Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ



ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΥ

BINTEO



Γράφει ο Κυανός Ουρανός

Τελευταία με τα διεθνή γεγονότα γίνεται πολύς λόγος σχετικά με Ορθόδοξες και μη προφητείες για την εκπλήρωσιν του Ποθούμενου του Ελληνισμού. 

 Εννοούμε δε Ποθούμενον την ανάληψιν της εδαφικής κυριαρχίας της Κωνσταντινουπόλεως αλλά και μεγάλου τμήματος της Μικράς Ασίας κι άλλων πατροπαράδοτων πατρίδων. 


 Οι περισσότεροι (ακόμα και ευλαβείς ορθόδοξοι) πιστεύουν ότι θα γίνουμε η νέα παγκόσμια υπερδύναμις διαφεντεύοντας όλη την οικουμένη.

 Ότι θα έχουμε όλον τον κόσμον στα πόδια μας κι εμείς θα είμαστε οι αφέντες, που θα απολαμβάνουμε τον πλούτο, που έχει προφητευθεί αλλά και που ήδη ανακαλύπτεται από γεωτρήσεις κι άλλες ενέργειες. Είναι όμως αυτό;

Η Κωνσταντινούπολις ή Βασιλεύουσα, δεν ήταν/είναι μια απλή πόλις. Η ονομασία της "Βασιλίς των πόλεων" μόνον τυχαία δεν ήταν. 

 Ήταν/είναι το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΤΕΜΜΑ, που κάποτε έστεφε την Ελληνορθοδοξία κι απλά από το 1453 (ή το 1204;;;) δεν το φορά κανείς και περιμένει να στέψει την άξια κεφαλή. 

 Η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή Ρωμανία (κι όχι Βυζάντιο, όπως κίβδηλα έδωσαν οι γερμανοί το όνομα), υπήρξε το μοναδικό Χριστοκεντρικόν κράτος. 

 Πολλοί (αμαθείς ή αδιάβαστοι) το εξομοιώνουν με τα θεοκρατικά (κυρίως μουσουλμανικά σήμερα) κράτη. Υπάρχει τεράστια διαφορά των δυο και ένα πολύ σύντομο πειστήριο της διαφοράς είναι ότι στην Ρωμανία ποτέ Πατριάρχης δεν καθαίρεσε αυτοκράτορα. 

 Το αντίθετο συνέβη πολλές φορές ακόμα και με τον κορυφαίον ιεράρχην Ιωάννην Χρυσόστομον (δις μάλιστα). 

 Η Χριστοκεντρικότητα του κράτους σήμαινε ότι ο αυτοκράτωρ εστέφετο από τον ίδιον τον Χριστόν, σαν διακονητής του επί γης, όπως οι ιερείς με το μυστήριον της ιερωσύνης γίνονται διακονητές του Χριστού για τα λατρευτικά καθήκοντα. 

 Πιστεύεται ότι αυτή η στέψις ήταν Μυστήριον κι λεγόταν “ελέω Θεού βασιλεία”. Η φροντίδα του αυτοκράτορα (και κατόπιν βασιλέως) ήταν να φροντίζει και υπηρετεί τον λαόν (τα “πρόβατα” του Χριστού). Ήταν λειτούργημα δηλαδή, διακονία. 

 Άλλωστε ο όρος βασιλεύς πάντα σήμαινε η βάσις του λαού. Πόση διαφορά με την σημερινή πραγματικότητα, όπου οι (υπό το έργον) υπουργοί ή πρωθυπουργοί έχουν αναδειχθεί σε υπέρεργους (υπέρ το έργον), υπούργους και πρωθυπούργους. 

 Ενώ σε κάποιους φαίνεται δύσκολο να το καταλάβει είναι απλή μια παραβολή με άλλα μυστήρια : Κάποιοι τίμησαν το μυστήριον του γάμου τους (σύμφωνα με την Ορθοδοξία) και κάποιοι όχι. 

Κάποιοι ιερείς τίμησαν το μυστήριον της ιεροσύνης τους και κάποιοι όχι. Παρόμοια πολλοί αυτοκράτορες/βασιλείς τίμησαν την ελέω Θεού βασιλεία τους (διακονώντας τον Χριστόν) κι άλλοι δεν την τίμησαν, νοιαζόμενοι και προωθώντας το εγώ τους ή άλλα θέματα. 

