλήθειας
Θυμάμαι στα χρόνια της Βουλής τον Πέτρο Μολυβιάτη που με έλεγε: “Ευχαρίστως, Χρήστο, προσυπογράφω την πρόταση”. Δεν χρειάζεται να πω τώρα ποια υπέγραψε, το πώς και το γιατί. Απλά να πω ότι δεν ήταν δικές μου οι προτάσεις. Τύχη αγαθή είναι που επί επτά συναπτά έτη εκπροσώπησα τις ιδέες του Μιχάλη. Αργότερα άρχισα και δικές μου ανασκαφές και βουτιές.
Από τέτοια βουτιά βγήκε και η πρόσφατη πρόταση να γίνει Νόμος του Κράτους ο Χάρτης της Σεβίλλης. Εμπνευσμένη από την άποψη μου ότι μια Στρατηγική ή θα είναι έξυπνη ή δεν θα είναι Στρατηγική. Επιπλέον ότι η καλύτερη άμυνα είναι η ευφυΐα, με την όμορφη κόρη της Ειρήνη και με πιθανή εξέλιξη να παγώσουν τα δυο Νομοσχέδια. Το δικό μας, με το χάρτη της Σεβίλλης, όσο και εκείνο της ¨Γαλάζιας Πατρίδας”. Και άμα θέλουν
4. Το Αντίπαλο Δέος και οι «Πουρκουάδες»
Ένα τέτοιο Νομοσχέδιο χρειάζεται να ψηφιστεί πριν από το αντίστοιχο τουρκικό για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, ώστε να αποτελεί αντίπαλο δέος. Ηθικό και Πολιτικό. Μάλιστα να ψηφιστεί ομόφωνα. Όπως ομόφωνη ήταν η ψήφιση για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Όταν έφυγα από το έδρανο και πήγα στα επίσημα, παρέα με τον εμπνευστή της πρότασης Μιχάλη και το Νεοκλή Σαρρή.
Αυτά ενέπνευσαν τον τίτλο και τον υπότιτλο στο σημερινό γραπτό, μαζί και άλλα γραπτά που θα ακολουθήσουν για τον ίδιο χάρτη. Και επειδή έμαθα να διαβάζω χάρτες, ερωτώ κάτι που δεν το πρόσεξε κανείς άλλος, ούτε από την Κυβέρνηση ούτε από τις Αντιπολιτεύσεις:
«Γιατί ένα μόνο νησιωτικό όνομα, ανάμεσα σε χιλιάδες νησιά, ανέγραψε ο Καθηγητής της Σεβίλλης Vivero στον ομώνυμο Γεωγραφικό Χάρτη; Γιατί η μόνη ονομασία είναι η φράση: «Σύμπλεγμα Καστελόριζου»; Πως το εξηγούν αυτό οι «Πουρκουάδες» των Αθηνών;
Είναι μήνυμα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου