ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ ΟΙ ROTHCHILDS ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...

BLACKROCK: Η ΠΙΟ ΚΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ;

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου κάθε μεγάλη και μικρή απόφαση της ζωής σας λαμβάνεται από κάποιον άλλο, αλλά πιστεύετε ότι είστε εντελώς ελεύθεροι. Σήμερα, θα μιλήσουμε για μια αόρατη δύναμη που έχει πολύ περισσότερο οικονομικό έλεγχο από τη δύναμη ή την πολιτική ισχύ οποιουδήποτε έθνους.

Πρόσφατα, παρακολουθούσα μια βαθιά διορατική και κατατοπιστική ανάλυση στο κανάλι Think School. Το βίντεο περιγράφει λεπτομερώς μια εταιρεία που ονομάζεται BlackRock. Ανέλυσα προσεκτικά τον μηχανισμό πίσω από το πώς η BlackRock έχτισε μια ασύλληπτη αυτοκρατορία δεκαπέντε τρισεκατομμυρίων δολαρίων. 

Ως αναλυτής αγοράς, προσπαθώ πάντα να εξετάζω την υποκείμενη δομή μιας επιχείρησης. Μια ερώτηση συνέχιζε να περιστρέφεται στο μυαλό μου: πώς μια εταιρεία που δεν έχει κατασκευάσει ποτέ ούτε ένα βασικό κινητό τηλέφωνο ή ένα μικρό μικροτσίπ στη ζωή της έφτασε να ελέγχει σχεδόν τα πάντα στη Γη; 

Όλη αυτή η υπόθεση δεν μου φάνηκε απλώς μια απλή μελέτη περίπτωσης επιχείρησης. Μάλλον, ήταν μια ανατριχιαστική αλλά άψογη αντανάκλαση του σύγχρονου καπιταλισμού. 

Ως εκ τούτου, αποφάσισα να σας παρουσιάσω όλο αυτόν τον μηχανισμό μέσα από το δικό μου φακό και μια πρώτης τάξεως εταιρική ανάλυση. Είμαι βέβαιος ότι αυτή η συζήτηση θα μεταμορφώσει εντελώς την οπτική σας και θα ανεβάσει την κατανόησή σας για την παγκόσμια αγορά σε ένα εντελώς νέο επίπεδο.

Πρώτον, πρέπει να καταλάβουμε πόσο τεράστιο είναι πραγματικά το ποσό των δεκαπέντε τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν συνδυάσουμε το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) τριών τεράστιων οικονομιών όπως η Ινδία, η Ιαπωνία και η Γαλλία, και πάλι δεν θα ισούται με αυτόν τον αριθμό. 

Φυσικά, τείνουμε να πιστεύουμε ότι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες τεχνολογικών κολοσσών όπως η Apple ή η Microsoft. Ωστόσο, η εσωτερική πραγματικότητα του εταιρικού κόσμου είναι εντελώς διαφορετική. 

Ο Steve Jobs κατείχε λιγότερο από το ένα τοις εκατό των μετοχών της Apple, ενώ αυτό το ίδρυμα που ονομάζεται BlackRock ελέγχει σχεδόν το οκτώ τοις εκατό των μετοχών της Apple. Ο Μπιλ Γκέιτς κατέχει μόλις το 1.34 τοις εκατό των μετοχών της Microsoft, αλλά η BlackRock κατέχει πάνω από το οκτώ τοις εκατό της ιδιοκτησίας της Microsoft. 

Ο Jensen Huang, ο οποίος έχτισε τη Nvidia κομμάτι-κομμάτι με τα χέρια του, κατέχει μόνο το 3.7 τοις εκατό των μετοχών, ενώ το μερίδιο της BlackRock εκεί βρίσκεται επίσης πάνω από το οκτώ τοις εκατό. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτοί οι αόρατοι παίκτες στη Wall Street κατέχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τους καινοτόμους της Silicon Valley.

Δεν διευθύνουν οι ίδιοι εργοστάσια. Δεν φέρνουν κανένα φυσικό προϊόν στην αγορά. Ωστόσο, είναι οι μεγαλύτεροι μέτοχοι σχεδόν σε κάθε κερδοφόρα επιχείρηση στη Γη. Αυτό δεν συνέβη ως δια μαγείας. Πίσω από αυτό κρύβεται μια άψογη και, κατά κάποιο τρόπο, εξαιρετικά αδίστακτη οικονομική στρατηγική που ξεκίνησε πριν από αρκετές δεκαετίες.

Πολλοί μπορεί να αναρωτιούνται πώς μια εταιρεία με μερίδιο μόλις οκτώ ή δέκα τοις εκατό μπορεί να ελέγξει έναν τεχνολογικό γίγαντα όπως η Apple ή η Microsoft. Η απλή μαθηματική λογική υποδηλώνει ότι ο έλεγχος μιας εταιρείας απαιτεί τουλάχιστον το πενήντα ένα τοις εκατό των μετοχών. 

Αλλά η εταιρική χρηματοδότηση λειτουργεί με εντελώς διαφορετικά μαθηματικά. Το υπόλοιπο ενενήντα ή ενενήντα δύο τοις εκατό των μετοχών είναι διασκορπισμένο σε εκατομμύρια μικροεπενδυτές σε όλο τον κόσμο. Αυτοί οι απλοί επενδυτές δεν συγκεντρώνονται ποτέ για να ψηφίσουν στις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου. Τους λείπει μια συλλογική φωνή.

Ωστόσο, το οκτώ τοις εκατό που κατέχει η BlackRock είναι ένα εξαιρετικά καλά οργανωμένο και ενοποιημένο μπλοκ ψηφοφορίας. Κάθε φορά που πρέπει να ληφθεί μια σημαντική απόφαση, αυτή η ψήφος οκτώ τοις εκατό παίζει τον αποφασιστικό ρόλο. 

Τοποθετούν τους υποψηφίους που προτιμούν στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας. Μέσω αυτού, ελέγχουν αθόρυβα τη μελλοντική στρατηγική της εταιρείας, τη σειρά προϊόντων, ακόμη και ευαίσθητες αποφάσεις όπως οι απολύσεις εργαζομένων πίσω από την κουρτίνα. 

Με άλλα λόγια, το πώς λειτουργεί το iPhone στην τσέπη σας ή πώς η Microsoft αναπτύσσει τη νέα της τεχνολογία AI δεν αποφασίζεται από τους μηχανικούς της Silicon Valley, αλλά από αυτά τα οικονομικά στελέχη της Wall Street.

Ο εγκέφαλος πίσω από αυτή την τεράστια αυτοκρατορία είναι ένας άντρας που ονομάζεται Larry Fink. Πίσω στη δεκαετία του 1980, η Wall Street τον αποκαλούσε Βασιλιά του Χρήματος. Ο Λάρι κατασκεύασε έναν μηχανισμό που θα μπορούσε κυριολεκτικά να περιγραφεί ως μια μηχανή για την εκτύπωση χρημάτων από το τίποτα.

Εκείνη την εποχή, ο τραπεζικός τομέας αντιμετώπιζε ένα σημαντικό διαρθρωτικό πρόβλημα. Όταν οι τράπεζες εξέδιδαν στεγαστικά δάνεια σε καθημερινούς ανθρώπους, έπρεπε να περιμένουν έως και τριάντα χρόνια για να εισπράξουν αυτά τα χρήματα πίσω με τόκο. Αυτή η μακρά περίοδος αναμονής κάθε άλλο παρά υγιής ήταν για τις ταμειακές ροές μιας τράπεζας.

Ο Larry Fink βρήκε μια πρωτοποριακή αλλά εξαιρετικά περίπλοκη λύση σε αυτό το πρόβλημα. Δημιούργησε ένα χρηματοοικονομικό μέσο που ονομάζεται Εξασφαλισμένη Υποχρέωση Υποθήκης. Για τους απλούς ανθρώπους, ο όρος μπορεί να ακούγεται περίπλοκος, αλλά η μαθηματική λογική πίσω από αυτόν είναι εντελώς συναρπαστική.

Ας υποθέσουμε ότι μια συγκεκριμένη τράπεζα κατέχει συνολικά 100 εκατομμύρια δολάρια σε στεγαστικά δάνεια 30 ετών, κερδίζοντας ετήσιο επιτόκιο εννέα τοις εκατό. 

Ο Larry και η εξαιρετικά εξειδικευμένη οικονομική του ομάδα χώρισαν ολόκληρο αυτό το χαρτοφυλάκιο δανείων 100 εκατομμυρίων δολαρίων σε 100 μικρότερες μονάδες, τιμολογώντας κάθε μονάδα σε ένα εκατομμύριο δολάρια. Τώρα, οι μικροεπενδυτές θα μπορούσαν να αγοράσουν αυτές τις μονάδες από την αγορά ως ομόλογα.

Κάθε φορά που οι ιδιοκτήτες σπιτιού πλήρωναν τις μηνιαίες δόσεις του στεγαστικού τους δανείου στην τράπεζα, ένα μέρος αυτών των χρημάτων έρεε απευθείας στους λογαριασμούς αυτών των ομολογιούχων. 

Αυτό σήμαινε ότι οι τράπεζες δεν χρειαζόταν πλέον να περιμένουν τριάντα χρόνια για να ανακτήσουν το κεφάλαιο τους. Έλαβαν το κεφάλαιό τους αμέσως πίσω από τους επενδυτές, ενώ οι ομολογιούχοι κέρδισαν ένα σταθερό, εγγυημένο επιτόκιο απευθείας από το σπίτι.

Με την πρώτη ματιά, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια τέλεια κατάσταση win-win όπου τόσο η τράπεζα όσο και οι επενδυτές κερδίζουν. Ωστόσο, το πραγματικό παιχνίδι στη Wall Street δεν είναι ποτέ τόσο απλό.

Ο Larry Fink χώρισε αυτά τα δάνεια σε τρία ξεχωριστά τμήματα —ή δόσεις— με βάση τον κίνδυνο. Κατηγοριοποίησε αυτούς τους δεσμούς σε Α, Β και Γ.

Το ομόλογο Α είχε συνολικό μέγεθος 50 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά προσέφερε το χαμηλότερο επιτόκιο: μόλις έξι τοις εκατό. Το ομόλογο Β είχε μέγεθος 30 εκατομμυρίων δολαρίων με επιτόκιο επτά τοις εκατό. Τέλος, το ομόλογο C είχε μέγεθος 20 εκατομμυρίων δολαρίων και πρόσφερε την υψηλότερη απόδοση στο οκτώ τοις εκατό.

Τώρα, ίσως αναρωτιέστε γιατί υπήρχε τέτοια διαφορά σε αυτά τα επιτόκια. Ο μόνος λόγος ήταν η διαχείριση του βαθμού κινδύνου. Κάθε φορά που οι ιδιοκτήτες σπιτιού άρχιζαν να αποπληρώνουν τα δάνειά τους, αυτά τα χρήματα πήγαιναν κατευθείαν στις τσέπες των κατόχων ομολόγων Α πρώτα. 

Κατά συνέπεια, η επένδυσή τους ήταν η ασφαλέστερη, γι' αυτό και το επιτόκιο τους ήταν χαμηλότερο από τον μέσο όρο της αγοράς. Μόλις το ομόλογο Α εξοφλήθηκε πλήρως, τυχόν πλεονάζοντα κεφάλαια εισέρρευσαν στους επενδυτές του ομολόγου Β και, τέλος, αν έμεινε κάτι, πήγαν στο ομόλογο Γ.

Με άλλα λόγια, εάν ένας ιδιοκτήτης σπιτιού αθετήσει την υποθήκη του για οποιονδήποτε λόγο, οι επενδυτές στο Ομόλογο Γ θα ήταν οι πρώτοι που θα έχαναν το κεφάλαιό τους. Επειδή ο κίνδυνος τους ήταν ο υψηλότερος, το επιτόκιό τους διατηρήθηκε επίσης το υψηλότερο.

Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτόν τον μαθηματικό υπολογισμό αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο της εκμετάλλευσης της Wall Street. Σε αυτό το δάνειο των 100 εκατομμυρίων δολαρίων, οι ιδιοκτήτες κατοικιών πλήρωναν στην τράπεζα συνολικά εννέα εκατομμύρια δολάρια σε τόκους. 

Ωστόσο, οι συνολικοί τόκοι που διανεμήθηκαν αναλογικά στους επενδυτές των ομολόγων Α, Β και Γ ανήλθαν σε μόλις 6,7 εκατομμύρια δολάρια.

Το πιο κρίσιμο ερώτημα εδώ είναι: πού πήγαν αυτά τα τεράστια 2.3 εκατομμύρια δολάρια στη μέση;

Αυτά τα 2,3 εκατομμύρια δολάρια ήταν καθαρό κέρδος για τον Λάρι Φινκ. Χωρίς να κατασκευάζουν κανένα προϊόν, χωρίς να εκτελούν σωματική εργασία ή να προσφέρουν άμεση εξυπηρέτηση πελατών και απλώς μετατοπίζοντας τους μαθηματικούς υπολογισμούς, κυριολεκτικά τύπωναν εκατομμύρια δολάρια από το τίποτα. 

Αυτός ο μηχανισμός μεταμόρφωσε εντελώς το τραπεζικό σύστημα της Wall Street, μετατρέποντας τον Larry Fink σε θρύλο εν μία νυκτί.

Ωστόσο, αυτή η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η οικονομική ταχυδακτυλουργία έγιναν τελικά η μεγαλύτερη απειλή για την καριέρα του Larry. Οι καθημερινοί επενδυτές υπέθεταν ότι ο μόνος κίνδυνος σε αυτό το σύστημα ήταν εάν οι άνθρωποι αποτύγχαναν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή χρεοκοπούσαν. 

Αλλά η καταστροφή που έπληξε το μοντέλο του Larry ήταν ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι αποπλήρωναν τα δάνειά τους πολύ νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα, κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έπαιρνε ένα μεγάλο δάνειο για τριάντα χρόνια με επιτόκιο εννέα τοις εκατό. Αλλά ένα χρόνο αργότερα, μια άλλη τράπεζα τους πρόσφερε ένα νέο δάνειο με μόλις επτά τοις εκατό. Φυσικά, αυτό το άτομο δανείστηκε χρήματα από τη νέα τράπεζα με το χαμηλότερο επιτόκιο για να εξοφλήσει πλήρως το δάνειο της παλιάς τράπεζας μονομιάς. 

Ως αποτέλεσμα, ενώ οι ομολογιούχοι πήραν πίσω το κεφάλαιο τους, τα μακροπρόθεσμα έσοδα από τόκους στα οποία βασίζονταν όταν επένδυαν εκατομμύρια εξαφανίστηκαν σε μια στιγμή.

Τρέχω μια ειδική για 40 $/έτος ή 5 $/μήνα.

Αυτή η απροσδόκητη και απροσδιόριστη τροπή των γεγονότων επέφερε τεράστιο πλήγμα στο οικονομικό μοντέλο του Larry. Οι επενδυτές έχασαν δισεκατομμύρια δολάρια σε πιθανά κέρδη, βλάπτοντας σοβαρά την πρώιμη φήμη του Larry. Ουσιαστικά εκδιώχθηκε από τη Wall Street. 

Ωστόσο, αυτή η καταστροφική αποτυχία δεν μπορούσε να τον κρατήσει κάτω για πάντα. Αντίθετα, ήταν αυτή η πολύ πικρή εμπειρία που του επέτρεψε να διορθώσει τα λάθη του και να συγκεντρώσει τη δύναμη πυρός για να χτίσει έναν ακόμη ισχυρότερο, μεγαλύτερο και πιο επιθετικό θεσμό - το όνομα του οποίου όλοι γνωρίζουμε σήμερα: BlackRock.

Η BlackRock δεν κυβερνά μόνη της την τρέχουσα παγκόσμια οικονομία. Δίπλα του εργάζονται δίπλα του δύο άλλα γιγάντια ιδρύματα: η Vanguard και η State Street. Στον εταιρικό κόσμο, αυτές οι τρεις εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων είναι συλλογικά γνωστές ως «The Big Three».

Μαζί, αυτοί οι τρεις τιτάνες έχουν δημιουργήσει ένα μονοπώλιο στην εταιρική σφαίρα που αποτελεί πραγματική απειλή για την ανεξαρτησία των κυρίαρχων κυβερνήσεων παγκοσμίως. Δεν κατέχουν απλώς εταιρείες τεχνολογίας ή γίγαντες της Silicon Valley. Ελέγχουν επίσης έμμεσα τεράστιους τομείς της ενέργειας, της υγειονομικής περίθαλψης, της άμυνας, ακόμη και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.

Η φύση αυτού του ελέγχου είναι εξαιρετικά έξυπνη. Είναι ταυτόχρονα οι μεγαλύτεροι μέτοχοι σε εταιρείες που εξορύσσουν άνθρακα, οι ιδιοκτήτες των σταθμών ηλεκτροπαραγωγής που καίνε αυτόν τον άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και οι μεγάλοι μέτοχοι σε τεχνολογικούς ομίλους όπως η Amazon και η Microsoft που καταναλώνουν αυτήν την ηλεκτρική ενέργεια για τη λειτουργία τεράστιων κέντρων δεδομένων. Αυτό σημαίνει ότι κρατούν μια άθραυστη, σταθερή λαβή σε κάθε κρίκο της παγκόσμιας οικονομικής αλυσίδας εφοδιασμού.

Επιτρέψτε μου να παρουσιάσω ένα πραγματικό και ανησυχητικό παράδειγμα για το πώς μπορεί να γίνει εκμετάλλευση αυτής της απίστευτης δύναμης. 

Μεταξύ 2020 και 2021, με το πρόσχημα του περιορισμού της υπερθέρμανσης του πλανήτη, αυτά τα τρία ιδρύματα εντάχθηκαν σε πολλές παρόμοιες πρωτοβουλίες για το κλίμα, κυρίως στην πρωτοβουλία Net Zero Asset Managers και στο Climate Action 100+. 

Δημόσια, ο δηλωμένος στόχος τους ήταν η προστασία του περιβάλλοντος και η μείωση των εκπομπών άνθρακα. Ωστόσο, η εταιρική πραγματικότητα στα παρασκήνια ήταν εντελώς διαφορετική.

Σύμφωνα με πρόσφατη νομική καταγγελία στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτές οι εταιρείες χρησιμοποίησαν τη συνδυασμένη μετοχική τους δύναμη για να ασκήσουν τεράστια πίεση στις εταιρείες ενέργειας να μειώσουν την παραγωγή άνθρακα κατά τουλάχιστον πενήντα τοις εκατό έως το 2030. Δεδομένου ότι κατείχαν θέσεις στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών, η διοίκηση δεν είχε την εξουσία να αψηφά τις αποφάσεις τους.

Όλοι είδαμε τις συνέπειες που ακολούθησαν. Η προσφορά άνθρακα στην αγορά έπεσε γρήγορα κατά δεκαεννέα τοις εκατό. Πιστή στις βασικές οικονομικές αρχές, καθώς η προσφορά συρρικνώθηκε, η τιμή του άνθρακα αυξήθηκε κατά είκοσι πέντε τοις εκατό. 

Οι υψηλότερες τιμές του άνθρακα αύξησαν φυσικά το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αναγκάζοντας τους καθημερινούς ανθρώπους να πληρώνουν σημαντικά υψηλότερους λογαριασμούς κοινής ωφελείας στο τέλος της ημέρας.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία, οι σκληρά εργαζόμενοι απλοί πολίτες έμειναν να πληρώσουν το τίμημα από την τσέπη τους, ενώ οι τεράστιες εταιρείες που περιόρισαν σκόπιμα την προσφορά για να διογκώσουν τις τιμές αποκόμισαν τεράστια κέρδη.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Γενικός Εισαγγελέας του Τέξας κατέθεσε επίσημη μήνυση εναντίον τους. Η καταγγελία ισχυρίζεται ότι, υπό το πρόσχημα της προστασίας του περιβάλλοντος, περιόρισαν σκόπιμα την προσφορά για να γεμίσουν τις τσέπες τους με τα χρήματα των καθημερινών ανθρώπων. 

Ενώ η δικαστική διαμάχη παραμένει σε εξέλιξη, η Vanguard έχει ήδη προσπαθήσει να διευθετήσει το θέμα πληρώνοντας πρόστιμο σχεδόν τριάντα εκατομμυρίων δολαρίων.

Αυτή η συνειδητοποίηση πυροδότησε βαθύ προβληματισμό για μένα και λειτούργησε ως αληθινό άνοιγμα των ματιών από την οπτική γωνία ενός αναλυτή. Σκεφτείτε το με ήρεμο μυαλό: εάν αυτό το διαμέτρημα εξουσίας συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων μόνο εταιρειών παγκοσμίως, μπορούν να χειραγωγήσουν ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία κατά βούληση.

