Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020

ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ...ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΖΟΥΜΕ!


 ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗΣ…



Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Εδώ και πολλά χρόνια η πατρίδα βουλιάζει όχι μόνο στην παρακμή αλλά και στην παράνοια. 

Μία βαθιά πνευματική κρίση δεκαετιών, μέσα από την οποία ο λαός μας όχι μόνο έχει φτάσει στην ουσιαστική απονέκρωση της σχέσης του με τον ίδιο τον εαυτό του (την πίστη και τη γλώσσα του, το ιστορικό του παρελθόν, την παράδοση, ένα ολόκληρο αξιακό σύστημα που τον κράτησε ζωντανό επί αιώνες), αλλά έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την επαφή του και με την ίδια τη λογική. 

Ένας λαός από δεκαετίες εκμαυλισμένος, που έχει βολευτεί μέσα στον βούρκο της αποστασίας από τον Θεό και αρνείται πεισματικά να ελευθερωθεί από τα δεσμά και να ξαναζητήσει το έλεός Του. 

Λαός που δεν αντιδρά σχεδόν για τίποτε, αλλά παρακολουθεί απαθής την καθημερινή και συστηματική εθνική, δημογραφική, οικονομική, εκπαιδευτική και πρωτίστως πνευματική διάλυση του τόπου του και του μέλλοντος των ίδιων των παιδιών του. 

Που συνεχίζει να αποχαυνώνεται μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες, να αναλίσκεται σε ανοησίες, να καταπίνει με απάθεια αμέτρητα νεοταξίτικα σκουπίδια. Που έχει ξεχάσει την αυθεντική ορθόδοξη πίστη των πατέρων του. 

Που πόρρω απέχει από το να πέσει στα γόνατα για να κλάψει για τις αμαρτίες του, από τη στιγμή που ακόμη δεν έχει καν στοιχειώδη επίγνωση περί αυτών. 

Που όχι μόνο αγνοεί παντελώς τι σημαίνουν πνευματικοί νόμοι και πώς λειτουργούν, αλλά και χλευάζει από πάνω, όταν κάποιοι το επισημαίνουν.

Και δεν θέλω ασφαλώς να γενικεύω ισοπεδωτικά: αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί σ’ αυτόν τον τόπο που ζουν πνευματικά και αυτό είναι καθοριστικής σημασίας, μαζί με τις μεσιτείες της Παναγίας και των Αγίων μας (πάνω απ’ όλα, αυτή είναι η σκέπη και η ασπίδα που κρατάει ακόμη άφθορη την πατρίδα), κόντρα στη γενική κατάρρευση, την ανομία, τη σαρκολατρεία, την εκτεταμένη διαστροφή, τον δαιμονισμό, το ατέλειωτο αίμα των εκτρώσεων, το ψυχοδιανοητικό παιδομάζωμα και την πνευματική γενοκτονία των παιδιών μας. 

Δεν ξέρω όμως έως πότε θα αρκεί αυτό, από τη στιγμή που το μείζον μέρος του λαού συνεχίζει να ζει εσκεμμένα μέσα στη λάσπη της κενότητας, της αμετανοησίας και της βλασφημίας, πετώντας στα σκουπίδια τις προειδοποιήσεις και ευκαιρίες που συνεχώς του δίνει ο Θεός και χωρίς να δείχνει σημάδια ανάνηψης.

Όσα βλέπουμε και ζούμε γύρω μας κατά τους τελευταίους μήνες της δήθεν πανδημίας του κορωνοϊού, εντείνουν δυστυχώς αυτή την εκτίμηση. 

Κυρίως ως προς τον τρόπο και την απίστευτη ευκολία με την οποία αφέθηκε μέγα μέρος του λαού μας να καταπιεί όλο αυτό το ανεκδιήγητο πλέγμα ανακριβειών, ψεμάτων και παλινωδιών, την ευκολία με την οποία δέχτηκε ως προφανές το στημένο σκηνικό του άθλιου νεοταξικού πειράματος, την ευκολία με την οποία κύλησε στον κατήφορο του τρόμου και μαζί της μισανθρωπίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού, την ευκολία με την οποία αποδέχθηκε ως προφανή και φυσιολογικό όλον αυτόν τον κυκεώνα όχι μόνο ξεκάθαρα φασιστικών αλλά και αμφιφανώς παρανοϊκών μέτρων, που το δυστοπικό καθεστώς παίρνει δήθεν για την προστασία μας. 

Την ευκολία πάνω απ' όλα με την οποία αποδέχθηκε τις κλειδωμένες και μετά αποστειρωμένες εκκλησιές, τις βέβηλες μάσκες και τις κατηργημένες λιτανείες, υποτροπιάζοντας εδώ και τόσους μήνες από την ολιγοπιστία στη βεβήλωση κι από εκεί στη βλασφημία και τον εμπαιγμό. 

Ένα εμπαιγμό που περιλαμβάνει φυσικά και τη νέα εξουθένωση όσων συνεχίζουν να μιλούν για τα αυτονόητα και τη σπίλωσή τους ως σκοταδιστών και φρενοβλαβών συνωμοσιολόγων. 

Αλλά βέβαια, όταν εμπαίζεται και βλασφημείται ο ίδιος ο Θεός, αυτό το τελευταίο είναι το λιγότερο.

Αν είναι όμως θλιβερά όλα αυτά, δεν είναι ωστόσο και ανεξήγητα. 

Όλα όσα προαναφέρθηκαν για τον εκμαυλισμό και τον αφελληνισμό αυτού του τόπου (ιστορικές διαδικασίες που ξεκίνησαν πριν από δύο και πλέον αιώνες και απλώς επιταχύνθηκαν δραματικά κατά την αποκληθείσα Μεταπολίτευση), ερμηνεύουν απολύτως και τη ρηχή πίστη και την απιστία και τον φόβο και την κενότητα και τη μισανθρωπία. Ερμηνεύουν απολύτως και την παράνοια. 

Είμαστε στη φάση που δρέπονται οι καρποί από τη μιαρή σπορά που κάποιοι έκαμαν συστηματικά σε αυτή την πατρίδα εδώ και πολλές δεκαετίες.

 Στη φάση που είχε προείδει ο Μέγας Αντώνιος, λέγοντας ότι θα έρθει εποχή που θα κυριαρχεί η τρέλα παντού και όποιον λέει την αλήθεια, θα τον καταδιώκουν ως τρελό. Σε αυτούς τους χρόνους πλέον είμαστε.

Αλλά αν αυτό ισχύει όντως για μεγάλο μέρος του λαού μας, που στενάζει μπερδεμένο, ζαλισμένο και ουσιαστικά ακατήχητο, τι να ειπωθεί και για εκείνους που φέρουν τη μείζονα πνευματική ευθύνη; 

Εκείνους που έχουν το βάρος των ψυχών και που ευθύνονται όχι μόνο για το ότι άφησαν εδώ και τόσες δεκαετίες την κατάσταση να οδηγηθεί σε τούτο το πηχτό σκοτάδι, αλλά και για το ότι δεν κάνουν απολύτως τίποτε ούτε και τώρα για να επανευαγγελίσουν τον λαό, να τον κατηχήσουν, να τον τραβήξουν από το χέρι και πάλι προς το φως; 

Αλλά και πώς να γίνει ασφαλώς αυτό, όταν από θεματοφύλακες της ορθής πίστης, διδάχοι της προσευχής και ζώντες ως καθημερινό ολοκαύτωμα υπέρ του ποιμνίου τους έχουν καταντήσει (κατά το μείζον μέρος - και πάλι φυσικά δεν θα γενικεύσουμε ισοπεδωτικά) θεματοφύλακες καριερών, δάσκαλοι πλάνης και διασπορείς κακοδοξιών, κακόηχα και εκκωφαντικά αντηχεία εκκοσμίκευσης και απιστίας; 

Όταν αντί να αντιταχθούν στα αντίχριστα μέτρα του καθεστώτος, αυτοί σπεύδουν να τα προαναγγείλουν από μόνοι τους; 

Όταν κηρύσσουν μόνο υπακοή και ευπείθεια, όχι στους αγίους, αλλά στους εκκλησιομάχους πολιτικούς, στους κοσμικούς δήθεν ειδικούς και φυσικά στις δικές τους μεταπατερικές αθλιότητες; 

Όταν αντί να επιχειρήσουν να τονώσουν και να οικοδομήσουν στη σωστή πίστη τους ολιγόπιστους και κλονισμένους χριστιανούς (πράγμα όχι ακατανόητο, μετά από τόση πολυετή πνευματική κρίση και τόση χυδαία καθεστωτική προπαγάνδα), έρχονται να τους μπερδέψουν ακόμη χειρότερα, με το να κηρύσσουν οι ίδιοι τη βλασφημία της εντός των ναών απολύμανσης και μασκοφορίας, της μη προσκύνησης των εικόνων, της απόστασης από το αντίδωρο και από το χέρι του ιερέα; 

Όταν πατριάρχες κι επίσκοποι κυκλοφορούν μασκαρεμένοι εν μέσω της φοβεράς και αναιμάκτου θυσίας, όταν άλλοι επίσκοποι κηρύσσουν διωγμό κληρικών και λαϊκών των μητροπόλεών τους που αρνούνται να συμμετάσχουν στο άγος, όταν έτερος επίσκοπος φτάνει να πει ότι αν χρειαστεί, ας πάψουν να γίνονται και γάμοι, όσο διαρκεί η επιδημία; 

Και ουδείς ξέρει και ποια ακόμη μυστήρια έχουν μετά σειρά, ποια δόγματα, ποιες διδασκαλίες των αγίων, ποια αυτονόητα αιώνων που κάποιοι αθεολόγητοι και πλανεμένοι ρασοφόροι και εγκάθετοι θολολόγοι θα πλήξουν και θα προσπαθήσουν να καταργήσουν μέσα στον ζόφο της μεταπατερικής τους έπαρσης. 

Η παράνοια και η μαζική παράκρουση κλιμακώνονται και εντείνονται συνεχώς μέρα με τη μέρα. Γιατί αυτές κυριαρχούν ολόγυρα. 

Και επειδή τώρα κάποιοι θα αναρωτηθούν ίσως περί του δέοντος γενέσθαι, για το ποια μπορεί να είναι η λύση σε όλα αυτά, για το τι μπορεί να γίνει ώστε να φύγουμε από τον χώρο των διαπιστώσεων προς τον χώρο των δράσεων, θα ξεκαθαρίσω για μία ακόμη φορά το εξής: ο χώρος των διαπιστώσεων ήταν και παραμένει μείζονος σημασίας ειδικά από τη στιγμή που το βασικό πρόβλημα που μας ταλανίζει (δηλαδή η πνευματική κρίση και η απομάκρυνση από τον Θεό) δεν έχει ακόμη διαγνωστεί ως η πραγματική αιτία της αρρώστιας μας. 

Ο χώρος των διαπιστώσεων παραμένει λοιπόν μείζονος σημασίας ως αναγκαία συνθήκη για να περάσουμε στην αυτοκριτική και στο αυτεπίγνωτον, που είναι επίσης η αναγκαία συνθήκη για την ειλικρινή μετάνοια. 

Καθότι αυτή είναι η λύση. Η ειλικρινής μετάνοια, που θα φέρει πιο κοντά το θαύμα και το έλεος του Θεού. 

Ποιος ανόητος βλέποντας όλη αυτή την απόλυτη παράνοια γύρω μας, όλη τη λύσσα του πανίσχυρου, αντίχριστου και κρυπτοφασιστικού καθεστώτος, όλη την πνιγηρή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει κλήρος και λαός, όλη τη γενική και καθολική παρακμή και αποχαύνωση, ποιος άραγε μπορεί να τολμήσει έστω να ελπίσει σε οτιδήποτε άλλο, σε κοσμικές δράσεις και σε ανθρώπινες κινήσεις και επιλογές;

Και για όσους αποδέχονται (και ορθώς) το «συν Αθηνά και χείρα κίνει», λέγοντας πως πλην του Θεού, πρέπει κι εμείς να κάνουμε κάτι, ιδού και η ανθρώπινη δράση που πρέπει πρωτίστως να πραγματοποιήσουμε, προσπαθώντας να «εκβιάσουμε το θαύμα». 

Πνευματικός αγώνας, άσκηση, μυστηριακή ζωή, αλλά και συνάμα προσπάθεια αδιάκοπη να φυλάξουμε αμώμητη την ορθή πίστη μας, συνεχής διαμαρτυρία και αντίδραση απέναντι στους βεβηλωτές, ανένδοτη ανυπακοή σε όσους έχουν ταχθεί στο να τη μαγαρίσουν. 

Αυτός θα είναι ο αγώνας μας, με τις πρεσβείες της Παναγιάς και των Αγίων μας. 

Όσο δεν το κατανοούμε αυτό και όσο αρνούμαστε πεισματικά να το πράξουμε, απομακρυνόμενοι όλο και περισσότερο από τον Θεό, τόσο και θα φουντώνει γύρω μας η τρέλα και το σκοτάδι. 

Και θα αγριεύουν ολοένα και πιο πολύ οι καιροί της μαζικής παράκρουσης...

    Δρ.  ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ

Δρ. Βυζαντινής Ιστορίας




15 σχόλια:

  1. Υπέροχο άρθρο!!!!!
    Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα φωνές μορφωμενων ανθρώπων γιατί η ΠΑΡΑ ΜΌΡΦΩΣΗ μας έχει κατακλύσει
    έλεος πια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτα που λες γελοίε ξεκινησαν επι των θεων σου,αυτων του ολυμπου,που παρέδωσαν τους πανεξυπνους τότε έλληνες στους ρωμαιους,μην πω για πιο πριν.

      Διαγραφή
    2. διασκέδασε μας και άλλο κλόουν

      Διαγραφή
    3. Το σχόλιο περιείχε υβριστική προσφώνηση και αφαιρέθηκε. Αν δεν μάθεις να σέβεσαι τους αρθρογράφους και σχολιαστές θα σε διαγράφω. Αν έχεις επιχειρήματα θα τα διατυπώνεις χωρίς ύβρεις.

      Διαγραφή
    4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

      Διαγραφή
    5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

      Διαγραφή
    6. ΟΜΟΙΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΕΠΟΜΕΝΑ...

      Διαγραφή
  3. Δύο είναι οι κύριες προσπάθειες των Νεοπαγανιστών: 1. Να παρουσιάσουν την προχριστιανική κοινωνία ως τέλεια, ως χώρα τής ουτοπίας, και 2. Να παρουσιάσουν τη Χριστιανική μετά Χριστόν Ρωμαϊκή κοινωνία ως μη Ελληνική, και να τη φορτώσουν με ό,τι λάσπη μπορέσουν. Έτσι θα πείσουν τα θύματά τους, ότι δήθεν ο Χριστιανισμός κατέστρεψε έναν μοναδικό και ανεπανάληπτο αρχαίο πολυθεϊστικό πολιτισμό, και ότι ο Χριστιανισμός είναι καταστροφή τής ανθρωπότητας.

    Βεβαίως όπως σε κάθε ζήτημα που υποστηρίζουν, η αλήθεια είναι πάντα ΑΝΤΙΘΕΤΗ από αυτά που λένε. Γιατί όχι μόνο η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν καθόλου ουτοπική, όχι μόνο η Χριστιανική εποχή υπήρξε κλάσεις ανώτερη τής αρχαιοελληνικής, αλλά επιπλέον υπήρξε στην πραγματικότητα συνέχεια και μετεξέλιξη εκείνης τής αρχαίας κοινωνίας, διασώζοντας όσα άξιζαν, και καταργώντας κάθε βαρβαρότητα τού πολυθεϊσμού. Έτσι, κανείς δεν αρνείται τις σωστές θέσεις αρκετών φιλοσόφων. Ούτε την εξαίσια αρχαία τέχνη. Όμως η δικαιοσύνη απαιτεί να δείξουμε ότι ο Ρωμαίικος πολιτισμός ήταν πολύ ανώτερος από τον αρχαίο ειδωλολατρικό, τον οποίο ωραιοποιούν οι Δυτικόφερτες αναγεννησιακές φαντασίες.

    Στα πλαίσια αυτής τής παραχάραξης τών Νεοπαγανιστών, είναι η προσπάθεια να παρουσιάσουν τους Ρωμαίους ως "κατακτητές" τών Ελλήνων, και έτσι να τους πουν "ανθέλληνες", ώστε να εξωστρακίσουν τον Ρωμαίϊκο Ελληνικό πολιτισμό που ήταν Χριστιανικός, και να τον διαβολοποιήσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η Ελληνικότητα τής Ρώμης

    1ο Μέρος: Η Ελληνική της καταγωγή

    Ο πρώτος που αποφάσισε να μεταναστεύσει σε άλλους τόπους (κατά τους αρχαίους Έλληνες) και να κτίσει αποικία, ήταν ο Οίνωτρος, γιος του Λυκάονα. Στην Αρκαδία είχαν γίνει τόσο πολλοί, που δεν μπορούσε η γη να τους θρέψει. Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βασιλιά αδελφού του, Νύκτιμου, ο Οίνωτρος έφτιαξε πλοία, πήρε μαζί του πολλούς Αρκάδες και ανάμεσά τους τον αδελφό του τον Πευκέτιο, κι έβαλε πλώρη Δυτικά.

    Έπιασαν στην Απουλία (νοτιοανατολική Ιταλία), πρώτοι αυτοί, 17 γενιές πριν από τον πόλεμο της Τροίας, μετά τη λήξη του οποίου ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λάτιου.

    Στην Απουλία εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι).

    Ο Οίνωτρος συνέχισε, διέσχισε τον πορθμό της Σικελίας κι έφτασε ως την Αυσονία («τότε» περιοχή ανάμεσα στον Πορθμό και τις εκβολές του Λείρι ποταμού, ανάμεσα στην Καμπανία και το Λάτιο). Η περιοχή ονομάστηκε Οινωτρία και από αυτήν, Οινωτρία ονομάστηκε ολόκληρη η χερσόνησος. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιταλός, Πελασγός κι αυτός κατά μια εκδοχή (Σικελός κατά άλλη), ονόμασε τη χώρα Ιταλία.

    Από τους Αρκάδες αυτούς αποίκους, οι Αβοριγίνες απλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Αβοριγίνες ονομάζονταν οι υπεράκριοι, αυτοί που κατά το Αρκαδικό σύστημα κατοικούσαν στα άκρα, αλλά και οι αυτόχθονες (από το Λατινικό ab origine που σημαίνει γνήσιοι, πρωταρχικοί, αλλά και πρωτόγονοι).

    Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ο πρεσβύτερος) καθώς και άλλοι Ρωμαίοι που έγραψαν γενεαλογίες, ανέφεραν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Αρκάδες. Υπήρχαν όμως και άλλοι που έλεγαν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Σαβίνοι (αρχαίος λαός που ζούσε στην Κεντρική Ιταλία και αντιστάθηκε σκληρά στους Ρωμαίους, οι οποίοι μόλις το 290 π.Χ. μπόρεσαν τελικά να τους υποτάξουν). Όμως ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.


    Στους εκεί Αβοριγίνες Αρκάδες βασίλευε ο Φαύνος (συνώνυμος του Ρωμαϊκού θεού των δασών και των κοπαδιών, που ταυτίζεται με τον Αρκαδικό Πάνα). Ο βασιλιάς Φαύνος επέτρεψε στους νεοφερμένους συμπατριώτες του να κατοικήσουν σε έναν από τους λόφους. Ο Εύανδρος τον οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλαντίνο είτε σε ανάμνηση της μητρόπολης που ξεκίνησαν, είτε από το όνομα του γιου του, Πάλλαντα. Είναι ο Παλλαντίνος λόφος, ο κεντρικός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τιμώντας την Αρκαδική καταγωγή της ονομασίας του λόφου, ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων Αντωνίνος (138-161 μ.Χ.), επισκέφθηκε το Παλλάντιο της Αρκαδίας και τον εκεί οικισμό τον μετέτρεψε σε πόλη. (Πατριδογνωσία 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84, σελ. 3041-3043).

    Αυτά είναι περιληπτικά μερικά στοιχεία που αποδεικνύουν την Ελληνική καταγωγή τών Ρωμαίων, και διαψεύδουν τους Νεοπαγανιστές, ως αρνητές τής Ελληνικής ιστορίας και τού Ελληνικού παγκόσμιου μεγαλείου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς παπύρους, ανάμεσα στο 1220 και στο 1193 π.Χ., (περίπου τότε έπεσε και η Τροία), βασίλευαν ο Ραμσής Γ΄ και ο γιος του Μενεφθά. Αυτή την εποχή η χώρα δέχθηκε την επίθεση των «λαών της θάλασσας». Οι φαραώ τους αντιμετώπισαν και αυτοί στράφηκαν προς την Παλαιστίνη. Στα 1174 ξαναφάνηκαν στην Αίγυπτο, αποκρούστηκαν και σκόρπισαν. Ονομάζονταν Σαντάνα, Τούρσα, Σέκελες, Ρούκι, Νερντέν, Πλέστ κλπ. Από αυτούς, οι Σέκελες (Σικελοί), απλώθηκαν στην Ιταλία. Αυτούς έδιωξαν οι Αρκάδες όταν έφτασαν εκεί., και τους περιόρισαν στο νησί που ονομάστηκε Σικελία.

      Οι Αβοριγίνες Αρκάδες κατοίκησαν σε μερικούς από τους λόφους στους οποίους αργότερα κτίστηκε η Ρώμη.

      Εξήντα χρόνια πριν από τα Τρωικά, όταν στην Αρκαδία βασίλευε ο Αγαμήδης (γιος του Στύμφαλου κατά τη μυθολογία), ο Εύανδρος (γιος του Ερμή και της Θέμιδας κατά τη μυθολογία) που ζούσε στην περιοχή του Παλλαντίου (στα όρια της σημερινής Τρίπολης), αρμάτωσε δύο καράβια και πήγε μετανάστης στην Ιταλία. Βρέθηκε κι αυτός στην περιοχή των λόφων όπου αργότερα κτίστηκε η Ρώμη.

      Διαγραφή
  5. να δούμε τι μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή σχετικά με τις κοσμικές εξουσίες στις οποίες περιλαμβάνεται και το Κράτος.
    Πρωταρχικά σημειώνουμε τον τελικό επίγειο στόχο της Θείας Πρόνοιας, δοσμένο από το ίδιο το στόμα του Κυρίου μας στην επί του Όρους ομιλία Του. Αυτός είναι το “ελθέτω η Βασιλεία Σου γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης”(Ματθ. Κεφ.6 9-10). Προφητεία και στόχος αγώνα για την στρατευομένη Εκκλησία, που θα υλοποιηθεί όταν “έλθει το πληρωμα του χρόνου” . Ο στόχος αυτός αναφέρεται και στις κοσμικές εξουσίες όπως επιβεβαιώνεται στην προφητεία (Μιχ. Δ. 1-8), όπου προφυτεύεται ότι οι λαοί και τα έθνη “θα κατακόψωσι τας ρομψαίας αυτών εις άροτρα και τα δόρατα αυτών εις δρέπανα και ουκέτι μη αντάρει έθνος επί έθνος ρομφαίαν και ουκέτι μάθωσι πολεμείν …..και βασιλεύσει Κύριος”. Ο αυτός στόχος αναφέρεται και σε άλλες προφητείες (Δαν. Β 1-46, Ψαλμ. Νστ΄1-10, Ησαϊας Β 2-4 κ.α.)
    Στα Ευαγγέλια (Ματθ. Κεφ. Δ 8-11), (Λουκάς Κεφ. Δ 5-8) & (Μαρκ. Ι 42-45) έχουμε την εξής διαπίστωση. Τα Κράτη όπως διαχρονικά δομήθηκαν έχουν, ως αυτοσκοπό και ως θεσμική διάρθρωση και ως νοοτροπία εξουσίας, αντίθετή στόχευση προς την ανωτέρω στόχευση της Εκκλησίας .Στα ανωτέρω χωρία διαβάζουμε τα εξής. Μετά την βάπτισή Του στον Ιορδάνη, ο Κύριός μας πήγε στη έρημο, όπου νήστεψε 40 ημέρες. Εκεί υπέστη τους πειρασμούς του διαβόλου στους οποίους ο διάβολος περιέλαβε και τον εξής πειρασμό: Του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τα μεγαλεία τους και του είπε. “Όλα΄αυτά θα σου τα δώσω αν πέσεις και με προσκυνήσεις” “γιατί σε μένα (η εξουσία τους) έχει παραδοθεί και σε όποιον θέλω τη δίδω”.
    Επίσης, όταν ανέβαιναν για τα Ιεροσόλυμα ο Χριστός με τους μαθητές του τους είπε τα κατωτέρω. “Ξέρετε πως αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους ηγέτες των λαών τους καταπιέζουν και οι μεγάλοι από αυτούς τους υποδουλώνουν. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε εσάς. Όποιος από εσάς θέλει να αναδειχθεί και να αναλάβει ηγετική θέση ανάμεσά σας να είναι υπηρέτης σας και όποιος θέλει να είναι ανάμεσά σας πρώτος να είναι υπηρέτης όλων. Γιατί και “ο υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθεί αλλά να υπηρετήσει και να δώσει την ζωή του λύτρα για πολλούς”.
    Όταν ερωτήθηκε από τον Πιλάτο ο Κύριος εάν θεωρεί τον εαυτό του Βασιλέα ο Χριστός απάντησε ότι “ Η βασιλεία η δική μου δεν προέρχεται από τον κόσμο αυτόν” (Ιωαν. ΙΗ 36) και όταν οι Φαρισαίοι επεδίωξαν να τον παγιδεύσουν και τον ρώτησαν για το εάν έπρεπε να καταβάλουν τους κρατικούς φόρους τότε τους απάντησε “Δώστε λοιπόν στον Καίσαρα όσα είναι του Καίσαρα και στον Θεό όσα είναι του Θεού” (Ματθ. Καφ.ΚΒ 15-22) . Με τα χωρία αυτά αποσαφηνίζεται η διαστολή της “Βασιλείας του Θεού” από τις τότε υφιστάμενες κοσμικές εξουσίες.
    Τα ανωτέρω πρέπει να τα έχουμε υπόψη μας, για να αντιληφθούμε ορθά όσα ο Απόστολος Παύλος στο κεφ. 13 της προς Ρωμαίους Επιστολής του αναφέρει για τις σχέσεις που πρέπει να έχει ο Χριστιανός με τις κρατικές εξουσίες ως μέλος της κοινωνίας. Εκεί ο Απόστολος μας τονίζει κατ΄αρχήν ότι “...Οι υπάρχουσες εξουσίες από τον Θεό έχουν ταχθεί” που σημαίνει ότι η ορθή ερμηνεία των λόγων αυτών είναι πως αναρχική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει. Περαιτέρω προσδιορίζει την αποστολή των εξουσιών ως εξής. “Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν” και επομένως ο Χριστιανός εάν πράττει έργα “αγαθά” δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από τους φορείς της εξουσίας. Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε όμως ότι διάκονοι του Θεού εν προκειμένω δεν μπορεί να είναι φορείς εξουσιών που είναι τυραννικκές και δεν σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία. “Ἐὰν οὖν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθαι (Ἰω. 8, 36). “Επ΄ ελευθερία εκλήθητε αδελφοί”, “Ου καλώ υμάς δούλους αλλά αδελφούς” Υπ΄ αυτήν την έννοια η νομιμοφροσύνη του Χριστιανού προς τους φορείς των εξουσιών υπόκειται σε αυτήν την προϋπόθεση. Άλλως ισχύει η διακήρυξη του Αποστόλου Πέτρου προς τον αρχιερέα στο “συνέδριο”-δικαστήριο “πειθαρχείν δει Θεω μάλλον ή ανθρώποις” (Πράξεις Αποστόλων Κεφ. 5 29).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΕΎΓΕ! ΕΎΓΕ! και παλιν κσι πολλάκις ΕΥΓΕ!!!
    Εξαιρετικό άρθρο κύριε Δαπέργολα διότι μέσα σε λίγες γραμμές, σκιαγραφείτε με τόση ενάργεια τά βασικά αίτια τής πβευνατικής μας παρακμής και τονίζετε το γεγονός ότι, πρωτίστως τό ζητημα είναι πνευματικό.
    Ο κάτωθι σχολιάζων ώς Αλέξανδρος Αθηναίος επιβεβαιώνει άριστα τα γραφόμενά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΎΡΙΟ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΤΙΚΗ & ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΟΣΩΝ ΒΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΚΑΤΕΘΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΜΟΥ.
    ΔΙΟΤΙ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΑΓΝΟΩ ΤΟΝ ΑΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟ ΤΡΟΠΟ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ, ΜΕ ΨΕΥΔΟΝΥΜΑ

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

    Κ.ΚΑΛΙΜΑΥΚΙΔΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Nα είσαι ευλογημένος για ό,τι έγραψες και σε ευχαριστούμε προς δόξαν Θεού! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή