Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΜΩΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΑΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΓΧΥΣΗ...


Η ΜΑΣΚΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ «ΑΠΟΥΣΙΑ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑΣ», ΧΤΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ.



Ο Πύργος της Βαβέλ

Η γενικευμένη υποχρέωση να φοράτε μάσκα είναι το σύμβολο της κατάρρευσης των συλλογικών και ατομικών συνόρων, εκείνων που οριοθετούν τα κράτη, αλλά και εκείνα που επιτρέπουν, μέσω της διάκρισης ενός εξωτερικού και ενός εσωτερικού, του σχηματισμού «ενός ατομικού και συλλογικού υποκειμένου.

Αφαιρώντας κάθε μοναδικότητα και επιβάλλοντας “απουσία γλώσσας, αδυνατότητα ομιλίας” [14], χτίζει έναν νέο πύργο της Βαβέλ.( σσ. από τη σύγχυση γλωσσών στην α-γλωσσία, στην αλαλία, στην γλωσσική αποστασιοποίηση, μια νέα λεκτική παρεμπόδιση επικοινωνίας, φράσοντας το μέσο εκφοράς του λόγου ταπεινώνει το Λόγο υποβαθμίζοντας τον. 

Δια της σύγχυσης των γλωσσών επέρχεται η εγκατάλειψη του Πύργου της Βαβέλ και δια της παρεμπόδισης των γλωσσών εγκαθίσταται η αποδόμηση του κοινωνικού Εποικοδομήματος ή η αναδόμηση ενός νέου Πύργου Βαβέλ σε καφκικά πρότυπα). 

Παραγγέλνει ένα «κεκλεισμένο λέγειν/περίκλειστο λόγο» επειδή χρειάζεται να μιλήσουν δύο χείλη που χωρίζονται το ένα από το άλλο. Έτσι, η μάσκα covid επιτρέπει την εγκατάσταση μιας νέας μοναδικής οικουμενικότητας της ανθρώπινης κατάστασης, όπου «κανείς δεν διακρίνεται από όλους τους άλλους».

Τα σύνορα είναι συστατικά της ατομικής και κοινωνικής φαντασίας. Είναι αυτό που καθιστά δυνατή την κατασκευή νοήματος. Εδώ στην πανδημία, με την κατάργηση της διαμεσολαβητικής τους λειτουργίας, οι «φανταστικοί θεσμοί της κοινωνίας», οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, απενεργοποιούνται και μετατρέπονται στο αντίθετο. 

Αντί να ορίζουν ένα όριο και να είναι ένας αναστολέας ενάντια στην πανίσχυρη δύναμη της εξουσίας, γίνονται μια απλή ζώνη μετάδοσης για τις διαταγές της. Μειώνονται σε μια πράξη εθελοντικού αυτο-ακρωτηριασμού ως έκφραση ενός αρχαϊκού superego, το οποίο μπορούμε, όπως ο Lacan, να χαρακτηριστεί ως άσεμνο. [15]

Χωρίς ένα σαφώς προσδιορισμένο κέντρο λήψης αποφάσεων, η χρήση μάσκας γίνεται αμέσως παγκόσμια υποχρέωση. Αν και αφαιρεί τα πολιτικά όρια, αφαιρεί επίσης τυχόν διαχωρισμό μεταξύ του εαυτού και των άλλων. 

Η παγκοσμιοποίηση της «πανδημίας» διαγράφει κάθε διαφορά, παρουσιάζει μια εικονική εξαφάνιση του έθνους κράτους και σβήνει το άτομο, ως νομική και ψυχική οντότητα. 

Έτσι, σε όλα τα επίπεδα, υπάρχει μια συγχώνευση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού, δηλαδή η εγκατάσταση μιας γενικευμένης ψύχωσης, που οδηγεί τους ανθρώπους και τα άτομα να συναινέσουν στην καταστροφή τους.

Έτσι, η χρήση της μάσκας κορώνας οδηγεί σε μη διάκριση του εγώ και του μη εγώ, του υποκειμένου και του αντικειμένου. Στερούμενη από την ικανότητά του για διάκριση, το άτομο δεν μπορεί να ονομάσει το πραγματικό. 

Από αυτήν την α-διαφοροποίηση προκύπτει μια συγχώνευση με τα ίδια τα πράγματα. Η μάσκα κόβιντ επιτρέπει έτσι την εγκατάσταση μιας σχιζοφρενικής δομής, όπου το άτομο ταυτίζεται με τα αντικείμενα της ομιλίας. Γίνεται η μάσκα του.

“Δώστε ουσία” στην πανδημία ή δώστε νόημα στο “χωρίς νόημα”.

Ο Ντοστογιέφσκι μας υπενθύμισε, στους αδελφούς Καραμάζοφ, ότι αυτό που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο είναι η εγκατάλειψη της ύπαρξής του, [16] για να την προσφέρει στην εξουσία. 

Εδώ, στη διαχείριση της «πανδημίας», η παραίτηση των πληθυσμών προκύπτει από την καταστροφή των φανταστικών θεσμών της κοινωνίας και τη σχέση τους με τη συμβολική τάξη. 

Αυτά τα σώματα όπως η ένωση, η οικογένεια, η εκκλησία, ο τύπος, η νομική δύναμη …, οι οργανώσεις που αποτελούν άμυνα ενάντια στην απόλυτη εξουσία και που αποτελούν τη βάση του κοινωνικού δεσμού, είναι σήμερα, όχι μόνο απενεργοποιημένες, αλλά ανατρέπονται .

 Δεν αποτελούν πλέον σώμα, αλλά, αντίθετα, επηρεάζονται από τη διαδικασία δυσανάλογης κοινωνίας και κινητοποιούνται στον «πόλεμο για την υγεία». 

Το άτομο ή το κοινωνικό σώμα δεν είναι παρά μια σάρκα που χαρακτηρίζεται από τον λόγο της εξουσίας, από τη συνάντηση με την «απόλυτη ευχαρίστηση», που χαρακτηρίζει την ψυχωτική δομή. [17]

Εγκαθιστώντας μια τομή με τον άλλο και με τον εαυτό του, η μάσκα κόβιντ εκτελεί διπλή διάσπαση. Είναι πάνω απ ‘όλα μια «παράσταση». Έτσι, τα μέσα δεν στρεβλώνουν την πραγματικότητα, την κατασκευάζουν. [18] Δημιούργησαν μια διαδικασία σύγχυσης. 

Ο κόσμος στη συνέχεια συρρικνώνεται σε μια «παράσταση» που ανακαλεί την απόλαυση. [19] Αυτή δεν δίνει το νόημα αλλά αποκαλύπτει το αδιανόητο, άσχετο.

Έτσι, η απόλαυση, εκτός νοήματος κι εκτός σώματος γίνεται εθιστική. Ο αυτοματισμός της επανάληψης επιβάλλεται στην αρχή της πραγματικότητας. 

Καθιερώνει μια απόλαυση του τραύματος που, ως μηχανή επανάληψης, έχει ως αποτέλεσμα να εξαλείψει κάθε εμφάνιση ενός θέματος, είτε ατομικό είτε συλλογικό. 

Εξαιρούμενο από το Άλλο, το σώμα μειώνεται στην ανατομική του πραγματικότητα και γίνεται μια απλή υποστήριξη για την κίνηση του θανάτου.

Επομένως, το να φοράς μάσκα είναι μια συγκατάθεση των πληθυσμών στην καταστροφή τους, μια αποδοχή να παραδώσουμε τα σώματά μας, όπως καταθέτουμε τα όπλα μας. Το σώμα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να ( μπορεί να ) εμφανιστεί η «πανδημία».

Είναι επίσης μια κατάφαση στο θάνατο του ομιλούντος υποκειμένου και είναι αποδοχή της σύλληψης του είναι από την εξουσία. Η μάσκα ενεργεί ως μάρκα που ενσαρκώνει την ασθένεια. 

Εδώ, τα άτομα δεν έχουν πλέον ένα σώμα, αλλά είναι ένα σώμα, αυτό της «πανδημίας», καθώς ήταν το σώμα των θυμάτων των επιθέσεων του Charlie Hebdo,χάρη στον ασπασμό τους στο slogan « Je suis Charlie .[20]

Η χρήση της μάσκας κόβιντ,..βρίσκεται στην καρδιά του συστήματος «υγείας». Η λειτουργία της είναι η αποσύνθεση του συμβολικού σώματος, η εξόντωση αυτού που μας κάνει ανθρώπους.…Είναι ένα φετίχ που αντικαθιστά όλους τους συμβολισμούς.

από τους: Jean-Claude Paye, Tülay Umay (απόσπασμα από άρθρο του mondialisation 13/4/21 με τίτλο: Coronavirus. Ceci n’est pas un masque !)Το mondialisation.ca είναι η γαλλόφωνη εκδοχή του global research)

Notes :


15 Martine Coenen, Op. Cit, p.88.

16 Lire : Jean-Claude Paye, Tülay Umay, « Coronavirus : Une nouvelle inquisition », 9 décembre 2010, https://www.mondialisation.ca/coronavirus-une-nouvelle-inquisition/5651897

17 Didier Moulinier, Dictionnaire de la perversion , L’Harmattan 2002. p.76.

18 Conférence de Philippe Meirieu, « Les enfants de cinéma » – Rencontre nationale Ecole et cinéma- Octobre 2004, http://enfants-de-cinema.com/edc2016/wp-content/uploads/2017/12/Confe%CC%81rence-de-Philippe-Meirieu_1.pdf

19 Jacques Lacan a d’abord introduit, dans le champ de la psychanalyse, le terme de jouissance en rapport avec son usage juridique, à savoir la jouissance d’un bien se distinguant de sa nue propriété. Lacan apportera ensuite un redéfinition de cette pulsion de mort freudienne comme étant une pulsation de jouissance, et une pulsation de jouissance qui insiste au moyen et dans la chaîne signifiante inconsciente. Lacan replace donc toute l’affaire de la jouissance au cœur même du champ et de la fonction de la parole et le langage.

20 Tülay Umay, « Je suis Bruxelles », le 1ier avril 2016, https://www.mondialisation.ca/je-suis-bruxelles/5517952


22 Johannes Lohmann, « Le rapport de l’homme occidental au langage, consience et forme inconsciente du duicours », Revue Philosophique de Louvain, quatrième série, Tome 72, N°16, 1974, pp. 721-766, https://www.persee.fr/doc/phlou_0035-3841_1974_num_72_16_5816

23 Dictionnaire des risques , sous la direction de Ives Dupont ,Armand Colin, introduction , p.7

24 Jean-François Courtine, « Réduction, construction et destruction. D’un dialogue à trois: Natorp, Husserl, Heidegger, Archéo-Logique, 2013, https://www.cairn.info/archeo-logique–9782130608561-page-11.htm 

25 Candy Hoffmann, « Le sacré chez Georges Bataille », communication, lettres et sciences du langage, Vol.5, N°1-Août 2011, p. 74, Université de Montréal et Université Paris IV-sorbonne, https://clsl.recherche.usherbrooke.ca/vol5no1/HOFFMANN_vol5_no1_2011.pdf

26 David Le Breton, « Masquer », présentation de Le Breton D., Des visages. Essai d’anthropologie, Métailié, Paris, 1992, http://www.each.usp.br/opuscorpus/PDF/r2f1.pdf

27 Ibidem.

28 Jean-Jacques Tyszler, « La pulsion de mort », EPhEP, Cours Histoire et Psychopathologie de J-J.Tyszler, le 16octobre 2014, https://www.gnipl.fr/pdf_mediatheque/EPHEP-J-J._Tyszler__la_pulsion_de_mort-20052019_-_1436.pdf

29 Jean-François Courtine, Op. Cit., p.574.

30 Daniel Sibony, « La pandémie corona, petit journal d’idées », le 28 avril 2020, http://www.pileface.com/sollers/spip.php?breve4880 , https://www.pileface.com/sollers/spip.php?mot1876&var_mode=calcul 





 

2 σχόλια:

  1. ΠΩΣ ΓΙΝΑΜΕ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ
    ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ

    «Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ:
    1) Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ 2) Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ 3) Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ 4) Ο ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ
    Και οι τέσσερις τοίχοι δεν έχουν την ευλογία του Θεού και είναι ενάντια στο Θεό»


    Ο πύργος της Βαβέλ! Διαβάσατε στην Αγία Γραφή για τον πύργο της Βαβέλ; Έλκος της γης! Έλκος της ανθρωπότητας μετά τον κατακλυσμό του Νώε. Όσο οι άνθρωποι ήταν ανήθικοι πριν τον Κατακλυσμό τόσο μετά τον Κατακλυσμό ήταν άθεοι. Πότε πρόλαβαν; Πότε πρόλαβαν να ξεχάσουν το Θεό, οι απόγονοι του Νώε; Ο Νώε ήταν ο μοναδικός που σώθηκε από το Θεό μετά τον Κατακλυσμό, λόγω της πίστης του και της δικαιοσύνης του. Ο Κατακλυσμός, η τιμωρία του Θεού δεν βοήθησε καθόλου τους απογόνους του Νώε; Βοήθησε κάποιους -ποτέ ο κόσμος δεν ξέμεινε από δίκαιους ανθρώπους- αλλά πολλούς δεν τους βοήθησε...

    Τότε αυτοί οι πολλοί αποφάσισαν να χτίσουν τον πύργο της Βαβέλ για να δοξαστούν, λέγοντας τα εξής: Ας χτίσουμε για τον εαυτό μας πόλη και πύργο του οποίου η κορυφή θα φτάνει μέχρι τον ουρανό, για να δοξαστούμε προτού διασκορπιστούμε στη γη (Γεν. 11,4).

    Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Όταν έλεγαν πως θα χτίσουν την πόλη, σημαίνει πως ήθελαν να ρυθμίσουν όλη την προσωπική, και την κοινωνική ζωή τους χωρίς την ευλογία του Θεού. Όταν είπαν πως θα χτίσουν πύργο μέχρι τον ουρανό, έδειξαν πείσμα στον ουράνιο Θεό, εμπιστευόμενοι περισσότερο τις δυνάμεις τους παρά Αυτόν. Όταν είπαν για να δοξαστούμε, σημαίνει πως επιθύμησαν να δοξαστούν ανάμεσα στους ανθρώπους, επιθύμησαν να τους θαυμάζουν οι άνθρωποι, επιθύμησαν οι άνθρωποι να υποκλίνονται μπροστά τους. Όταν είπαν να μη διασκορπιστούν, αυτό σημαίνει πως ήθελαν να τακτοποιήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη θέλησή τους και σύμφωνα με τα σχέδιά τους, μη δίνοντας σημασία στο θέλημα του Θεού και στην πρόνοια του Θεού. Με μία λέξη: Όλα τα έκαναν για τη δική τους δόξα σε πείσμα του Θεού.

    Αν θέλετε να ξέρετε, τι όψη είχαν αυτοί οι απόγονοι του δίκαιου Νώε, οι οποίοι τόσο γρήγορα ξέχασαν το Θεό, γυρίστε από την Ανατολή στη Δύση και κοιτάξτε το σύγχρονο πύργο της Βαβέλ. Οι στόχοι του χτισίματος του ασιατικού πύργου της Βαβέλ και του σύγχρονου πύργου είναι ολόιδιοι. Η ίδια αρρώστια και στους παλιούς και στους σύγχρονους χτίστες: Η απομάκρυνση από το Θεό. Το κίνητρο και στις δύο περιπτώσεις ήταν: Προσωπική και εθνικιστική δόξα, εναντίωση στο Θεό και στους ανθρώπους που πιστεύουν στο Θεό. Οι στόχοι του χτισίματος ήταν: Να κάνουν τους εαυτούς τους θεούς, να ρυθμίζουν τα πάντα με τη λογική, χωρίς να δίνουν καμία σημασία στον Δημιουργό τους.

    Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ: Ο πρώτος τοίχος είναι η επιστήμη, ο δεύτερος είναι η βιομηχανία, ο τρίτος τοίχος είναι η πολιτική και ο τέταρτος τοίχος είναι ο εγωκεντρισμός.

    Και οι τέσσερις τοίχοι δεν έχουν την ευλογία του Θεού και είναι ενάντια στο Θεό. Είναι σκοτεινοί σαν νύχτα χωρίς αστέρια και φεγγάρι. Σ' αυτό τον πύργο κατοικούν κάποιοι σκοτεινοί άνθρωποι στους οποίους το σκοτάδι είναι πιο αγαπητό και από το φως. Από οποιαδήποτε πλευρά του πύργου και να σταθείτε, θα ακούσετε να φιλονικούν. Μπροστά στον τοίχο των επιστημόνων θα ακούσετε παραμύθια για τον κόσμο και τον άνθρωπο και τόση φασαρία που θα βιαστείτε να φύγετε μακριά. Αν βρεθείτε στον τοίχο της βιομηχανίας, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν.

    Θα δείτε την ανοησία που υπάρχει στην αχρείαστη παραγωγή και καβγάδες όσον αφορά την εργασία και την αμοιβή της. Τα αυτιά σας θα πονέσουν. Αν βρεθείτε μπροστά από τον τοίχο της πολιτικής, πάλι θα ακούσετε να καυγαδίζουν. Θα δείτε την ανοησία του κάθε πολιτικού, που προσπαθεί με αδικίες σε βάρος άλλων κομμάτων να προχωρήσει το δικό του κόμμα και με αδικίες σε βάρος άλλων λαών να δοξαστεί ο λαός του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καθένας ψάχνει τη δική του ανάσταση πάνω από τον τάφο του άλλου, τη δική του ευτυχία πάνω στην ατυχία του άλλου. Και να μη μιλάμε για τους καυγάδες των πολιτικών. Γι' αυτούς χρησιμοποιούνται κάθε μέρα βαγόνια χαρτιού για να τυπωθούν εφημερίδες, οι οποίες γράφουν για τις κενοδοξίες, τις υποκρισίες και τους καυγάδες τους. Στο τέλος, αν πλησιάσετε στον τέταρτο τοίχο, πάλι θα ακούσετε να φιλονικούν. Θα δείτε την ανοησία, επειδή ο εγωκεντρισμός από μόνος του είναι η πιο σκοτεινή ανοησία, η αιτία πολλών καβγάδων μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.
      Εδώ θα δείτε τον εγωκεντρισμό σ' όλες τις μορφές του και μ' όλες τις ονομασίες του: Προσωπικός, ομαδικός, βιομηχανικός, πολιτικός, κομματικός και εθνικιστικός. Σκοτάδι χωρίς ούτε μία ακτίνα του ηλίου. Φιλονικίες χωρίς τέλος. Όλη η ζωή σ' αυτόν τον πύργο είναι ζωή χωρίς παιδεία, χωρίς χαρά, χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη. Έρχεται στον άνθρωπο η επιθυμία να φωνάξει: Φύγετε τρέχοντας από αυτή τη γη που την παράτησε ο Θεός και την καταράστηκε.
      Οι χτίστες δεν μπόρεσαν να τελειώσουν τον παλιό πύργο της Βαβέλ. Δεν τους άφησε ο Θεός, τους μπέρδεψε τη γλώσσα και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Γι' αυτό το λόγο παράτησαν τη δουλειά τους και διασκορπίστηκαν σ' όλο τον κόσμο, όπως το ήθελε ο Θεός. Και έτσι πραγματοποιήθηκε το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα των στενοκέφαλων και σκοτεινών ανθρώπων, των απογόνων του Νώε.
      Αδερφοί μου, δεν βλέπετε πώς ο Θεός μπέρδεψε τις γλώσσες και στους χτίστες του νέου πύργου της Βαβέλ; Κανένας, κανέναν δεν καταλαβαίνει. Καθένας δικαιολογεί μόνο τον εαυτό του και κατακρίνει τους άλλους. Ο καθένας αντιμάχεται το Χριστό και τον πλησίον του. Μπορεί μία τέτοια πόλη να επιβιώσει; Μπορεί ένας τέτοιος πύργος να φτάσει μέχρι τον ουρανό; Με τίποτε. Ο πύργος γκρεμίζεται και η πόλη ερημώνει. Πραγματοποιείται το θέλημα του Θεού και όχι το θέλημα του ανθρώπου. Όταν ο Θεός θα θελήσει, τότε θα σηκωθούν όλοι οι λαοί του κόσμου εναντίον αυτού του νέου πύργου της Βαβέλ και θα έρθουν να τον καταστρέψουν συθέμελα.

      Και όπως όλος ο κόσμος γελάει, διαβάζοντας την ιστορία για το χτίσιμο του πρώτου πύργου της Βαβέλ λέγοντας: Παρ' όλο που είχανε το παράδειγμα του προπάτορά τους, του δίκαιου Νώε, δεν ακολούθησαν το δρόμο του. Έτσι θα γελάνε και οι μελλοντικές γενιές με τους λαούς του σύγχρονου πύργου της Βαβέλ και θα λένε: Είχανε το Χριστό, το Ευαγγέλιο, την Εκκλησία, τους άγιους ανθρώπους του Θεού, τους προπάτορές τους, αλλά δεν ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αντίθετα τους γύρισαν την πλάτη και μιμήθηκαν το παράδειγμα των άθεων χτιστών του πρώτου πύργου της Βαβέλ. Έτσι ο Θεός τους χτύπησε και τους τιμώρησε. Δόξα και αιώνια ευχαριστία. Αμήν.

      Διαγραφή