ΟΛΗ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...

Η ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΤΙ ΟΙ ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟ ΣΑΣ – ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ

πό τη δεκαετία του 2000, η ​​έκθεση στο φως για να κάνουμε τα κτίριά μας πιο ενεργειακά αποδοτικά, τώρα, αποκαλύπτεται πώς αυτό μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στα μιτοχόνδριά μας, συμβάλλοντας στον διαβήτη, την άνοια και πολλά άλλα

Πάρε έναν φακό – θα κάνει αυτός στο τηλέφωνό σας – ανάψτε τον και τοποθετήστε το μαξιλαράκι του δείκτη σας πάνω από τη λάμπα. 

Βλέπεις αυτή την κόκκινη λάμψη; Μπορεί να πιστεύετε ότι έχει να κάνει με το αίμα, αλλά θα κάνετε λάθος. Είναι φωτόνια κόκκινου φωτός που αναπηδούν μέσα στο δάχτυλό σας, αναζητώντας κάπου να προσγειωθούν.

Αυτό το απλό πείραμα είναι μια πόρτα για μια από τις πιο βαθιές και εκπληκτικές βιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων ετών. «Το φως είναι μια θρεπτική ουσία», λέει ο Bob Fosbury, ο οποίος ήταν αστροφυσικός στο Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο πριν στρέψει την προσοχή του στη βιολογία του φωτός. Αυτό ισχύει προφανώς για τα φυτά, τα οποία χρησιμοποιούν το φως για να παράγουν υδατάνθρακες. Αλλά αποδεικνύεται ότι ισχύει επίσης για τα ζώα και τους μύκητες, τα οποία εκμεταλλεύονται το φως με τρόπο που μέχρι τώρα δεν έχει εκτιμηθεί. Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί – συμπεριλαμβανομένου κι εμάς – λειτουργούν με ηλιακή ενέργεια.

Το φως του ήλιου έχει γίνει αντιληπτό από καιρό ότι είναι κρίσιμο για τη ζωή στη Γη. Αλλά το γεγονός ότι το φως χρησιμοποιείται επίσης για να λαδώσει τους τροχούς του μεταβολισμού μόλις, ε… τώρα έρχεται στο φως.

Τα μεγάλα μήκη κύματος, που προέρχονται από το κόκκινο και το υπέρυθρο (IR) φως, είναι ιδιαίτερα ευεργετικά για τη δημιουργία ενέργειας και είναι άμεσα διαθέσιμα από πηγές όπως το ηλιακό φως και οι λαμπτήρες πυρακτώσεως.

Αλλά οι αλλαγές στον φωτισμό που έχουν σκοπό να βοηθήσουν στην εξοικονόμηση ενέργειας μας έχουν στερήσει ακούσια από αυτό το κρίσιμο απόθεμα. Η ειρωνεία είναι ότι όπως έχουμε ανακαλύψει το πλεονέκτημα του κόκκινου φωτός, άθελά μας λιμοκτονούμε από αυτό.

Πώς οι μοντέρνοι λαμπτήρες μας απείχαν από κόκκινο φως

Η ιστορία ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με την ευρεία υιοθέτηση δύο τώρα πανταχού παρούσες τεχνολογίες ενεργειακής απόδοσης. Η πρώτη ήταν η δίοδος εκπομπής φωτός (LED), η οποία αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τους λαμπτήρες πυρακτώσεως που εκπέμπουν ενέργεια. Αν και αυτή η αλλαγή βοήθησε στην εξοικονόμηση ενέργειας, είχε και άλλες απρόβλεπτες συνέπειες. Το δεύτερο ήταν το γυαλί παραθύρου που φιλτράρει το IR, σχεδιασμένο να αποτρέπει τη διαρροή θερμότητας μέσα ή έξω από τα κτίρια. Μαζί, αυτά περιόρισαν δραματικά το φάσμα του φωτός στο οποίο εκτιθέμεθα σε εσωτερικούς χώρους, ένα περιβάλλον όπου οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν έως και το 90 τοις εκατό του χρόνου τους. «Χάσαμε περίπου το 95 τοις εκατό του φάσματος», λέει ο νευροεπιστήμονας Glen Jeffery στο University College του Λονδίνου. «Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, μπουμ, τα μεγάλα μήκη κύματος φεύγουν. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα».

Για τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρώπινης ύπαρξης, αυτά τα μεγάλα μήκη κύματος φωτός ήταν αναπόφευκτα. Το φως της ημέρας είναι πλούσιο σε ορατό κόκκινο φως, το οποίο έχει μήκη κύματος περίπου 650 έως 750 νανόμετρα. Εκπέμπει επίσης τεράστιες και αόρατες (σε εμάς, τουλάχιστον) ποσότητες υπερύθρων, οι οποίες εκτείνονται σε περίπου 2500 νανόμετρα.

Οι άνθρωποι που περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας έξω εκτίθενται φυσικά σε αυτά τα μεγάλα μήκη κύματος, ακόμη και όταν είναι πλήρως ντυμένοι. Όταν το φως μεγάλου μήκους κύματος χτυπά ένα ανθρώπινο σώμα, περνά μέσα από τα ρούχα και διεισδύει βαθιά στους ιστούς (το φως μικρού μήκους κύματος όπως η υπεριώδης ακτινοβολία, αντίθετα, απορροφάται από τα ρούχα, γι’ αυτό και η κάλυψη βοηθά στην πρόληψη του ηλιακού εγκαύματος).

Το κόκκινο και το IR είναι επίσης άφθονο στο φως του φεγγαριού και στη λάμψη μιας φωτιάς. Το φως των εσωτερικών χώρων, επίσης, ήταν γεμάτο από αυτά τα μήκη κύματος, είτε από το ηλιακό φως που διοχετεύονταν από τα παράθυρα είτε από πηγές φωτός όπως ανοιχτές εστίες, κεριά και λαμπτήρες πετρελαίου και αερίου. Η εφεύρεση του ηλεκτρικού φωτός δεν το άλλαξε, καθώς το φάσμα ενός λαμπτήρα πυρακτώσεως ταιριάζει πολύ με αυτό του ήλιου.

Αλλά η υιοθέτηση ενεργειακά αποδοτικού φωτισμού και παραθύρων μας έκλεψε μεγαλύτερα τμήματα του φάσματος. Το γυαλί που φιλτράρει το IR εμποδίζει προφανώς αυτό το μέρος του ηλιακού φωτός και ενώ τα LED εκτοξεύουν πολύ ορατό φως, δεν παράγουν τίποτα πέρα ​​από τα 750 nm περίπου.

«Τα LED είναι εντελώς σκοτεινά στο υπέρυθρο», λέει ο Fosbury. Ο Scott Zimmerman, ιδρυτής της εταιρείας φωτισμού Silas Inc. στο Νιου Τζέρσεϊ, ο οποίος συνεργάζεται με τους Fosbury και Jeffery, αποκαλεί το φως LED «υπερεπεξεργασμένο», μια αναλογία με τα εξαιρετικά επεξεργασμένα τρόφιμα. Η συνδυασμένη επίδραση του υπερ-επεξεργασμένο φως και το σύγχρονο γυαλί σημαίνει ότι ο μέσος άνθρωπος σήμερα λαμβάνει πολύ λιγότερο φως μεγάλου μήκους κύματος από ό,τι οι πρόγονοί του.

Οι φωτιές, καθώς και τα κεριά και οι λαμπτήρες πυρακτώσεως, εκπέμπουν κόκκινο φως

Ταυτόχρονα, καταστάσεις όπως η παχυσαρκία, ο διαβήτης τύπου 2, η άνοια και η πρώιμοι νεοεμφανιζόμενοι καρκίνοι βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι συνήθεις ύποπτοι για αυτό είναι η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης. Αλλά σύμφωνα με τους Fosbury, Jeffery και άλλους, αυτά είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Ένας άλλος λόγος, ίσως ο κύριος, είναι η στέρηση του κόκκινου φαναριού. «Δεν υπάρχει ούτε μία αιτία, αλλά σκέφτομαι όλο και περισσότερο ότι το φως είναι το πιο θεμελιώδες και κυρίαρχο», λέει ο Fosbury. «Και είναι ίσως το πιο εύκολο να λυθεί».

Για να καταλάβουμε γιατί το φως είναι τόσο ζωτικής σημασίας, πρέπει να επιστρέψουμε ξανά στο χρόνο, στη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όπου, στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ στη Μόσχα, μια βιοφυσικός που ονομάζεται Tiina Karu πειραματιζόταν με το κόκκινο και το εγγύς υπέρυθρο φως ως θεραπεία. Ανακάλυψε ότι ήταν χρήσιμα στην επούλωση πληγών και στη διαχείριση του πόνου και αναρωτήθηκε ποιος ήταν ο μηχανισμός. Τελικά χτύπησε τον ενεργειακό μεταβολισμό, συγκεκριμένα τον ρυθμό με τον οποίο τα μιτοχόνδρια μέσα στα κύτταρα του σώματος παράγουν ένα μόριο που ονομάζεται ATP. Το κόκκινο φως, διαπίστωσε, επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία.

Το έργο της Karu δεν βρήκε ποτέ ευρύ κοινό, κυρίως επειδή προερχόταν από τη λάθος πλευρά του Σιδηρού Παραπετάσματος, σύμφωνα με τον Jeffery. Αλλά είχε δίκιο, και σήμερα η θεραπεία με κόκκινο φως είναι παντού, που χρησιμοποιείται για την προώθηση της επούλωσης των πληγών και τη θεραπεία δερματικών παθήσεων, τριχόπτωσης, γνωστικής εξασθένησης, χρόνιου πόνου, οστεοαρθρίτιδα και πολλά άλλα. Τα στοιχεία της αποτελεσματικότητάς του είναι αποσπασματικά, αλλά αυξάνονται, σύμφωνα με τον Τζον Μητροφάνη, νευρολόγο στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ των Άλπεων στη Γαλλία. Υπάρχει πολλή συζήτηση για τις σωστές δόσεις και τα μήκη κύματος, αλλά οι ερευνητές συμφωνούν ότι τα αποτελέσματά του προκαλούνται από τα μιτοχόνδρια.

Το κλειδί σε αυτό είναι η αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων, μια πολύπλοκη και εξαιρετικά ενορχηστρωμένη μεταβολική διαδικασία που προσλαμβάνει ενεργητικά ηλεκτρόνια και τα περνάει σε μια αλυσίδα πρωτεϊνών, δημιουργώντας ATP στη διαδικασία.

Το ATP είναι το κύριο ενεργειακό νόμισμα της βιολογίας, ανάλογο με τα μετρητά σε μια οικονομία

Share

Tweet

Όταν ένα κύτταρο χρειάζεται ενέργεια για να εκτελέσει μια εργασία – ας πούμε, την κατασκευή νέων πρωτεϊνών – χρησιμοποιεί ATP.

Όταν τα μιτοχόνδρια λούζονται με κόκκινο ή υπέρυθρο φως, η αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων τρέχει λίγο πιο γρήγορα και παράγεται περισσότερο ATP – μια διαδικασία που ο Fosbury αποκαλεί «φωτομεταβολισμό». Ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο επιταχύνεται η παραγωγή ATP παραμένει ένα σημείο διαμάχης,

αλλά αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι τα άρρωστα κύτταρα συχνά έχουν έλλειψη ATP, οπότε μια ώθηση μπορεί να καλύψει το έλλειμμα. Αυτό, λέει ο Jeffery, εξηγεί γιατί η θεραπεία με κόκκινο φως είναι ευεργετική.

Εξηγεί επίσης γιατί η αφαίρεση του κόκκινου φωτός μπορεί να είναι επιβλαβής. Ο Jeffery επισημαίνει ότι όλη η ζωή στη Γη εξελίχθηκε σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε κόκκινο φως και IR, αλλά οι άνθρωποι τώρα ζουν κυρίως σε ένα απογυμνωμένο από αυτά τα μήκη κύματος. Το αποτέλεσμα είναι πιο αργή παραγωγή ATP. Για να προσθέσουμε προσβολή στον τραυματισμό, έχουμε επίσης πλημμυρίσει το εσωτερικό μας περιβάλλον με μικρότερα μήκη κύματος με τη μορφή μπλε φωτός από οθόνες και LED. Το μπλε φως αναστέλλει την παραγωγή ATP επιβραδύνοντας την αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων. Διπλή ζημιά.

Τα αποτελέσματα είναι ύπουλα. Ο Fosbury παρομοιάζει το φως μεγάλου μήκους κύματος με μια βιταμίνη και αποκαλεί τα αποτελέσματα της στέρησης «σκορβούτο του 21ου αιώνα», ένα νεύμα στην ασθένεια της ανεπάρκειας βιταμίνης C που σκότωσε και αρρώστησε δεκάδες χιλιάδες ναυτικούς τον 18ο αιώνα. Σαν το σκορβούτο, σε σέρνεται. «Είναι κάτι που συσσωρεύεται σε μια χρονική περίοδο», λέει ο Jeffery.

Δεν είναι μόνο τα γενικά οφέλη του να είσαι έξω, αλλά ειδικά το κόκκινο φως που έχει αποδειχθεί ότι έχει οφέλη. Ένα από τα συμπτώματα του σκορβούτου του 21ου αιώνα είναι το αυξημένο σάκχαρο στο αίμα, το οποίο, αν αφεθεί χωρίς έλεγχο, μπορεί να εξελιχθεί σε διαβήτη τύπου 2. Αυτό οφείλεται στην επιβράδυνση της αλυσίδας μεταφοράς ηλεκτρονίων, που καίει τη γλυκόζη ως πρωταρχικό καύσιμο. Πριν από μερικά χρόνια, ο Jeffery έδειξε ότι μια έκρηξη κόκκινου φωτός διάρκειας 15 λεπτών αμβλύνει την απότομη αύξηση του σακχάρου στο αίμα μετά από μια μεγάλη δόση γλυκόζης. Έχει κάνει επίσης πειράματα πραγματικού κόσμου σε γραφεία χωρίς παράθυρα, φωτισμένα με LED στο University College του Λονδίνου. Όταν πρόσθεσε φως μήκους κύματος από έναν εξασθενημένο λαμπτήρα πυρακτώσεως, διαπίστωσε ότι οι υπάλληλοι του γραφείου είχαν χαμηλότερο σάκχαρο στο αίμα, κατά μέσο όρο, από τους συναδέλφους τους που εργάζονταν κάτω από καθαρό φως LED. «Τα μιτοχόνδριά τους ενεργοποιούνται από το κόκκινο φως», λέει ο Jeffery.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο βρήκε κάτι παρόμοιο. Οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ στην Ολλανδία εξέθεσαν 13 άτομα με διαβήτη τύπου 2 σε 4,5 σταθερές εργάσιμες ημέρες φωτός LED σε περιβάλλον γραφείου και μετά 4,5 ημέρες φυσικού φωτός στην ίδια τοποθεσία. Ο έλεγχος του σακχάρου στο αίμα των συμμετεχόντων ήταν πολύ καλύτερος κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ο Jeffery έχει επίσης ανησυχίες για άλλες ασθένειες και προβλήματα υγείας που συνήθως σχετίζονται με τη γήρανση, ειδικά τις νευροεκφυλιστικές καταστάσεις. Μία από τις αιτίες αυτών, λέει, είναι η δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, η οποία προκαλείται αποτελεσματικά από την ανεπάρκεια του κόκκινου φωτός. Κλινικές δοκιμές έχουν βρει ότι σχεδόν το υπέρυθρο φως μπορεί να επιβραδύνει τη γνωστική εξασθένηση που σχετίζεται με την ηλικία. Μια πρόσφατη μελέτη σε σχεδόν 88.000 άτομα ηλικίας εξήντα διαπίστωσε ότι, κατά τη διάρκεια οκτώ ετών, όσοι περνούσαν περισσότερο χρόνο στο φως της ημέρας είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια, αν και οι υποκείμενες αιτίες αυτής της σχέσης δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητές. Ο Μητροφάνης, εν τω μεταξύ, έχει δείξει ότι το κόκκινο φως μπορεί να αποτρέψει τη νόσο του Πάρκινσον σε ένα μοντέλο πρωτευόντων της νόσου.

Ο καρκίνος και οι καρδιαγγειακές παθήσεις, επίσης, έχουν συνδεθεί με την έλλειψη φωτός της ημέρας. Όταν ο δερματολόγος Richard Weller στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και οι συνάδελφοί του ανέλυσαν δεδομένα από περισσότερους από 400.000 ενήλικες σε μια μελέτη που δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, ανακάλυψαν ότι τα άτομα με υψηλότερη συνήθη έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία – ένας αντιπρόσωπος για την έκθεση στο ηλιακό φως γενικά – είχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρκίνο και καρδιαγγειακές παθήσεις.

Πράγματι, λέει ο Μητροφάνης, η επιτυχία της θεραπείας με κόκκινο φως μπορεί απλώς να οφείλεται στη διόρθωση μιας ανεπάρκειας του κόκκινου φωτός.

«Ίσως όλο αυτό που κάνει είναι η διάσωση διαδικασιών που έχουν πάει στραβά επειδή βρισκόμαστε συνεχώς μέσα και φωτιζόμαστε με μπλε φως».

Το γεγονός ότι το φως μεγαλύτερου μήκους κύματος επιταχύνει την παραγωγή ενέργειας δεν είναι ευχάριστο ατύχημα. Οι Fosbury και Jeffery υποστηρίζουν ότι είναι σχεδιαστικό χαρακτηριστικό των ζωντανών συστημάτων. Η ζωή, λένε, εξελίχθηκε για να τρέφεται με τον κάποτε άφθονο πόρο για τη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας της παραγωγής ATP.

«Η ζωή στη Γη έχει εξελιχθεί για 4 δισεκατομμύρια χρόνια στο φως του ήλιου και έχει προσαρμοστεί εξαιρετικά στις ιδιότητες του ηλιακού φωτός», λέει ο Fosbury

Share

Tweet

Αυτό το θερμοκήπιο είναι πλημμυρισμένο από ροζ φώτα LED, που εκπέμπουν κόκκινα μήκη κύματος

Μία από αυτές τις προσαρμογές είναι η ικανότητα συλλογής και αποθήκευσης φωτονίων. «Το σώμα είναι κυριολεκτικά σχεδιασμένο να απορροφά όσο το δυνατόν περισσότερο στο υπέρυθρο», λέει ο Zimmerman. Η ποσότητα της φωτεινής ενέργειας που προσλαμβάνουμε κάθε μέρα είναι εκπληκτική, λέει. «Το φως του ήλιου είναι η νούμερο ένα εισροή ενέργειας στο σώμα. Είναι τουλάχιστον διπλάσια, αν όχι τριπλάσια από το φαγητό».

Μόλις το φως του ήλιου εισέλθει στο σώμα, διασκορπίζεται, αναπηδώντας από κύτταρα και οργανίδια επανειλημμένα –ίσως δεκάδες ή εκατοντάδες φορές, λέει ο Fosbury– μέχρι να χτυπήσει ένα μόριο που μπορεί να το απορροφήσει, ρίχνοντας ενέργεια στη διαδικασία.

Αυτή η σκέδαση σημαίνει ότι ένα φωτόνιο κόκκινου ή υπερύθρου φωτός παραμένει μέσα στο σώμα για πολύ περισσότερο χρόνο από ό,τι αν περνούσε κατευθείαν από μέσα. Αυτό βλέπετε όταν πιέζετε το δάχτυλό σας σε έναν φακό.

Ο τελικός προορισμός του φωτονίου είναι κάπως τυχαίος, αλλά περιστασιακά απορροφάται από ένα συστατικό της αλυσίδας μεταφοράς ηλεκτρονίων.

Οι επιστήμονες αξιολογούν επί του παρόντος εάν τα μόρια του νερού στα μιτοχόνδρια είναι το κλειδί για τη μετατροπή του φωτός σε ενέργεια. Όταν απορροφούν ενέργεια από ένα φωτόνιο, δονούνται γρηγορότερα και λιπαίνουν τη διέλευση ηλεκτρονίων προς τα κάτω στην αλυσίδα. Είναι αξιοσημείωτο, λέει ο Fosbury, κάθε βήμα στην αλυσίδα απαιτεί τα ηλεκτρόνια να ξεπεράσουν ένα ενεργειακό φράγμα περίπου 0.75 ηλεκτρον βολτ, που είναι σχεδόν ακριβώς αυτό που εκπέμπει ένα φωτόνιο φωτός μεγάλου μήκους κύματος. Χωρίς την παροχή κόκκινου φωτός για το οποίο αναπτύξαμε εξελικτικά, παίρνουμε πολύ λιγότερη ενέργεια.

Αναζητώντας περισσότερη έκθεση στο κόκκινο φως

Ευτυχώς, η λύση σε αυτή τη σύγχρονη μάστιγα είναι απλή: επαναφορτίστε την ελαφριά μπαταρία σας όποτε μπορείτε, είτε με φως ημέρας είτε με λαμπτήρα πυρακτώσεως

Υπάρχουν συσκευές θεραπείας με κόκκινο φως, αλλά ορισμένες από αυτές είναι υπερβολικές, γεγονός που μπορεί να στείλει την παραγωγή κυτταρικής ενέργειας σε υπερβολική κίνηση και να οδηγήσει σε φλεγμονή. Φυσικά, η έκθεση στον ήλιο ενέχει και τον δικό της κίνδυνο. Αλλά τα ρούχα και η σωστή ώρα έκθεσης στον ήλιο βοηθούν στην αποτροπή της υπεριώδους ακτινοβολίας που προκαλεί καρκίνο, αφήνοντας το κόκκινο και το IR να περάσουν.

Για άτομα που έχουν κολλήσει σε μοντέρνα γραφεία, ο Jeffery συνιστά να αγοράσετε ένα φωτιστικό με διακόπτη ροοστάτη και να το τοποθετήσετε στο γραφείο σας με έναν λαμπτήρα πυρακτώσεως – αν σας το επιτρέψουν οι υπεύθυνοι του κτιρίου. «Ακόμη και όταν [ο λαμπτήρας πυρακτώσεως] είναι πολύ, πολύ, πολύ αμυδρός, εξακολουθεί να παράγει μια τεράστια ποσότητα υπερύθρων», λέει.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μαγικό μήκος κύματος και έτσι ένα κόκκινο φως LED θα ήταν πιθανότατα καλύτερο από το καθόλου κόκκινο φως, αλλά δεν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το κόκκινο φως πλήρους φάσματος από λαμπτήρες πυρακτώσεως ή τον ήλιο.

Ένα νοσοκομείο του Λονδίνου δημιούργησε έναν υπαίθριο θάλαμο

King’s College Hospital NHS Foundation Trust

Τι θα έκανε πραγματικά τη διαφορά, λέει ο Jeffery, είναι μια αλλαγή στη στάση μεταξύ των ανθρώπων που σχεδιάζουν και διαχειρίζονται σύγχρονα κτίρια. Η επιδίωξη της ενεργειακής απόδοσης είναι αξιέπαινη, αλλά έχει ανεπιθύμητες αρνητικές συνέπειες. Και σε κάθε περίπτωση, η ενεργειακή απόδοση δεν χρειάζεται να θυσιαστεί. Είναι αλήθεια ότι οι λαμπτήρες πυρακτώσεως είναι εξαιρετικά αναποτελεσματικοί ως πηγή ορατού φωτός, παράγοντας κυρίως υπέρυθρες, γνωστός και ως θερμότητα. 

Όμως, η κατανάλωση ενέργειας ενός λαμπτήρα πυρακτώσεως με μεγάλη ένταση φωτισμού δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα LED, επομένως δεν υπάρχουν επιπλέον έξοδα – και εξοικονομούνται πολλά χρήματα με τη μορφή ενός πιο υγιούς εργατικού δυναμικού. 

«Μπορούμε να κάνουμε τεράστιο καλό στη δημόσια υγεία, απλώς και μόνο επαναφέροντας τα μεγάλα μήκη κύματος φωτός που στερείστε στο περιβάλλον του γραφείου σας», λέει ο Jeffery.

«Υπάρχει πραγματική ανάγκη για αλλαγή», λέει ο Alistair Nunn, διευθυντής επιστήμης στο Guy Foundation στο Λονδίνο, το οποίο υποστηρίζει την έρευνα για την κβαντική βιολογία και τις εφαρμογές της στην ιατρική. «Αυτή τη στιγμή, όλοι ακολουθούν αυτόν τον δρόμο «ας πάρουμε πολλά LED», αλλά δεν μας κάνει καθόλου καλό».

Υπάρχουν σημάδια θεσμικής αλλαγής, με τα νοσοκομεία στην πρώτη γραμμή. Μελέτες έχουν δείξει ότι το υπέρυθρο φως στους θαλάμους νοσοκομείων οδηγεί σε βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένης της μικρότερης παραμονής. 

Και είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι οι εσωτερικοί ασθενείς που έχουν πρόσβαση στο φως της ημέρας παίρνουν εξιτήριο νωρίτερα, κατά μέσο όρο, από εκείνους που κρατούνται σε δωμάτια χωρίς παράθυρα. Τώρα, κάποια νοσοκομεία αναλαμβάνουν δράση. 

Ο Jeffery και η ομάδα του έκαναν πρόσφατα μια ελαφριά έρευνα στη μονάδα εντατικής θεραπείας στο King’s College Hospital στο Λονδίνο.

«Είναι ένα όμορφο κτίριο, αλλά δεν υπάρχει κανένα φως μεγάλου μήκους κύματος εκεί μέσα», λέει. «Τους είπα, «προφανώς ανησυχώ για τους ασθενείς σας, αλλά ανησυχώ και για το προσωπικό σας. 

Οι διευθυντές του νοσοκομείου έδωσαν προσοχή και, τον Μάιο, άνοιξαν έναν νέο υπαίθριο θάλαμο έξι κρεβατιών στην ταράτσα. Δύο άλλα νοσοκομεία του Λονδίνου εξετάζουν το ενδεχόμενο εξωτερικού χώρου για τους ασθενείς εντατικής θεραπείας τους, λέει ο Jeffery. «Νομίζω ότι θα ακολουθήσουν γιατί δεν έχουν την πολυτέλεια να μην το κάνουν».

Και ακόμα κι αν δεν είστε ασθενής σε θάλαμο εντατικής θεραπείας, δεν έχετε την πολυτέλεια να διακινδυνεύσετε να πάθετε το σκορβούτο του 21ου αιώνα μέσω μιας σταθερής διατροφής με εξαιρετικά επεξεργασμένο φως.

«Μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου χωρίς κόκκινο φως», λέει ο Jeffery, «αλλά δεν μπορείς να ζήσεις υγιεινά χωρίς αυτό»

ΠΗΓΗ