Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΤΑ ΕΞΩΝΤΩΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΔΩΣΙΛΟΓΗ ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΑΝΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΟΥ....

ΤO ΤEΛIKO ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ

ΜΕΡΟΣ 2ον



Γράφει ο  Σπύρος Λαβδιώτης


Η πρόσφατη χρεοκοπία της Ελλάδος εντός του ευρώ το 2010, και η ένταξή της στον μηχανισμό στήριξης της τρόικα, αποδεικνύει ότι οι έλληνες πολιτικοί δεν έχουν διδαχτεί από την ιστορία, που στην κυκλική της ροή οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Δεν έχουμε σήμερα πολέμους, ζούμε σε περίοδο ειρήνης. 

Παραδόξως όμως ξέχασαν τα λάθη του παρελθόντος και ενέταξαν τη χώρα πάλι σε μια νομισματική ένωση που το κουστούμι δεν της πήγαινε καθόλου. Της πέρασαν στη μύτη τον χαλκά του ευρώ, με πρόσχημα ότι ούτως οι έλληνες θα γίνουν σύγχρονοι και μοντέρνοι ευρωπαίοι. 


Το αποτέλεσμα, μέσα σε μόλις οκτώ χρόνια έθεσαν τη χώρα στο μάτι του κυκλώνα της χρεοκοπίας. Ωστόσο, με αθέμιτο και παρασκηνιακό τρόπο, συμπράττοντας με το τραπεζικό κατεστημένο και εις βάρος του λαού που δημοκρατικώς τους εξέλεξε. 

Δεν αντελήφθησαν οι πολιτικοί της χώρας ότι ο μηχανισμός λειτουργίας του ευρώ συνιστά μια μορφή διαφορετική, πιο αυστηρή, της εγκαθίδρυσης του χρυσού κανόνα (Gold Standard) του 19ου αιώνα. Πιο αυστηρή, γιατί τα κράτη - μέλη που συμμετέχουν στη νομισματική ένωση της Ευρώπης του 21ου αιώνα έχουν απεμπολήσει τις εθνικές τους κεντρικές τράπεζες. 

Αυτές στερούνται του εκδοτικού προνομίου και καθορισμού του επιτοκίου και λειτουργούν πλέον ως τοπικές αρχές, ακλουθώντας τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της ηγεμονικής ΕΚΤ, με έδρα τη Φραγκφούρτη. Ο νέος χρυσός κανόνας, είναι χωρίς χρυσό, συνίσταται από συμβολικό χρήμα (fiat currency) που δημιουργείται από «αέρα κοπανιστό», ex nihilo, από μία υπερεθνική τράπεζα. 

Το πώς διαπράχθηκε το φοβερό πολιτικό ολίσθημα της ένταξης της Ελλάδος σε ένα νομισματικό σύστημα πιο αυστηρό από τον χρυσό κανόνα, με τα δίδυμα ελλείμματα του δημοσιονομικού και του διεθνούς ισοζυγίου πληρωμών αποτελεί όντως διανοητικό άθλο. 

Ίσως απαιτείται οι πολιτικοί μας, πλην της σύγχρονης ιστορίας να προσφύγουν στην ιστορία της αρχαιότητας για να κατανοήσουν τη σπουδαία σημασία του δημοσίου χρήματος στη λειτουργία της οικονομίας και στην προώθηση της δημοκρατίας.[9] Μη τους φανεί παράξενο και αναφωνήσουν, τι σχέση έχει η αρχαία εποχή με την εποχή του διαδικτύου; Κι όμως έχει μεγάλη σχέση, διότι τα οικονομικά φαινόμενα είναι κυκλικά και επαναλαμβανόμενα επειδή η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. 

Θα ήταν λοιπόν ευχής έργο να δώσουν προσοχή στις επιτεύξεις της αθηναϊκής δημοκρατίας μετά τη νικηφόρο έκβαση των Περσικών Πολέμων, που προκάλεσαν τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Το γεγονός ότι η αθηναϊκή δημοκρατία προκάλεσε το θαυμασμό της υφηλίου και υμνήθηκε από τους ποιητές, δεν οφείλεται μόνο στην εκκλησία του δήμου και το θεσμό της άμεσης δημοκρατίας. 

Η ηγεμονική θέση των Αθηνών στην κλασσική περίοδο του Περικλέους, συνοδεύτηκε από απαράμιλλη αρχιτεκτονική τέχνη, γλυπτά ιδανικής ομορφιάς, επιβλητικά κτίρια και λαμπρά έργα υποδομής. Με τον Παρθενώνα, το αιώνιο σύμβολο της αρχαίας Ελλάδας, να έχει τη φήμη του τελειότερου ναού που χτίστηκε ποτέ. 

Πως επετεύχθη αυτή η αίγλη και το μεγαλείο της αρχαίας πόλις των Αθηνών; Με τι τρόπο χρηματοδοτήθηκαν τα μακρά τείχη, τα θέατρα, το εμπορικό κέντρο, η Αγορά, και πιο πάνω να δεσπόζει επιβλητικά η Ακρόπολη, για να θυμίζει στους έμπορους και κάπηλους της Αθήνας τους υψηλότερους σκοπούς που είναι αφιερωμένη η πόλις; 

Τα έργα της αθηναϊκής δημοκρατίας του 5ου αιώνα π. Χ., δεν χρηματοδοτήθηκαν με εξωτερικό δανεισμό και δάνεια εγχώριων ιδιωτικών τραπεζών, που πάντοτε απαιτούν να επιστραφούν περισσότερα χρήματα απ’ αυτά που χορήγησαν, λόγω του τόκου. Η θαυμαστή αθηναϊκή δημοκρατία δεν κτίστηκε επάνω σε οικονομικές θεωρίες που στηρίζονται σε «αόρατα χέρια» και σε απατηλά Ponzi νομισματικά σχήματα. 

Ή επάνω σε πιστωτικό χρήμα που δημιουργούν οι τράπεζες ανεξέλεγκτα από «αέρα κοπανιστό» και χρεώνουν τόκο επάνω στον κοπανιστό αέρα για να συντριβεί η πολιτεία από την τοκογλυφία. Το οικονομικό μοντέλο της αρχαίας Αθήνας στηρίχθηκε στην «αυτάρκεια».

Το ευ ζην των πολιτών της αρχαίας Αθήνας επετεύχθητε με την εφαρμογή της αρχής της αυτάρκειας, που είχε ως βασικές προϋποθέσεις την έκδοση του νομίσματος που αποτελούσε προνόμιο της πολιτείας και την ισοσκέλιση του εμπορικού ισοζυγίου των εισαγόμενων και εξαγόμενων εμπορευμάτων της πόλις - κράτος των Αθηνών. 

Ο μακροπρόθεσμος στόχος ήταν, α) η Αθήνα να γίνει καθαρός εξαγωγέας προϊόντων και ως εκ τούτου έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στο διεθνές εμπόριο και τη ναυτιλία, και β) η εντατική εκμετάλλευση των μεταλλείων αργύρου του Λαυρίου, διότι συνιστούσε τη μεγαλύτερη πηγή εσόδων του δημόσιου ταμείου. Ως γνωστό, ο άργυρος ήταν το πολύτιμο μέταλλο κοπής της αττικής δραχμής και της περίφημης γλαύκας και συνεπώς ο σημαίνων συντελεστής της προσφοράς του χρήματος της αθηναϊκής οικονομίας. 

Είναι αξιοσημείωτο, ο Robert Mundell [10] στην έρευνά του για να εξακριβώσει τις ρίζες του νομισματικού νόμου γνωστός ως « το κακό χρήμα διώχνει το καλό χρήμα από την κυκλοφορία», που αποδίδεται ως ο νόμος του Γκρέσαμ ‘‘ Gresham’s Law’’,[11] κατέληξε στους «Βάτραχους» του Αριστοφάνη! Πράγματι, ο νόμος διατυπώθηκε στην κωμωδία του Αριστοφάνη που διδάχτηκε στα Λήναια,* όπου κέρδισε τα «πρωτεία» το 405 π. Χ. - ένα χρόνο πριν από το τέλος του ολέθριου Πελοποννησιακού Πολέμου. Το σκηνικό του έργου διαδραματίζεται στον Άδη του Κάτω Κόσμου, όπου οι νεκροί είναι πιο ζωντανοί από τους ζωντανούς και ο Άδης πιο φωτεινός από τον επίγειο κόσμο. 

Μ’ αυτό το μακάβριο σενάριο, ο Αριστοφάνης σκιαγραφεί τον Διόνυσο πάνω στη βάρκα του Χάροντα να διασχίζει την Αχερουσία λίμνη για να μεταβεί στον Άδη, εν μέσω των βατράχων το ρεφραίν «Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ». Σκοπός του, να βρει τον Αισχύλο και τον Ευριπίδη για να τους επαναφέρει στον πάνω κόσμο. Πριν όμως τους βρει, ο χορός απαγγέλει τον Νόμο του Gresham, αιώνες πριν τη γέννηση του Gresham: «η πόλις μας πολλές φορές έπαθε τα ίδια με τους καλούς πολίτες, όπως έχει πάθει με τα παλιά αργυρά και τα νέα χρυσά νομίσματα. 

Αυτά ποτέ δεν ήταν κίβδηλα, ήταν τα καλύτερα, έφεραν τη γνήσια σφραγίδα, ήταν σωστά κομμένα κι αποδεκτά απανταχού σε έλληνες και ξένους. Όμως αυτά εμείς δεν τα χρησιμοποιούμε, μα προτιμάμε τα χάλκινα που κόπηκαν πριν μερικές μέρες ή χθες, που είναι όλα κίβδηλα κι από κακά μέταλλα. Με τον ίδιο τρόπο εμείς φερόμαστε στους καλύτερους πολίτες μας, τους ευγενείς, τους φρόνιμους, δίκαιους, καλούς και αγαθούς και ανατραφέντες στις παλαίστρες, στους χορούς και καλά εκπαιδευμένους στη μουσική, τους διώχνουμε σαν τιποτένιους.»[12]

Η χρήση κίβδηλων νομισμάτων από την Αθήνα το 405 π. Χ, υπήρξε η απορία του φημισμένου οικονομολόγου Robert Mundell που έθεσε τις θεωρητικές βάσεις της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, [13] και θεωρείται πνευματικός πατέρας του ευρώ.[14] Έτσι, ανέτρεξε στο νομισματικό σύστημα της Αθήνας του 5ου αιώνα π. Χ., αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα των μεταλλείων του Λαυρίου στην παραγωγή του αθηναϊκού χρήματος. 

Οι Σπαρτιάτες από το 413 π. Χ., αναφέρει ο Mundell,[15] είχαν καταλάβει τη Δεκέλεια (Τατόι), βορείως των Αθηνών «για να ανακόψουν την παροχή αργύρου από τα μεταλλεία Λαυρίου» και να προκαλέσουν έλλειψη χρήματος για τις ανάγκες του πολέμου. Οι πολιτικοί μας, τα «σαΐνια» ενήργησαν αντίθετα. Παρέδωσαν την παραγωγή χρήματος στην ΕΕ και τώρα παραδίδουν και τα «ασημικά» της χώρας. 

Έχοντας επιτυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιήσει την κυβέρνηση της «ριζοσπαστικής αριστεράς» και των δήθεν «ανεξάρτητων ελλήνων» για να κατακτήσει την Ελλάδα, τώρα η Γερμανία βρίσκει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αντίθετο στο πανούργο σχέδιο της λεηλασίας. Οι κανόνες του ΔΝΤ, τους οποίους έχει καταφανώς καταπατήσει στην περίπτωση της Ελλάδας, τώρα το ΔΝΤ διακηρύττει ότι θα τους τηρήσει. Μάλιστα, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι το χρέος της Ελλάδας είναι «εξαιρετικά» μη βιώσιμο, και για αυτόν το λόγο δεν είναι διατεθειμένο να δανείσει στην Ελλάδα. Γιατί άριστα γνωρίζει ότι τα χρήματα θα διατεθούν για αποπληρωμή υποχρεώσεων των ιδιωτικών τραπεζών. Για να δούμε τώρα εάν θα τηρήσει την δέσμευσή του. 

Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι πολλοί από τους υποτιθέμενους «πιστωτές» δεν είναι καν πιστωτές, αλλά δεινοί κερδοσκόποι που αγόρασαν το ελληνικό χρέος σε χαμηλές τιμές με την ελπίδα να αποκομίσουν μεγάλα κέρδη. Συνεπώς, οι «πιστωτές» απαιτείται να διαγράψουν μέρος του ελληνικού χρέους. Η μονομερής προσέγγιση που υιοθέτησε η ΕΕ, όπου οι οφειλέτες έχουν επωμιστεί όλο το βάρος της ευθύνης, ιστορικώς έχει οδηγήσει σε βίαιες επαναστάσεις των καταπιεσμένων οφειλετών. Η προσήλωση των ευρωπαϊκών αρχών στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού καταδικάζει την Ελλάδα, σε ξεπούλημα της περιουσίας της και σε αιώνια μιζέρια, να κουβαλά στην πλάτη, όπως ο Σίσυφος υπό την επίβλεψη της Περσεφόνης, το επαχθές χρέος. Σπύρος Λαβδιώτης 16 Μαΐου 2017



ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ


[9] Σπύρος Λαβδιώτης, ‘’ Η Ουτοπία των Ελλήνων Πολιτικών : Διακυβέρνηση χωρίς Χρήμα’’, 20 Ιουλίου 2016 http://spiros26.wordpress.com


[10] Καναδός οικονομολόγος (1932-), γεννήθηκε στο Kingston Ontario και φοίτησε στα πανεπιστήμια, British Columbia στο Vancouver, Washington στο Seattle, στο London School of Economics και πήρε το PhD στο MIT. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Columbia (1974 - ) και αποδέκτης του βραβείου Nobel στα Οικονομικά (1999). 


[11] Η φράση ‘‘ Gresham’s Law’’ (bad money drives out good money from circulation), έχει χρονική προέλευση το έτος 1858, όταν ο άγγλος οικονομολόγος H.C. MacLeod αποφάσισε να ονοματίσει την τάση του κάκου χρήματος να διώχνει τo καλό χρήμα εκτός κυκλοφορίας προς τιμήν του Sir Thomas Gresham ( 1519-1579), έμπορος και χρηματιστής, που διετέλεσε χρηματοοικονομικός σύμβουλος της βασίλισσας Ελισάβετ Ι. 

*Αρχαία ελληνική εορτή προς τιμήν του Διονύσου. Ήταν η παλαιότερη νυκτερινή θρησκευτική εορτή.               


[12] Οι ερμηνευτικές αποδόσεις του εξέχοντος έργου του Αριστοφάνη « Βάτραχοι» ποικίλουν. Γι αυτό το λόγο έγινε χρήση των κάτωθι κειμένων. Το πρωτότυπο , www.schooltime.gr/2012/02/23 βάτραχοι-αριστοφάνης , The Frogs – Aristophanes http://ancient-literature.com/greece_aristophanes_frogs.html , Hellenica World ,www.hellenicaword.com/.../Aristophanes/...Vatrachoi , Aristophanes, Frogs, Vancouver Island University, http://records.viu.ca/~johnstoi/aristophanes/frogs.html , Κώστας Βάρναλης, Αριστοφάνη «Βάτραχοι», 1998. 


[13] Robert Mundell, “A Theory of Optimum Currency Areas “, American Economic Review, Sept., 1961. 


[14] Robert Mundell, A Plan for a European Currency, unpublished paper recently rediscovered, Dec. 8, 1969. 




[15] Robert Mundell, “Uses and Abuses of Gresham’s Law in the History of Money”, Zagreb Journal of Econ., 1998. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου