ΑΛΛΟΙ ΔΥΟ ΝΕΟΙ ΟΣΙΟΙ ΚΑΤΑΤΑΧΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ...

ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Ο ΠΑΠΑ ΤΥΧΩΝ ΚΑΙ Ο ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΗΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

Ο παπά Τύχων ο Αγιορείτης και ο Χατζηγεωργής ο Αγιορείτης κατατάχθηκαν επισήμως στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έπειτα από απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Η απόφαση ελήφθη ομόφωνα από την Αγία και Ιερά Σύνοδο, κατά τη συνεδρίασή της στις 11 Φεβρουαρίου 2026, υπό την προεδρία της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχη.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Συνόδου, αναγνωρίσθηκε η οσιακή ζωή και η πνευματική μαρτυρία του Ιερομονάχου Τύχωνος, ο οποίος ασκήθηκε στο Ιερό Σταυρονικητιανό Κελλί του Τιμίου Σταυρού στη Σκήτη Καψάλας του Αγίου Όρους, καθώς και του μοναχού Γεωργίου, γνωστού ως Χατζη-Γεώργη, καταγόμενου από την Καππαδοκία και κοιμηθέντος στην Κωνσταντινούπολη.

Ο παπά Τύχων έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό και ως πνευματικός του Αγίου Παϊσίου, μέσα από τη σχετική τηλεοπτική σειρά, χωρίς αυτό να εξαντλεί τη σημασία της πνευματικής του πορείας και της ασκητικής του μαρτυρίας.

Ο όσιος Τύχων γεννήθηκε το 1884 στη Νόβια Μιχαλόσκα της Ρωσίας. Κατά κόσμον ονομαζόταν Τιμόθεος και μεγάλωσε σε οικογένεια βαθιάς πίστης. 

Οι γονείς του, Παύλος και Ελένη, αναγνώριζαν από νωρίς τον έντονο ζήλο του παιδιού τους για τον Θεό, δίσταζαν όμως να τον ωθήσουν άμεσα στον μοναχισμό, επιθυμώντας να ωριμάσει πνευματικά και ψυχικά. Του επέτρεψαν, ωστόσο, να επισκέπτεται μονές επί τριετία, από τα δεκαεπτά έως τα είκοσι του χρόνια.

Κατά το διάστημα αυτό πραγματοποίησε εκτενή προσκυνήματα σε ολόκληρη τη Ρωσία, περνώντας από περίπου διακόσιες μονές. Παρά τη σωματική κόπωση, απέφευγε συστηματικά τη φιλοξενία, επιλέγοντας την άσκηση και την εγκράτεια, χωρίς να επιβαρύνει άλλους.

Ακολούθησε προσκύνημα στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά, όπου παρέμεινε δύο μήνες, και στη συνέχεια στους Αγίους Τόπους, όπου ασκήθηκε για χρονικό διάστημα πέραν του Ιορδάνη ποταμού. Η εσωτερική ανησυχία της εποχής τον οδήγησε τελικά στο Άγιον Όρος.

Η πρώτη του εγκατάσταση έγινε στο Κελί του Μπουραζέρι, όπου παρέμεινε πέντε χρόνια. Στη συνέχεια, με ευλογία, αποσύρθηκε στα Καρούλια, όπου έζησε δεκαπέντε χρόνια αυστηρής άσκησης. Εκεί αφιερώθηκε σε αγώνες εσωτερικής καθάρσεως, επιδιώκοντας τη μεταμόρφωση της καρδιάς και όχι απλώς την εξωτερική μορφή του μοναχικού σχήματος.

Αργότερα εγκαταστάθηκε σε Σταυρονικητιανό Κελί στην περιοχή της Καψάλας, όπου διακόνησε ηλικιωμένο Γέροντα έως την κοίμησή του. Μετά την ευλογία που έλαβε, έμεινε μόνος του, εντείνοντας τους πνευματικούς του αγώνες με ταπείνωση και σταθερότητα. Σταδιακά έγινε σημείο αναφοράς για πλήθος ανθρώπων που αναζητούσαν λόγο παρηγοριάς και πνευματική καθοδήγηση.

Κατόπιν παρακλήσεων και διακρίνοντας ο ίδιος την ανάγκη ουσιαστικότερης διακονίας, δέχθηκε να χειροτονηθεί, ώστε να προσφέρει το Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Η ζωή του χαρακτηριζόταν από βαθιά ευλάβεια, φόβο Θεού και εσωτερική ειρήνη. Η προσευχή και η δοξολογία αποτελούσαν σταθερό άξονα της καθημερινότητάς του.

Το 1968 προαισθάνθηκε την κοίμησή του. Οι σωματικές του δυνάμεις είχαν εξαντληθεί και μετά τον Δεκαπενταύγουστο παρέμεινε κλινήρης, λαμβάνοντας μόνο νερό. Μέχρι το τέλος διαφύλαξε την ησυχία και την αδιάλειπτη προσευχή, αποφεύγοντας κάθε περιττή παρουσία.

Ο όσιος Γεώργιος, γνωστός ως Χατζη-Γεώργης, γεννήθηκε το 1809 στην Κερμήρα της Καισάρειας Καππαδοκίας και εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Οι γονείς του, Ιορδάνης και Μαρία, διέκριναν τη ζωή τους τόσο από υλική επάρκεια όσο και από έμπρακτη φιλανθρωπία. Μετά τη γέννηση των δύο παιδιών τους, Γαβριήλ και Αναστασίου, επέλεξαν αυστηρότερο πνευματικό βίο.

Ο Γαβριήλ, μετέπειτα Χατζη-Γεώργης, αντιμετώπισε δυσκολίες στη μάθηση, γεγονός που τον οδήγησε σε εσωτερική αναζήτηση. Κατέφευγε συχνά σε σπηλιές για προσευχή και άσκηση, ιδίως κοντά σε τόπο που συνδεόταν με τη μνήμη του Αγίου Γεωργίου. Ζούσε με νηστεία, προσευχή και απλότητα, δείχνοντας από νεαρή ηλικία προσανατολισμό ασκητικής ζωής.

Η κατάταξη και των δύο μορφών στο αγιολόγιο της Εκκλησίας αναγνωρίζει μια πορεία σιωπηλής άσκησης, ταπείνωσης και προσφοράς, η οποία υπερέβη τα όρια της εποχής τους και διασώθηκε στη συλλογική πνευματική μνήμη.

ΠΗΓΗ