Εάν εφαρμόσουν την ίδια ακριβώς στρατηγική στη φαρμακευτική βιομηχανία, δεν θα επιτρέψουν ποτέ να μειωθούν οι τιμές των φαρμάκων που σώζουν ζωές. Αντίθετα, θα δημιουργήσουν συνθήκες που κρατούν τους ανθρώπους μονίμως άρρωστους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, διασφαλίζοντας μια συνεχή ροή κερδών στο διηνεκές.

Το ίδιο σενάριο θα μπορούσε να εκτυλιχθεί και στον τομέα της εκπαίδευσης. Θα μπορούσαν να πιέσουν τις τράπεζες να προωθήσουν όλο και περισσότερα φοιτητικά δάνεια, ενώ θα εξαναγκάσουν τα διοικητικά συμβούλια των πανεπιστημίων να αυξήσουν τα δίδακτρα αρκετές φορές. 

Αυτή τη στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η υγειονομική περίθαλψη και η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν απομακρυνθεί σχεδόν εντελώς από τους καθημερινούς ανθρώπους και ο μονοπωλιακός έλεγχος αυτών των αόρατων εταιρικών μεγαθήριων παίζει τεράστιο ρόλο στην προώθηση αυτής της πραγματικότητας.

Αναλύοντας όλη αυτή τη συζήτηση με αποχρώσεις με έφερε αντιμέτωπο με μια βαθιά σκοτεινή και αδίστακτη αλήθεια του σύγχρονου καπιταλισμού. 

Αν εξετάσουμε προσεκτικά τη σχέση μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, αποκαλύπτουμε ένα ανατριχιαστικό παράδοξο. Σε μια σύγχρονη, εταιρικά καθοδηγούμενη καπιταλιστική οικονομία, ένας εντελώς υγιής ποδηλάτης είναι μια ολοκληρωτική καταστροφή - μια κατάρα - για την οικονομία. 

Από την άλλη πλευρά, ένα άρρωστο, καταχρεωμένο άτομο είναι απόλυτη ευλογία. Ενώ αυτή η δήλωση μπορεί να ακούγεται εντελώς παράξενη και απάνθρωπη στην αρχή, η οικονομική λογική πίσω από αυτήν είναι απολύτως σταθερή και αναμφισβήτητη.

Ένα άτομο που κάνει τακτικά ποδήλατο δεν χρειάζεται ακριβό αυτοκίνητο. Δεν χρειάζεται να επισκέπτονται κέντρα σέρβις για επισκευές οχημάτων. Επειδή συμμετέχουν σε τακτική σωματική δραστηριότητα, παραμένουν πολύ πιο υγιείς και σε φόρμα. 

Η άμεση συνέπεια αυτού είναι ότι δεν απαιτούν ακριβά φάρμακα, επισκέψεις σε γιατρό, μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις ή δαπανηρές διαγνωστικές εξετάσεις. 

Δεν αγοράζουν ορυκτά καύσιμα ή βενζίνη για τον εαυτό τους, και πάνω απ' όλα, δεν παίρνουν δάνεια υψηλού επιτοκίου από τράπεζες ή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να χρηματοδοτήσουν έξοδα πολυτελείας. Εν ολίγοις, εξυπηρετούν μηδενικό σκοπό για αυτόν τον τεράστιο εταιρικό μηχανισμό. Είναι αυτάρκεις, ελεύθεροι και εντελώς έξω από την εμβέλεια του εταιρικού ελέγχου.

Από την άλλη πλευρά, σκεφτείτε ένα άτομο που είναι σωματικά άρρωστο. Επισκέπτονται τακτικά γιατρούς. Αγοράζουν ακριβά φάρμακα μόνο και μόνο για να παραμείνουν ζωντανοί. Απαιτούν ασφάλιση υγείας, η οποία τους αναγκάζει να πληρώνουν βαριά μηνιαία ασφάλιστρα. 

Όταν χρειάζονται μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση, ξοδεύουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια. Εάν δεν έχουν επαρκή μετρητά, παίρνουν ιατρικά δάνεια από τράπεζες και περνούν ένα τεράστιο μέρος της ζωής τους εξυπηρετώντας τους ανατοκισμένους τόκους αυτού του χρέους.

Όταν χρησιμοποιούν αυτοκίνητο ή ασθενοφόρο για να ταξιδέψουν στο νοσοκομείο, καίνε καύσιμα. Με απλά λόγια, ένα άρρωστο άτομο διοχετεύει χρήματα σε κάθε επίπεδο του συστήματος. Πλουτίζουν τις φαρμακευτικές εταιρείες, ενισχύουν τα κέρδη των ιδιωτικών νοσοκομείων, κρατούν τις ασφαλιστικές εταιρείες στη ζωή και δίνουν στις τράπεζες τεράστιες ευκαιρίες για τη λειτουργία προσοδοφόρων επιχειρήσεων δανεισμού.

Ως εκ τούτου, αυστηρά από την άποψη του ΑΕΠ ή της εθνικής οικονομικής ανάπτυξης, ένα άρρωστο και καταχρεωμένο άτομο είναι πολύ, πολύ πιο πολύτιμο από ένα υγιές και ανεξάρτητο.

Εδώ προκύπτει το μεγαλύτερο ερώτημά μου ως αναλυτής: για ποιον χτίζουμε πραγματικά αυτή την οικονομία και ποιον εργαζόμαστε μέρα και νύχτα για να κατευνάσουμε;

Θέλουμε πραγματικά μια κοινωνία όπου η οικονομία διογκώνεται συνεχώς, οι εταιρικοί ισολογισμοί παραμένουν στο πράσινο, αλλά κάθε απλός άνθρωπος καταλήγει σωματικά, ψυχικά και οικονομικά διαλυμένος; Ή θέλουμε μια ισορροπημένη, μετρημένη οικονομία όπου οι άνθρωποι παραμένουν υγιείς, ελεύθεροι και πραγματικά ευτυχισμένοι;

Ως κοινωνία, πρέπει να τραβήξουμε αυτή τη γραμμή με απόλυτη σαφήνεια. Αν δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ συνειδητού καπιταλισμού και αρπακτικού καπιταλισμού, δεν θα συνειδητοποιήσουμε ποτέ πότε έχουμε περπατήσει μέχρι το χείλος της καταστροφής. 

Όταν μια οικονομία αναπτύσσεται αποκλειστικά με τους αριθμούς σε έναν ισολογισμό, ενώ μετατρέπει την καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων σε μια ζωντανή κόλαση, αυτή η πρόοδος δεν είναι καθόλου πρόοδος - είναι μια μορφή εταιρικής σκλαβιάς.

Σε ένα μέρος του βίντεο, συζητήθηκαν αρκετές πλατφόρμες που επιτρέπουν στους ιδιώτες επενδυτές να επενδύσουν στις παγκόσμιες αγορές. Σήμερα, πολλοί από εμάς αγοράζουμε κλασματικές μετοχές κορυφαίων παγκόσμιων εταιρειών με εξαιρετική ευκολία μέσω διαφόρων εφαρμογών. Πιστεύουμε ότι και εμείς μοιραζόμαστε μερίσματα δίπλα στον Μπιλ Γκέιτς ή τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ.

Ωστόσο, το βλέπω λίγο διαφορετικά. Όταν επενδύουμε τα χρήματα που κερδίσαμε με κόπο σε αυτή την τεράστια παγκόσμια αγορά, στην πραγματικότητα προμηθεύουμε φρέσκο καύσιμο σε αυτό το μηχάνημα των δεκαπέντε τρισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς καν να το καταλάβουμε. 

Πιστεύουμε ότι συμμετέχουμε σε μια διαδικασία δημιουργίας πλούτου, αλλά στην πραγματικότητα, συμμετέχουμε σε ένα παιχνίδι όπου κάθε κανόνας έχει συνταχθεί από ιδρύματα όπως η BlackRock ή η Vanguard για να ταιριάζει στο δικό τους όφελος.

Το επενδυμένο κεφάλαιό μας τους δίνει ρευστότητα, την οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούν για να χτίσουν ακόμη μεγαλύτερα μονοπώλια. Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι η επένδυση είναι εγγενώς κακή ή επιβλαβής. Αυτό που προσπαθώ να μεταφέρω είναι ότι το να παρασύρεσαι τυφλά από την παλίρροια χωρίς να καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί πραγματικά το σύστημα είναι σκέτη ανοησία.

Για μένα, όλη αυτή η υπόθεση είναι βαθιά ανησυχητική και ανησυχητική. Κάθε μέρα, κοιτάζω τα διαγράμματα ανάπτυξης εταιρειών, αναλύω τα μερίδια αγοράς τους και μελετώ τις μελλοντικές τους στρατηγικές. Ωστόσο, κάθε φορά που κοιτάζω πέρα από αυτά τα γραφήματα ανοδικής τάσης στους απλούς ανθρώπους πίσω από αυτά, νιώθω μια περίεργη αίσθηση κενού.

Χωρίς καν να το καταλάβουμε, έχουμε παγιδευτεί μέσα σε ένα αόρατο οικοσύστημα όπου η ασθένειά μας, η άγνοιά μας και το χρέος μας χρησιμεύουν ως το κύριο καύσιμο για τον τεράστιο πλούτο λίγων εκλεκτών.

Εταιρείες όπως η BlackRock ή η Vanguard δεν είναι εξωγήινα όντα. Είναι άψογα συστήματα κατασκευασμένα από εξαιρετικά έξυπνους και οξυδερκείς ανθρώπους. Ξέρουν ακριβώς πώς να αξιοποιήσουν την ανθρώπινη ψυχολογία, τα νομικά κενά και τα κενά της αγοράς για να επεκτείνουν τις αυτοκρατορίες τους. Ξέρουν επίσης ακριβώς πώς να κρατούν τους καθημερινούς ανθρώπους κάτω από την ψευδαίσθηση της επιλογής, ακόμη και όταν κάθε μονοπάτι οδηγεί τελικά πίσω στο ίδιο εταιρικό μονοπώλιο.

Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν πρέπει ποτέ να αποδεχόμαστε κανένα σύστημα τυφλά. Κάθε φορά που χρησιμοποιείτε μια νέα χρηματοπιστωτική υπηρεσία ή κάθε φορά που βλέπετε την κυριαρχία ενός τεράστιου εταιρικού μονοπωλίου, θα πρέπει να αναρωτηθείτε: ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο πίσω από αυτό; Εργάζονται πραγματικά για να κάνουν τη ζωή σας πιο εύκολη ή σας παρασύρουν σε μια λεπτή παγίδα από την οποία η διαφυγή είναι σχεδόν αδύνατη; Ως συνειδητοποιημένος πολίτης και έξυπνος επενδυτής, πρέπει να κατανοήσετε αυτούς τους αόρατους μηχανισμούς της αγοράς.

Έχω έναν μόνο πρωταρχικό λόγο για να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη μακροσκελή και βαθιά ανάλυση. Θέλω να ζείτε όχι απλώς ως απλός καταναλωτής, αλλά να αντιλαμβάνεστε ξεκάθαρα την πραγματική πρόθεση πίσω από κάθε εταιρική κίνηση. Κάθε οικονομική απόφαση στη ζωή σας θα πρέπει να παραμένει εξ ολοκλήρου στα χέρια σας - όχι να υπαγορεύεται από το αόρατο χέρι κάποιων «Μεγάλων Τριών». 

Συνειδητοποιώ ότι το να τα αφομοιώσω όλα αυτά για πρώτη φορά μπορεί να είναι πολύ για να τα χωνέψω, καθώς αυτή η πραγματικότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την οικονομική εκπαίδευση που διδαχθήκαμε μεγαλώνοντας. Αλλά όπως το να κλείνεις τα μάτια σου δεν σταματά μια καταιγίδα, έτσι και το να αγνοείς το σύστημα της αγοράς δεν σε προστατεύει από τον αντίκτυπό της.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις σας για όλο αυτό το οικοσύστημα και το εταιρικό μονοπώλιο. Πιστεύετε ότι η οικονομία γύρω μας κινείται σταδιακά προς ένα μονοπώλιο όπου θα μείνουμε χωρίς οικονομική ελευθερία; Μοιραστείτε τις σκέψεις και τις αναλύσεις σας μαζί μου.

Ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε οξυδερκείς αναλυτές των πληροφοριών αντί να παραμένουμε τυφλοί καταναλωτές τους. Σε αυτόν τον περίπλοκο σύγχρονο κόσμο, η επίγνωση και η ακριβής γνώση είναι τα πιο ισχυρά εργαλεία μας ενάντια σε αυτά τα τεράστια, αόρατα εταιρικά μεγαθήρια. Έτσι, ακονίστε την οικονομική σας ευφυΐα και μάθετε πάντα να αμφισβητείτε.

ΠΗΓΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