 Αντίθετα δε με το τι συνηθιζόταν ως τότε στις αυτοκρατορίες, ήταν εντελώς “ντόμπρο” απέναντι στον λαό να μην παρουσιάζεται σαν θεός (όπως και στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία) ΑΛΛΑ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ, όχι θεός αλλά με τον “φόβον” και το έλεος του πραγματικού Θεού, στον οποίον έδινε αναφορά.

 Η κύρια διακονία όμως του ίδιου του κράτους με κεφαλήν του τον ίδιο τον Χριστόν (γι αυτό θεωρείτο Χριστοκεντρικόν) ήταν η διάδοσις της Μοναδικής Αληθείας του κόσμου (του Τριαδικού Θεού δηλαδή) ανά την οικουμένην. 

 Η προσφορά της Ρωμανίας (παρά τα όσα στρεβλά έκανε, που οδήγησαν στην πτώσιν της) φαίνεται από τους πόσους λαούς εκχριστιάνισε (ΠΟΤΕ ΒΙΑΙΑ) κι ότι σήμερα αν ο κόσμος στέκεται από την λαίλαπα της παγκοσμιοποιήσεως οφείλεται στην ορθόδοξη Ρωσία. 

 Φαντάζεται κανείς τι θα συνέβαινε αν οι ρώσοι ήταν στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι;

Ο Ένας και Μοναδικός Θεός του κόσμου, ο Δημιουργός των πάντων ορατών τε και αοράτων, έδωσε κάποτε την ευλογία του για την γέννηση ενός έθνους με σκοπόν αυτού του Έθνους την ανακάλυψιν της Μίας και Μοναδικής Αληθείας του κόσμου : ότι ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ. Μίαν αλήθεια, που κάποιος/κάποιοι ανέκαθεν προσπαθούν να αποκρύψουν από τον άνθρωπο. 

 Με τεράστιον αγώνα το ευλογημένο γένος διέβη το κατώφλι αναρίθμητων αιώνων αενάως μαχόμενον υπέρ βωμών και εστιών, υπέρ Πίστεως και Πατρίδος και κυρίως δημιουργώντας και προσπαθώντας να ανακαλύψει την Αλήθειαν. 

 Πέρα από οποιαδήποτε άλλη δημιουργίαν ή ανακάλυψιν ή οποιαδήποτε επιστήμη θεμελίωσε, η κορωνίς της Ελληνικής δημιουργίας υπήρξε η Ελληνική Φιλοσοφία, η οποία χαρακτηρίζεται ως η "Επιστήμη των Επιστημών", ακριβώς γιατί σκοπός της ήταν η ανακάλυψις αυτής καθ'εαυτής της Αληθείας του κόσμου. 

 Και η ελληνική γλώσσα υπήρξεν η κορυφαία γλώσσα του κόσμου ακριβώς γιατί σαν εργαλείο του Ελληνισμού έπρεπε να εκφράσει έννοιες και καταστάσεις, που ποτέ στο παρελθόν ούτε στο μέλλον ακούμπησαν οι υπόλοιποι λαοί. 

 (Η λέξις "αλήθεια" προκύπτει ετυμολογικά από το στερητικόν "α" και την λήθην, δηλαδή αυτό που "ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΤΕΙ"). Δυστυχώς η Μία και Μοναδική Αλήθεια είχε εν πολλοίς ξεχαστεί.

Η Ελληνική Φιλοσοφία έδωσε την δυνατότητα στο ευλογημένο γένος επί Μεγ.Αλεξάνδρου να καταλάβει (έστω πρόσκαιρα εδαφικά, αλλά ΠΑΝΤΑ πολιτιστικά) το μεγαλύτερο κατοικημένο μέρος του τότε γνωστού και "πολιτισμένου" κόσμου και να "εξάγει" τον πολιτισμόν του, γιατί ΠΟΤΕ ο Έλληνας δεν κράτησε κρυφή την γνώσιν. 

 Η αναζήτησις της Μίας και Μοναδικής Αληθείας συνεχίστηκε μερικούς αιώνες ακόμα μέχρις ότου ο Ιησούς Χριστός αποκαλύφθηκε. 

 Γι αυτόν τον λόγον και υπήρξε ο μοναδικός λαός που αγκάλιασε με μεγαλύτερη θέρμη από οποιονδήποτε άλλον λαό τον Ιησού Χριστό έχοντας διαχρονικά μεγαλύτερη θεοσέβειαν από κάθε άλλον λαόν. 

 Το ταξίδι της ανακαλύψεως της Μίας και Μοναδικής Αληθείας είχε τελειώσει κι ο Ένας και Μοναδικός Θεός έστεψε τους Έλληνες βασιλείς αυτού του Κόσμου με έδρα την Βασιλεύουσα (... αρθήσεται αφ'υμών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής (Ματθ.21.43) -


Ο Χριστός επαγγελόμενος το ανώτατον απευθύνθηκε στους θιασώτες του ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ, διότι μόνον αυτοί ήταν εκπαιδευμένοι να αντιληφθούν, διεκδικήσουν και υπηρετήσουν το ανώτερο, το ψυχο-πνευματικό κι όχι το υλικό, το ζωώδες, το χυδαίο. 

 Η μεγαλύτερη κοσμική αλλά κυρίως πνευματική Αυτοκρατορία όλων των εποχών υπήρξεν η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Ρωμανία δηλαδή, το Ελληνοχριστιανικόν κράμα.

Δυστυχώς ο αέναος πόλεμος κατά των δυο φορέων της Αληθείας (Ελληνισμού και Χριστιανισμού, που πλέον συνεχίζουν σαν ένας (αρχικά Ελληνοχριστιανισμός και μετά το Σχίσμα Ελληνορθοδοξία) συνεχίζεται λυσσώδης και οι Ελληνορθοδόξοι αποδεικνύονται κατώτεροι των προσδοκιών του Δημιουργού, δεδομένου ότι στην πορεία σιγά-σιγά “ξεθωριάζει” η Αλήθεια. 

Αποτέλεσμα είναι η αφαίρεσις του Παγκοσμίου Στέμματος με τις δυο αλώσεις.  Ο Δημιουργός καρτερικά αναμένει το "ευλογημένον" γένος να ξανανακαλύψει και ξαναδιακονήσει την Αλήθειαν, ώστε να του επιστρέψει το Παγκόσμιο Στέμμα, (που Εκείνος κρατεί και δεν το δίνει σε κανέναν άλλον) και να συνεχίσει το λειτούργημα της Ρωμανίας. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΝ !!!

Ο Ελληνισμός έφερε σε ίσον ύψος πνευματικόν και υλικό στοιχείο (“καλός κ’αγαθός”) και ο Χριστιανισμός δίδαξε την υπεροχή του ψυχοπνευματικού στοιχείου έναντι του υλικού. 

 Είναι λοιπόν ουτοπία να περιμένουμε ότι το Ποθούμενον θα εκφραστεί μόνον εδαφικά (υλικά) με την παραχώρησιν της Βασιλεύουσας στην Ελλάδα. 

 Άλλωστε για ποια Ελλάδα μιλάμε, αυτήν που καταδυναστεύει τους Έλληνες και καταστρέφει ο,τιδήποτε Ελληνικόν κι Ορθόδοξον; Είναι δυνατόν η Βασιλεύουσα να παραδοθεί στους εχθρούς της Ελληνορθοδοξίας; Διπλή ουτοπία !!!

Το Ποθούμενον είναι η αποκατάστασις του έκπτωτου βασιλέα στον θρόνον του. Ο άσωτος Βασιλεύς θα επιστρέψει αλλά με τις προϋποθέσεις της επιστροφής του ασώτου υιού. 

 Πρέπει να έχει αντιληφθεί τα λάθη του, να ξανασυνειδητοποιήσει την Μίαν και Μοναδικήν Αλήθειαν του κόσμου και να επιστρέψει τουλάχιστον στο πνευματικόν ύψος που βρισκόταν την εποχήν της αρχικής στέψεως. Εξομολόγησις, Μεταμέλεια και Μετάνοια!!! 

Άλλως είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Διότι έχει δύο πλέον στόχους : 1ον, την πνευματική του τελείωσιν (κατ'εικόνα κι ομοίωσιν του Δημιουργού) και 2ον την διάδοσιν της Αληθείας στα πέρατα της οικουμένης. 

 Το Ποθούμενον δεν είναι μια απλή κατάκτησις, είναι λειτούργημα, γιατί ο Ελληνορθόδοξος (κι όχι ο σκέτος Έλληνας) με τους λοιπούς Ορθοδόξους θα κληθούν να συνεχίσουν το λειτούργημα της Ρωμανίας, δηλαδή την διάδοσιν της Πίστεως του Τριαδικού Θεού ανά την οικουμένην.

 Είναι δηλαδή διακονία του Θείου Σχεδίου και θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με ακόμα μεγαλύτερη σοβαρότητα από τον προσωπικόν αγώνα του καθενός για την τελείωσίν του.

 Όσοι περιμένουν να γίνουμε αφέντες του κόσμου (όπως νοούν την αφεντιά οι σημερινοί παγκοσμιοποιητές) θα απογοητευτούν οικτρά πέρα από το γεγονός ότι η “αμαξοστοιχία” του Ποθούμενου δεν θα τους παραλάβει.

Σήμερα πολλοί ομιλούν περί Πολιτισμού, Παιδείας και Προόδου. Έννοιες απόλυτα συσχετισμένες, αφού η μεν Παιδεία αποβλέπει στην διατήρησιν (και βελτίωσιν) του Πολιτισμού, ο δε Πολιτισμός στην Πρόοδον της κοινωνίας. 

 Όμως αδυνατούν να ορίσουν και προσδιορίσουν τι συνιστά την κοινωνικήν Πρόοδον, όταν μάλιστα η λέξις “κοινωνία” προϋποθέτει “κοινά” στοιχεία άρα κοινούς στόχους κι επιτεύγματα.  
Πως λοιπόν θα προσδιορισθούν αυτά τα κοινά στοιχεία όχι μόνον σε επίπεδο μιας κοινωνικής ομάδος ούτε καν ενός κράτους αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας; Για την Ορθοδοξίαν είναι απλούστατον : ανατρέχει στον “Κατασκευαστή” κι “εργάζεται με τις κατασκευαστικές προδιαγραφές” του ανθρώπου. 

 Γιατί τελικά Πολιτισμός είναι μόνον Ένας, η πνευματική τελείωσις του ανθρώπου, που θα τον οδηγήσει στον “κατασκευαστικόν” στόχον, το “Ίνα ώσιν Εν” και το Ποθούμενο θα υπηρετήσει αυτόν τον στόχον, όπως τον υπηρέτησε η Ρωμανία αλλά και ο Ελληνισμός επί Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πολλοί θεωρούν το Ποθούμενον “γραφικό”, απραγματοποίητον, αδύνατον ή πραγματοποιήσιμο μόνο με θαύμα. Αιτιολογημένα αν δεν είναι Ορθόδοξοι (ή ακόμα και “χλιαροί” Ορθόδοξοι). 

 Αν όμως πραγματικά πιστεύουν στην Ορθοδοξία ξέρουν ότι όλη η Πίστις είναι βασισμένη στο θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού αλλά και η ύπαρξις του σύγχρονου Ελληνικού κράτους οφείλεται στο θαύμα της νεκραναστάσεως ενός 400 ετών κεκοιμημένου γένους!!!

 Ε, ναι, θα είναι η νεκρανάστασις του χριστοκεντρικού κράτους!!!

Το Ποθούμενον δεν είναι κάτι νέον για τον Ελληνισμόν αλλά η επανάκτησίς του. Δεν επιδέχονται λάθη νεότητος πλέον και πρέπει η ανάληψις του να γίνει με ωριμότητα γέροντος. 

 Ο Μεγαλοδύναμος το ξαναπροσφέρει στους άξιους άρα αυτοί οφείλουν να προαποδειχθούν άξιοι. Άλλωστε όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι "Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού". 

 Γιατί το Ποθούμενον είναι το σκαλοπάτι για το “μεγάλο Ποθούμενον”, την μέλλουσα και πραγματική ζωή και απευθύνεται σε όσους αποστρέφονται την σημερινή διαβολική κατάντια της επίγειας ζωής και ποθούν όχι απλά κάτι καλύτερο αλλά το τέλειο, αυτό με την σφραγίδα του Δημιουργού 

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΙΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΦΩΤΙΣΙΝ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ...


Μια νουνεχής προειδοποίησις προς όσους το αναμένουν βάζοντας ημερομηνίες : ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ;;;


Κυανός Ουρανός



4 σχόλια:

  1. Ψευδοπροφητείες Ορθοδόξων
    Γέροντας Αρσένιος Κομπούγιας (1918-2008)

    Οἱ ψευδοπροφητεῖες μετά Χριστόν

    Ὁλόκληρο τό οἰκοδόμημα τοῦ χιλιασμοῦ, δηλαδή τό διάστημα κατά τό ὁποῖο θά παύσει τό κακό, ἤ θά γίνει ἡ ἁγιοποίηση τοῦ πλανήτη, ἤ θά ἐπικράτησει τό Εὐαγγέλιο παντοῦ ὡς βίωμα, ἤ θά ἔρθει ἡ μεσοβασιλεία, δηλαδή τό διάστημα ἑκατοντάδων ἤ χιλιάδων ἐτῶν μεταξύ τῆς Πρώτης καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας, κατά τό ὁποῖο θά ἁγιοποιηθεῖ ὁ κόσμος διά τῆς παρεμβάσεως τοῦ Κυρίου, ὅλες αὐτές τίς θεωρίες, ἔρχονται νά συμπληρώσουν, οἱ πολυάριθμες μετά Χριστόν ἐπώνυμες, ψευδώνυμες, ἀσύμφωνες, ἀκατάληπτες, ἀσυνάρτητες, παιδαριώδεις, ἄγνωστες ἀπό ἱστορικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καί θεολογικῆς πλευρᾶς, προφητεῖες.

    Εἶναι τελείως περιττό νά μιλήσουμε γιά τίς προφητεῖες μετά Χριστόν, ἐπειδή ἀφ’ ἑνός μέν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀσχολήθηκε μέ αὐτές, οὔτε κἄν ἔδωσε σημασία...

    Οἱ περισσότερες γνωστές ψευδοπροφητεῖες πού χρησιμοποιοῦνται συνεχῶς, εἶναι τοῦ ἄγνωστου Ἀγαθάγγελου, ἑνός ἀνωνύμου τοῦ 1050, δῆθεν τοῦ Μεθόδιου, ὁ ὁποῖος διετέλεσε Ἐπίσκοπος Πατάρων γύρω στό 360, δῆθεν τοῦ Ταρασίου Κων/λεως, δῆθεν τοῦ Ἀνδρέα τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ. Ὑπάρχουν καί πολλές ἄλλες. Ἐπίσης καί οἱ χρησμοί τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Σοφοῦ, οἱ ὁποῖοι περιλαμβάνονται μέν στήν Πατρολογία τοῦ Migne, ὅμως δέν μπορεῖ νά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι δικοί του. Ἀλλά κι ἄν τυχόν εἶναι τοῦ ἰδίου, ὁ Λέων ὁ Σοφός, δέν εἶναι καμμιά ἐκκλησιαστική αὐθεντία καί ἁγία μορφή. Ἀντιθέτως μάλιστα, μέ τά πολλά του σκάνδαλα καί ἰδιαίτερα μέ τόν τέταρτο γάμο του, δημιούργησε τεράστιο σάλο καί ἐκκλησιαστικό ζήτημα, ὥστε ὁ ἱερεύς πού τέλεσε τόν γάμο νά καθαιρεθῇ καί ὁ Λέων νά ἀφορισθῇ ἀπό τόν Πατριάρχη Νικόλαο τόν Μυστικό. Ἦταν λοιπόν προφήτης ὁ Λέων, μιλοῦσε σ’ αὐτόν ὁ Κύριος, ὅπως μίλησε στούς προφήτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης;..

    Ἀναφέρονται ἐπίσης κάποιοι ἀκατανόητοι χρησμοί, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν χαραγμένοι δῆθεν πάνω στόν... ἀνύπαρκτο τάφο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου μέ ἀκατανόητα μονογράμματα, τά ὁποῖα συμπληρώνουν διάφοροι ἑρμηνευτές. Ὑπάρχουν καί κάποιες διφορούμενες, ἀλλοπρόσαλλες, παιδαριώδεις, γιά γέλια, ἀλληλοψευδόμενες προφητεῖες, πού εἶναι σέ γλῶσσα ἀνόητης Πυθίας. Στήν Ἐκκλησία, τήν ἱστορία καί τήν θεολογία, εἶναι ἄγνωστες ὅλες αὐτές, ὅπως ἀνέφερα καί παραπάνω καί διαδόθηκαν κατά τό διάστημα τῆς δουλείας τοῦ Γένους μας. Τότε συγχρόνως κυκλοφόρησαν καί τά γνωστά φυλλάδια «Ἐπιστολή τοῦ Κ.Η.Ι. Χριστοῦ» καί «Ἀποκάλυψις τῆς Παναγίας». Ὅπως ἐπίσης τήν ἴδια ἐποχή διαδόθηκαν ἕνα σωρό θρύλοι, ὅπως εἶναι οἱ θρύλοι τοῦ «Μαρμαρωμένου βασιλιᾶ» καί «τῶν τηγανισμένων ψαριῶν», τά ὁποῖα δῆθεν ζωντάνεψαν καί πήδησαν ἔξω ἀπό τό τηγάνι, καί τοῦ Πατριάρχη, ὁ ὁποῖος κρύφτηκε μέ τά Ἅγια Δισκοπότηρα πίσω ἀπό μιά πόρτα πού ἀπό τότε δέν ἀνοίγει καί θά ἀνοίξῃ, ὅταν... «πάλιν μέ χρόνια μέ καιρούς πάλιν δικά μας θἆναι».

    Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὅλες αὐτές οἱ ψευδοπροφητεῖες ἐπιστρατεύονται σέ κάθε κίνδυνο πολέμου ἤ πόλεμο. Αὐτό ἔγινε τό 1912, τό 1922 καί τό 1940. Αὐτό γίνεται καί σήμερα, ἰδιαίτερα ὅποτε θολώνει ὁ Ἑλληνικός ὁρίζοντας ἤ ὁ Παγκόσμιος. Μερικοί μάλιστα ἀποτόλμησαν νά προσδιορίσουν καί χρόνο ἐκπληρώσεως αὐτῶν τῶν «προφητειῶν» κατά τό 1968-69, 1972, καί παρά τήν παταγώδη διάψευση καί γελοιοποίηση, δέν μετανόησαν, ἀλλά ἀνέβαλαν τόν χρόνο σάν τούς χιλιαστές, χωρίς νά ἔχουν συναίσθηση εὐθύνης. Ἔχουν δέ τόση αὐτοπεποίθηση γιά τό ἔγκυρο τῶν προφητειῶν καί τήν ἑρμηνευτική τους ἱκανότητα, ὥστε ὅσους ἀντιτίθενται τούς ὑβρίζουν, λέγοντας πώς εἶναι ὑπερήφανοι καί τυφλοί, μπροστά στά γεγονότα πού εἶναι ἐπί θύραις, ὅπως ἀκριβῶς ἔπαθε καί ὁ γράφων ἀπό πολλούς, ἐξ αἰτίας ἄρθρων μου περί τῶν ψευδοπροφητειῶν. Ἕνας μάλιστα ἀπό αὐτούς, μέ ἐπιστολή του τό 1968 μέ περιέλουσε ἀρκετά καί στήν συνέχεια ἔγραψε: «Αὐτό πού δέν μπόρεσε ὁ κ. Νικόλαος Ψαρουδάκης νά κατορθώσῃ, τό βλέπουμε νά πραγματοποιεῖται ἀπό ἄνδρες (ἐννοοῦσε τόν Γ. Παπαδόπουλο καί τούς ὑπόλοιπους πραξικοπηματίες) ἐμφορούμενοι ἀπό Ὀρθόδοξο Χριστιανικό πνεῦμα, οἱ ὁποῖοι διέθεταν τήν ἰσχύ τῶν ὅπλων. Σᾶς ἀρέσει ἤ ὄχι, ἅγιε πάτερ; Ἰδού ἡ ἀρχή πραγματοποιήσεως τῶν πρό Χριστοῦ καί μετά Χριστόν προφητειῶν, περί ἐπικράτησης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί καταργήσεως τῶν αἱρέσεων...».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δέν μᾶς λένε ὅλοι αὐτοί οἱ σύγχρονοι ὀπαδοί τῶν ἀνώνυμων καί ψευδώνυμων προφητειῶν, γιατί οὔτε ἕνας ἀπό τούς ψευδοπροφῆτες δέν ἀναφέρει τίποτα γιά τούς δύο τρομακτικούς Παγκόσμιους πολέμους τοῦ ’12-’14 καί τοῦ 1940, ἰδίως τοῦ τελευταίου μέ τά ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια νεκρούς καί ὅλες τίς ἄλλες ἀπώλειες; Μέ τό νά τόν ἀναφέρουν ὡς Εὐρωπαϊκό πόλεμο, δέν δικαιολογοῦνται, διότι τόν ὀνομάζουν Εὐρωπαϊκό καί ὄχι Παγκόσμιο ὅπως ἦταν, προσδιορίζουν μάλιστα καί τά κράτη πού μέ τούς δύο Παγκόσμιους πολέμους δέν ἦταν μόνο αὐτά, ἀλλά οὔτε καί τό ἀποτέλεσμα πού ἀναφέρουν αὐτές οἱ προφητεῖες ἦταν τό ἴδιο. Τήν ἴδια τύχη θά ἔχει καί ὁ περιγραφόμενος πόλεμος τοῦ Ἀρμαγεδώνα, πού θά τόν καταπαύσῃ τάχα Ἄγγελος καί μετά θά γίνῃ πλήρης ἁγιοποίηση στήν Ἑλλάδα καί σέ ὅλα τά κράτη τῆς γῆς!

      Τά σχόλια περιττεύουν. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι θά ἔρθουν πολλά δεινά, ἰδίως ἔκτακτα φυσικά τρομακτικά γεγονότα, ὅπως τά περιγράφει ὁ Κύριος καί ἡ Ἀποκάλυψις, ὡς προτιμωρία τοῦ κόσμου πού θά ἔχει ἀφηνιάσει καί θά παραμένει ἀμετανόητος. Ἀλλά ὅπως ἀπό κτίσεως κόσμου ἔγιναν πόλεμοι, καταστροφές ὅπως αὐτές τοῦ κατακλυσμοῦ καί τῶν Σοδόμων, τρομακτικοί πόλεμοι ὅπως τό 1914 καί τό 1940 καί οἱ ἄνθρωποι δέν μετανόησαν, ἀλλά ἔγιναν ἀκόμη χειρότεροι, ἔτσι πάλι καί στό μέλλον, κατά τήν Ἀποκάλυψη μέ τίς ἑπτά πληγές, μέχρι Συντελείας ὅ,τι καί νά γίνῃ, οἱ ἄνθρωποι δέν θά μετανοήσουν «δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ». Ἡ Ἀποκάλυψις λέει χαρακτηριστικά: «Οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν», ἀλλά «ἐμασῶντο τάς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου, καί ἐβλασφήμησαν τόν Θεόν» (Ἀποκ. θ’, 21. ιστ’, 10-11).

      Ἑπομένως τά σημεῖα τά ὁποῖα θά συμβοῦν, τά δεινά καί οἱ πόλεμοι, δείχνουν, ὄχι τήν ἀπότομη μετάνοια καί ἐπιστροφή τῆς ἀνθρωπότητας πού θά ἔχει ἀποκτηνωθεῖ, ἀλλά τήν σκληρότητα καί τήν ἀμετανοησία πού θά ὑπάρχει ἀπό τήν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος θά εἶναι γέννημα τῆς ἀποστασίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ὁποίου ἡ δράση καί ἡ μεγάλη δύναμη, θά καταλυθῇ διά τῆς Παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς τό βεβαιώνει ὁ θεῖος Παῦλος. Ἐδῶ φαίνεται, ὅτι ἡ ἐπίμονη προβολή διαφόρων προφητειῶν καί οἱ διάφορες ἑρμηνεῖες πού ἀφοροῦν μία ἁγιοποίηση τοῦ πλανήτη πού θά γίνῃ κατά ἄγνωστο τρόπο ἤ κάποια μεσοβασιλεία, δέν εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά τοῦ πονηροῦ πνεύματος, γιά νά μήν γρηγορεῖ καί μετανοεῖ ὁ κόσμος, πιστεύοντας ὅλες αὐτές τίς ἑρμηνεῖες. Ταὐτόχρονα, συσκοτίζεται ἡ πραγματικότητα, ὥστε ἄλλα νά περιμένῃ ὁ κόσμος καί ἄλλα νά συμβοῦν.

      ....

      Διαγραφή
    2. Ἀληθινές προρρήσεις

      Δέν καταφερόμαστε ἐναντίον ὅλων τῶν προφητειῶν, ἀλλά ἐναντίον ἐκείνων, πού δέν ἔχουν σαφῆ καί ἐπίσημη ἱστορική καταγωγή καί εἶναι ἀσυνάρτητες περιγραφές πολέμων καί καταστάσεων, πού δημιουργήθηκαν ἀπό Ἕλληνες καί Τούρκους καί ἀναφέρονται στήν ἐπανάκτηση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί στήν μακροχρόνια βασιλεία τοῦ Κυρίου ἐπί τῆς γῆς μέ Ἑλληνική παγκόσμια κυριαρχία. Ἀντίθετα, ὑπάρχουν ὁράματα καί θαυμάσιες προρρήσεις πού μαρτυροῦνται ἀπό τούς βίους τῶν Ἁγίων καί ἀπό τήν ἱστορία, καί δέν μιλοῦν μέ γλῶσσα Πυθίας, ἀλλά μέ σαφήνεια· οὔτε περιστρέφονται γύρω ἀπό πολέμους μεταξύ Ἑλλήνων καί Τούρκων. Τά θέματά τους ἀποτελοῦν ἡ ἠθική καί θρησκευτική ἐξέλιξη τοῦ κόσμου, ἡ ἁμαρτία, ἡ ἀποστασία καί οἱ ἐφευρέσεις.

      Καί τέλος, οἱ πολυάριθμες προρρήσεις τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, οἱ ὁποῖες συγκεντρώθηκαν κυρίως ἐκ παραδόσεως ἀπό στόμα σέ στόμα. Κάποιες ἀπό αὐτές, μποροῦν νά θεωρηθοῦν καί παρείσακτες. Παραδείγματος χάριν, ἡ προφητεία περί ἐπανόδου τῶν Τούρκων στήν Ἑλλάδα ἕως τά Ἑξαμίλια καί ἡ καταδίωξή τους ἕως τήν Κόκκινη Μηλιά (Μέκκα;). Ἡ προφητεία αὐτή στήν συνέχεια ἀναφέρει, ὅτι ἀπό τούς Τούρκους τό ἕνα τρίτο πανικόβλητο θά πιστέψει στόν Χριστό καί θά σπεύσῃ νά βαπτισθῇ, ἕνα ἄλλο τρίτο θά σφαγιασθῇ καί τέλος τό ἄλλο τρίτο θά καταφύγῃ στά βάθη τῆς Ἀραβίας. Σημειωτέον, ὅτι τό ἕνα τρίτο τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ τῆς Τουρκίας εἶναι 13 ἑκατομμύρια. (σ.σ. μιλάει γιά τήν δεκαετία τοῦ ’80) Πρέπει νά ἀμφιβάλλῃ κανείς γιά αὐτή τήν προφητεία, ὄχι μόνο διότι φαίνεται τερατώδης, ἀλλά καί διότι ἀναφέρει αὐτήν 1.400 περίπου χρόνια πρίν ἀπό τόν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὁ Ψευδομεθόδιος. Γεννᾶται τό ἐρώτημα, ἄν τήν ἐπανέλαβε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ἤ τήν πρόσθεσαν στίς γνήσιες προφητεῖες του μεταγενέστερα, ὡς δική του δῆθεν. Ἐκτός ἀπό αὐτό, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὅταν πρόκειται γιά τούς Τούρκους, μιλᾶ συνεσκιασμένα καί αἰνιγματικά, λόγῳ τοῦ κινδύνου. Πῶς στήν προφητεία αὐτή μίλησε τόσο καθαρά καί γιά τόσο κακό σέ βάρος τῶν Τούρκων;

      Διαγραφή
    3. Από εδώ https://elladapoyantisteketai.blogspot.com/2019/05/blog-post.html

      Διαγραφή